Call the Midwife – Jennifer Worth

Titel: Call the Midwife (Call the Midwife #1)
Auteur: Jennifer Worth
Eerste uitgave: 2002

An unforgettable story of the joy of motherhood, the bravery of a community, and the hope of one extraordinary woman.
At the age of twenty-two, Jennifer Worth leaves her comfortable home to move into a convent and become a midwife in post war London’s East End slums. The colorful characters she meets while delivering babies all over London-from the plucky, warm-hearted nuns with whom she lives to the woman with twenty-four children who can’t speak English to the prostitutes and dockers of the city’s seedier side-illuminate a fascinating time in history. Beautifully written and utterly moving, The Midwife will touch the hearts of anyone who is, and everyone who has, a mother.

Deze zomer heb ik genoten van de eerste twee seizoenen van Call the Midwife. Series die me meenemen naar lang vervlogen tijden kunnen me altijd bekoren, dus ik was benieuwd naar de boeken achter dit geweldige televisieprogramma. Zouden de verhalen sterk aangepast zijn? Zijn er personages toegevoegd of weggelaten? En vooral: zijn de boeken de moeite waard om te lezen? Ik las het eerste boek uit de trilogie en deel graag mijn mening.

Ik heb echt genoten van dit boek! De afgelopen maand had ik last van een leesdip (waardoor ik niets heb gepost, waarvoor mijn excuses), maar die was meteen voorbij toen ik deze verhalenbundel aanvatte. Net als in de serie zijn er doorlopende elementen, maar het blijven toch losse verhalen, wat het des te realistischer maakt. Je leeft echt mee met Jenny die kennismaakt met de achterstandsbuurt ‘East End’ in Londen. Meer nog dan in de serie komt haar liefde voor de mensen die er wonen naar boven. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ook de gedachten van Jenny worden weergegeven, wat veel moeilijker is op het scherm.

Daarnaast vond ik  het heerlijk dat alles personages uit de serie ook in het boek voorkomen. De beschrijving van Chummy bijvoorbeeld, kwam perfect overeen met Miranda Hart, die de rol in het programma perfect vertolkt. Ook de andere personages zijn precies hetzelfde.

“The first time I saw Camilla Fortescue-Cholmeley-Browne (“just call me Chummy”), I thought it was a bloke in drag. Six foot two inches tall, with shoulders like a front-row forward and size elven feet, her parents had spent a fortune trying to maker more feminine, but to no effect.”
(Uit het hoofdstuk ‘Chummy’.)

De verhalen zijn grotendeels hetzelfde, maar bevatten vaak meer detail. Ook de medische problemen krijgen meer aandacht en de begrippen worden uitgelegd, waardoor dit veel beter te volgen van dan in de serie. Het is echt interessant om te lezen hoe het er aan toe ging in de medische wereld van 50 jaar geleden. Ik bewonder de vrouwen die in die tijd als vroedvrouw in zulke buurten werkten. Ze moesten ongelofelijk hard werken in de moeilijkste omstandigheden en deden dit toch met enthousiasme.

Aangezien dit boek bestaat uit allemaal korte verhalen, kan je het perfect met wat rustpauzes lezen. Echt veel nood is daar niet aan, want de ‘avonturen’ van Nurse Lee en haar vrienden zijn zeer ontspannend om te lezen (en helpen je uit een leesdip). Een warm bad, een kopje thee en lezen!

Eindoordeel: 4/5

Dit boek is ook vertaald naar het Nederlands, onder de titel Haal de vroedvrouw!

 

Gevangene van de nacht – Anne Blankman

Gevangene van de nachtTitel: Gevangene van de nacht
Auteur: Anne Blankman
Oorspronkelijke uitgave: 2014
Vertaald uit het Engels door Lydia Meeder

De achterflap:
München is in 1933 een broeinest van onrust en gevaarlijke geheimen. Gretchen Müller groeit op tussen de leden van de nationaalsocialistische partij, onder de hoede van haar oom Dolf. Ze is zijn favoriet en hij beschermt haar sinds de dood van haar vader.
Maar Dolf is niemand anders dan Adolf Hitler.
En Gretchen gehoorzaamt hem te allen tijde.
Dan wordt ze verliefd op de jonge Joodse journalist Daniel. Hij beweert dat haar vader is vermoord door een nazikameraad. Gretchen zoekt naar antwoorden bij haar familie, die ze altijd zonder meer vertrouwde. Durft ze in de zoektocht naar de waarheid haar hart te volgen – ook als de levens van Daniel en haar op het spel staan?

Mijn mening:

Na het lezen van deze recensie was ik meteen nieuwsgierig naar Gevangene van de nacht. Ik ben altijd al geïntegreerd geweest door geschiedenis en ik was benieuwd of ik nog wat nieuws zou ontdekken over Hitler. Het is immers zo dat er al zoveel boeken verschenen zijn rond dit thema en dan is het moeilijk om nog vernieuwend te blijven.

Ik zat meteen vanaf de eerste bladzijde in het verhaal. Blankman heeft een vlotte schrijfstijl en ik kon me ook identificeren met Gretchen. Ze is steeds ingeprent door haar Oom Dolf dat Joden het laagste van het laagste zijn, maar wanneer ze getuige is van een knokpartij met een Jood waar haar broer de schuldige van is, maakt ze een mentale ommeslag en begint ze zich te realiseren dat Joden net zo goed gewone mensen zijn zoals zij. Dit wordt nog eens versterkt wanneer ze de Joodse journalist Daniel ontmoet en zelfs verliefd op hem wordt.

Ook nog interessant om te vermelden is dat dit boek zich afspeelt begin jaren ’30, wanneer Hitler nog niet aan de macht is, maar goed op weg is om in ’33 kanselier te worden. Ik merk dat er minder boeken zijn die deze periode beschrijven, dus dat is zeker een pluspunt!

Het verhaal dendert in sneltreinvaart verder en dat vond ik een goede keuze van de auteur. Er gebeurt heel veel en slechts op één moment vond ik dat het verhaal een beetje stilviel. Gretchen wilt de dood van haar vader, die tijdens de poging tot staatsgreep van Hitler plaatsvond, onderzoeken. Het onderzoek naar zijn overlijden vond ik niet zo interessant. Ik was vooral benieuwd naar hoe Hitler met zijn partijkameraden en familie omging en hoe dit de relatie tussen Daniel en Gretchen beïnvloedde. Gelukkig lag de focus hier niet de hele tijd op en stoorde het mij dus ook niet.

Ik heb dit boek in Nederlandse vertaling gelezen en hoewel ik het op zich een vlotte tekst vond, liep die soms toch een beetje stroef. Misschien ligt het aan mij, maar ik vind “I love you” een pak beter klinken dan “Ik hou van jou”. Waarschijnlijk zou ik als Vlaamse daar dan iets in de trant van “Ik zie je graag” van maken, maar ik kan me voorstellen dat dat niet acceptabel is. Vertalen is niet makkelijk, maar ik vond dat stukje echt heel slecht klinken.

Na het einde van het verhaal volgde nog een uitgebreide ‘Noot van de auteur’ en dat was ook wel nodig, want ik wist niet meer wat nu echt gebeurd is en wat niet. Van zowat alle personages werd beschreven of ze echt geleefd hadden en wat hun rol geweest was in de coup en hoe hun relatie tot Hitler was. De auteur voegde ook nog wat tips voor verdere lectuur toe, wat ik zeker apprecieer, want lezen zet aan tot lezen!

Dit boek las ik uit in zo’n 3 dagen en dat ligt deels aan het feit dat ik enkele vrije dagen had, maar ook aan dit fantastische boek dat me van begin tot einde entertainde en nieuwsgierig maakte naar de opkomst van Hitler. Niet is immers leuker dan geschiedenis vermengd met fictie.

Eindoordeel: 4/5

Paper Towns – John Green

Titel: Paper Towns
Auteur: John Green
Eerste uitgave: 2008

De achterflap:
Quentin Jacobsen has spent a lifetime loving the magnificently adventurous Margo Roth Spiegelman from afar. So when she cracks open a window and climbs back into his life — dressed like a ninja and summoning him for an ingenious campaign of revenge — he follows.

After their all-nighter ends and a new day breaks, Q arrives at school to discover that Margo, always an enigma, has now become a mystery. But Q soon learns that there are clues — and they’re for him. Urged down a disconnected path, the closer he gets, the less Q sees of the girl he thought he knew.

Mijn mening:

Door de hele John Green hype besloot ik dat het dringend tijd was nog eens een boek van deze auteur te lezen dat ik nog niet kende. Ik las online dat ook Paper Towns verfilmd wordt, dus dat was meteen een goede reden om hierin te beginnen. (Ik las eerder The Fault in our Stars en Looking for Alaska. )

Q. heeft al zowat zijn hele leven een grote bewondering voor zijn overbuurmeisje Margo Roth Spiegelmann, maar eigenlijk is ze al jaren niet meer met hem bezig. Toch blijft Q. haar van op afstand bewonderen. Het is pas nadat hij een nachtelijk avontuur beleeft met Margo en ze spoorloos verdwijnt, dat hij echt over haar begint na te denken. Wie is Margo echt? Ik vond het boeiend om te lezen hoe Q. zijn beeld van Margo geleidelijk veranderde. Langzaamaan begint hij te beseffen dat onze idolen ook maar gewoon mensen zijn.

Het hele boek ademt een ‘John Green-sfeertje’ uit. De personages zijn geeky en excentriek en natuurlijk kan literatuur niet ontbreken. Dat vind ik er net zo heerlijk aan: dankzij dit boek ben ik gemotiveerd om eens wat poëzie van Walt Whitman en Moby Dick van Melville te lezen. Ik ga niet verklappen hoe deze werken aan bod komen, maar eens Margo is verdwenen kan je je aan een ingewikkelde zoektocht verwachten, waarbij ook het brein wordt aangesproken.

De titel vind ik een leuke vondst en kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden.Het leidt ook tot het ontdekken van enkele typische Amerikaanse fenomenen zoals road trips, graduation etc.  Dit is een boek dat je onderdompelt in de Amerikaanse cultuur en je leert er nog aardig wat van bij ook. De moeite voor iedereen die zin heeft in een raadsel, wat nerdyness en literaire referenties tussendoor.

Eindoordeel: 4/5

Op de officiële website van John Green vind je nog een pak extra informatie over de boeken. Ik vond het erg leuk om na het lezen nog wat te grasduinen tussen de vragen van lezers over Paper Towns.

Insurgent – Veronica Roth

Titel: Insurgent (Divergent-trilogie #2)
Auteur: Veronica Roth
Eerste uitgave: 2012, Harper Collins

De achterflap:
One choice can transform you—or it can destroy you. But every choice has consequences, and as unrest surges in the factions all around her, Tris Prior must continue trying to save those she loves—and herself—while grappling with haunting questions of grief and forgiveness, identity and loyalty, politics and love.

Tris’s initiation day should have been marked by celebration and victory with her chosen faction; instead, the day ended with unspeakable horrors. War now looms as conflict between the factions and their ideologies grows. And in times of war, sides must be chosen, secrets will emerge, and choices will become even more irrevocable—and even more powerful. Transformed by her own decisions but also by haunting grief and guilt, radical new discoveries, and shifting relationships, Tris must fully embrace her Divergence, even if she does not know what she may lose by doing so.

Mijn mening:

Het is ondertussen al meer dan een jaar geleden dat ik Divergent las en recenseerde. Als ik dat artikel opnieuw lees, zie ik dat ik van plan was het tweede boek zo snel mogelijk te lezen, maar het heeft toch een tijdje geduurd. Zo lang, dat ik Divergent opnieuw moest lezen om Insurgent te snappen! Na het lezen van die laatste sta ik helaas niet meer zo te springen om het derde en laatste deel, Allegiant, te lezen.

Het verhaal start meteen waar Divergent eindigde. De rest van het boek is eigenlijk een opeenvolging van aanvallen, even op adem komen en nadenken en weer een andere groep aanvallen. Dit blijft zo’n 500 pagina’s doorgaan, zonder dat je een echt idee hebt van wat het doel nu eigenlijk is. Dat is lang. Voor mij had het boek beslist wat korter mogen zijn en misschien wat originelere uit de hoek komen. Het eerste deel verraste me steeds, maar hier was dat helemaal verdwenen.

Dit neemt niet weg dat er ook spannende of interessante passages waren die ik met veel plezier gelezen heb. Er is een stuk waar Tris gevangen zit in een hoofdkwartier van een van de ‘factions’, waarbij ik benieuwd was wat er met haar zou gebeuren. Daarnaast krijg je ook extra informatie over de achtergrond  van verschillende personages en om het aantal verliezen te compenseren, worden er ook nieuwe personages geïntroduceerd.

Zoals ik al vermeldde sterven er enorm veel personages. Dit tweede boek was nog een stuk gewelddadiger dan het eerste deel en eerlijk gezegd is dat niet zo mijn ding. De wereld is – zo toont de actualiteit nog maar eens – geen vreedzame plaats,  maar ik vond het toch erg overdreven. Het is jammer dat de schrijfster geen originelere manier kon bedenken dan problemen op te losse dan enkel geweld.

Misschien gaan series en ik niet goed samen en speelden mijn verwachtingen voor het lezen een grote rol, maar Insurgent was voor mij lang niet zo goed als zijn voorganger. Wat is Insurgent dan wel? Spannend, veel actie op nog meer bladzijden en vooral gewelddadig.

Eindoordeel: 3/5

Las jij de Divergent-trilogie? Wat vind je ervan?

De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine – Ransom Riggs

Titel: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine
Auteur: Ransom Riggs
Uitgave: Clavis, 2012
Vertaald uit het Engels door Tine Poesen

De achterflap:
Een mysterieus eiland. Een verlaten weeshuis. Een vreemde verzameling bizarre foto’s. Als kind had Jacob een speciale band met zijn grootvader, die hem bizarre verhalen vertelde over zijn jeugd en die een collectie vreemde foto’s van bijzondere kinderen bezat. Na het tragische verlies van zijn grootvader reist de zestienjarige Jacob naar een afgelegen eiland in Wales, waar hij de ruïnes ontdekt van een verlaten tehuis voor kinderen. Wanneer Jacob de verlaten kamers van het tehuis verkent, blijkt dat de kinderen van het tehuis meer dan alleen bijzonder waren. Misschien waren ze wel gevaarlijk. Misschien was er een goede reden om hen geïsoleerd op het eiland te laten wonen. En misschien zijn ze nog steeds in leven …

Mijn mening:

Een geheimzinnig meisje dat lijkt te zweven op een zwart-wit foto. Alleen al door die cover wilde ik dit boek lezen. Verder wist ik niet zoveel over dit boek, behalve dat het populair is en dat vele mensen er lovende recensies over schrijven. Bovendien is de opmaak schitterend. Het hele boek heeft een ouderwetse look over zich en tussen de tekst door zijn er bijzondere  foto’s. Wat wil een lezer nog meer?

Meteen al vanaf de eerste bladzijde zat ik in het verhaal en dacht ik: “Ja, dit wordt een goed boek!”. Jacob is een personage dat me erg aansprak en ik kon me ook in de meeste van zijn beslissingen vinden. Hij is de zoon van rijke ouders die mee de drogisterijketen van de familie runnen en het lijkt erop alsof zijn toekomst al is uitgestippeld. Hij vindt dit helemaal niet leuk en ik snap volledig waarom. Natuurlijk wist ik al dat er iets zou gebeuren waardoor zijn saaie toekomst volledig zou veranderen.

Dat gebeurt ook wanneer zijn grootvader, met wie Jacob het altijd zeer goed kon vinden, onverwacht een griezelige dood sterft. Vanaf dan komen de gebeurtenissen in een stroomversnelling en ontdekt Jacob steeds meer over het verleden van zijn opa. Normaal gezien heb ik het niet zo voor het ‘bovennatuurlijke’ en het ‘magische’, maar door de foto’s en het sterke verhaal genoot ik er echt van. Ik las het boek ‘s avonds in mijn bed en op sommige momenten was het echt griezelig!

Verder kan ik niet veel verklappen over het boek, maar het blijft spannend tot het einde. Het enige jammere vind ik dat dit – zoals zo vaak bij YA boeken – weer een serie is.  Ik weet dat dit de succesformule van YA is, maar als veellezer vergeet ik vaak het meeste van wat ik gelezen heb en dan kan ik niet meer volgen tegen dat het volgende deel uit is. Toch ben ik er vrij zeker van dat ik het tweede deel ook zal lezen.

Als je dus net als ik graag eens buiten je ‘comfort zone’ leest, zou ik je dit boek zeker aanraden! De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine is  inderdaad een bijzonder boek dat me aangenaam verraste en tot het einde in de ban hield.

Eindoordeel: 4.5/5

Wat denk jij over series? Vind je het leuk dat het verhaal verdergaat? Of heb je liever series met terugkerende personages in een nieuw avontuur? Of misschien gewoon boeken die op zichzelf staan?

Dankjewel Clavis, voor het sturen van een recensie-exemplaar!