Het geheim van Penumbra’s boekwinkel – Robin Sloan

Titel: Het geheim van Penumbra’s boekenwinkel – 24 uur open
Auteur: Robin Sloan
Vertaald uit het Engels door Jacques Meerman
Eerste uitgave: 2014, Uitgeverij Lias
Kopen: bol.com

Korte inhoud van de achterflap:
Als Clay Jannon zijn baan als webdesigner verliest, reageert hij op een advertentie van Penumbra’s boekwinkel die 24 uur per dag open is. Hij wordt aangenomen als verkoper voor de nacht en al snel wordt hem duidelijk dat er iets niet klopt.
De winkel heeft weinig klanten, maar die zijn wel fanatiek toegewijd. Alleen blijken ze nooit iets te kopen: ze lenen enorme, duistere boeken van gevaarlijk hoge planken, en dat allemaal in het kader van een ingewikkelde regeling met de excentrieke eigenaar Penumbra. Clay concludeert dat de winkel een dekmantel voor iets groters is en geleidelijk komt hij erachter dat Penumbra en zijn klanten een oeroud geheim op het spoor zijn. Met de hulp van zijn vrienden, waaronder Kat, een leuk en geniaal meisje dat voor Google werkt, zijn kennis van moderne techniek, en de wijsheid van Penumbra weet Clay het geheim, dat nog stamt uit de begintijd van de boekdrukkunst, te ontraadselen.

Mijn mening:

Dit is weer zo’n boek dat ik op verschillende Amerikaanse blogs en YouTubekanalen zag voorbijkomen, maar waar ik niet zeker van was of ik het een goed boek zou vinden. Toen ik de kans kreeg om het boek te recenseren op deze blog kon ik natuurlijk geen nee zeggen. En gelukkig maar, want het is echt een interessant, grappig en bovenal spannend boek!

Wat dit boek juist zo goed maakt is dat het een mengeling is van verschillende elementen of – als je zover wilt gaan – zelfs genres. Het verhaal is spannend en het deed me een beetje denken aan de boeken van Dan Brown, maar dan met minder bloedvergieten.Van hete ene mysterie wordt je in het andere geloodst en dit allemaal aan een vrij hoog tempo.

Daarnaast is dit boek ook ongelofelijk vlot leesbaar. Het hoofdpersonage Clay en zijn vrienden zijn grappig, maar dan op een geeky manier. Ze zijn allemaal techneuten die vooral websites en e-boeken lezen, maar laten zich toch verleiden tot het oplossen van een geheimzinnig mysterie rond een geheim genootschap waarbij ze hun moderne technologie met oude boeken kunnen combineren.

In de plot zijn ook een heleboel historische en hypermoderne elementen verwerkt die verband houden met typografie en technologie. Stiekem ben ik als lezer verzot op kennis en als die dan nog eens wordt aangeboden in een vlot leesbaar, onderhoudend boek, dan is dat perfect voor mij! Ik weet zelf niet veel af van typografie, maar het interesseert me wel. Na het lezen van het boek heb ik zelfs wat opgezocht over ‘Gerritszoon’ en ‘Aldus Manuntius’.

Als boekenliefhebber is Het geheim van Penumbra’s boekenwinkel onweerstaanbaar omdat het de boekenthema’s van dit ogenblik in een spannend verhaal giet. Het geheimzinnige van oude boeken en het spannende van de nieuwe technologieën zoals e-boeken en het digitaliseren van oude manuscripten gaan perfect samen. Een aanrader voor elke boekenliefhebber!

Eindoordeel: 4.5/5

Dankjewel Uitgeverij Lias voor het opsturen van een recensie-exemplaar! Bezoek hier hun website. 

We were Liars – E. Lockhart

Titel: We were Liars
Auteur:  E. Lockhart
Eerste uitgave: 2014, Hot Key Books
Kopen: bol.com
Voorlopig (nog) niet in het Nederlands verkrijgbaar.

Op de achterflap:

A beautiful and distinguished family.
A private island.
A brilliant, damaged girl; a passionate, political boy.
A group of four friends—the Liars—whose friendship turns destructive.
A revolution. An accident. A secret.
Lies upon lies.
True love.
The truth.

We Were Liars is a modern, sophisticated suspense novel from National Book Award finalist and Printz Award honoree E. Lockhart.

Read it.
And if anyone asks you how it ends, just LIE.

Mijn mening:

Dit is weer zo een van die boeken die enorm gehypet worden. Op YouTube en Twitter staan er berichtjes à la “OMG, Cadence what have you done?” Aangezien er altijd wordt bijgezegd dat niemand iets mag verklappen, maakte dit me wel heel nieuwsgierig. Zou het de moeite waard zijn?

Het liefst van al zou ik willen dat ik hier een eenduidig antwoord op kon geven, maar eerlijk gezegd weet ik het niet. Het is een speciaal boek, dat wel. En de schrijfstijl is heel intrigerend. Heel bondig, maar geen telegram. Het verhaal is schokkend en niet te vergeten: verwarrend. Daarom vind ik het nu juist zo moeilijk om erover te oordelen. Waarschijnlijk zou ik het boek beter nog een tweede keer lezen met de informatie van de eerste leesbeurt in mijn achterhoofd en er dan iets zinnigers over zeggen.

Natuurlijk vraag je je misschien af: ‘Waarom zegt ze niets over de inhoud?’ Daar kan ik heel kort over zijn: ik mag niet te veel verklappen. Er is iets mis in dit verhaal. Iets grondig mis. Een rijke familie op een privé-eiland, een ongeval met geheugenverlies. Genoeg ingrediënten voor een fascinerend mysterie.

Bij mij is een boek een 5-sterrer als ik eraan blijf denken op ogenblikken dat ik niet aan het lezen ben. Helaas was dit niet het geval. We were liars was maar een magere 200 pagina’s lang, maar toch duurde het een hele week voor ik het uit had. Daarmee wil ik niet zeggen dat het boek niet goed is, want dat is het zeker wel. Lees het zelf en laat me weten wat je er van denkt!

Eindoordeel: 4/5

Hoe zit dat bij jou? Laat jij je leiden door hypes of kijk je liever de kat uit de boom?

Film: The Fault in our Stars

Pas op! Als je het boek nog niet gelezen hebt, raad ik je aan deze recensie (nog) niet te lezen.

Gisteren had ik eindelijk mijn laatste examen. Dat betekende natuurlijk dat ik tijd had om naar de filmadaptatie van The Fault in our Stars te gaan. Ik las het boek ondertussen meer dan een jaar geleden en schreef er ook een recensie over. Net zoals vele (jonge) mensen was ik heel enthousiast over dit boek en ik heb het daarna nog twee keer in het Engels herlezen. Dankzij de filmpjes op John Greens YouTubekanaal was ik nieuwsgierig geworden naar de film.

TFioS

Wat vind ik nu van de film? Toen ik achteraf een enquête van de bioscoop invulde, heb ik aangeduid dat ik de film erg goed vond. Ik ben niet altijd even enthousiast over filmadaptaties, maar deze film is zeker goed gelukt en brengt ook de sfeer van het boek goed over.

De grappen waren nog grappiger dan in het boek, omdat ik ze echt kon horen. Natuurlijk geldt dat ook voor de dramatische stukken, die in de film voor een hoger weengehalte zorgden. Als ik eerlijk ben vind ik dat altijd iets minder aan films. TFioS was juist een boek dat eens niet melodramatisch wou zijn en ik hoopte dat dat ook zo zou zijn in film, maar op een bepaald moment realiseerde ik me dat zowat iedereen rond me zat te wenen (mezelf niet inbegrepen).

Er waren scènes die ik echt geweldig vond: die in het vliegtuig, bij Augustus in de kelder, de grafrede in het Letterlijke Hart van Jezus en nog zoveel meer. De acteurs vond ik dan ook geknipt. Ze zien er uit als echte tieners en gedragen zich ernaar. Ook de ouders vond ik er realistisch uitzien. Geen jonge dertigers die moeten beweren dat hun kind al 18 is.

Helaas waren er ook een aantal scènes die ik een stuk beter vond in het boek dan in de film. De scènes die ik het meest gekunsteld vond was die in het Anne Frankhuis. Nadat Augustus en Hazel elkaar kusten – wat wel heel erg lang duurde – werd er geklapt door de andere bezoekers. Voor mijn kwam het echt niet realistisch over en ik betwijfel of ik in het echt ook zou klappen in zo’n situatie. Sommige dingen werken gewoon beter op papier dan op het scherm.

Iets waar ik normaal gezien niet zo op let tijdens een film is de muziek. Hier was dat helemaal niet het geval. De muziek is gewoon ongelofelijk goed! Die CD is ondertussen ook al toegevoegd aan mijn verjaardagslijstje. Het was sowieso wel muziek die bij mij goed in de smaak valt, want Birdy is bijvoorbeeld een van mijn favoriete artiesten.

Toen ik uit de filmzaal kwam waren de andere kijkers – meisjes met een gemiddelde leeftijd van 13 tot 15 jaar – hun tranen aan het drogen. Eentje van hen zei: “Door dit soort films krijgen wij een fout beeld van jongens.” Inwendig zei ik tegen mezelf: “Ja, dat is waar. Ze kunnen niet allemaal Augustus Waters zijn…”

Een ander recensie die ik erg aanraad – en waar ik het volledig mee eens ben – is die van Sanne (Booksandquills), je kunt hier haar filmpje bekijken.

Liverpool Street – Anne C. Voorhoeve

Titel: Liverpool Street
Auteur: Anne C. Voorhoeve
Vertaald uit het Duits
Oorspronkelijke uitgave: 2007
Kopen: bol.com

De achterflap:
Ziska springt uit het raam van haar kamer en rent voor haar leven. Weg van haar ouders, weg van Berlijn.
Ziska, die Joods voorouders heeft, wordt vervolgd. In Engeland, wacht haar een vreemde familie, een andere taal, heimwee en onzekerheid. Maar ook het avontuur van haar leven, haar eerste grote liefde en zeven jaar later een loodzware beslissing.
Liverpool Street is een aangrijpende roman over Ziska’s zoektocht naar haar religieuze en nationale identiteit in een Europa dat door Oorlog wordt verscheurd.

Mijn mening:

De titel doet vermoeden dat het om een Engels boek gaat, maar neen, het boek is oorspronkelijk Duits! Zoals ik al aankondigde in mijn blogger award artikel, was ik van plan om meer in het Duits te lezen. Omdat ik iets wilde dat niet te moeilijk was, besloot ik een boek te nemen dat ik enkele jaren geleden al eens in het Nederlands las en waar ik erg van onder de indruk was – en nog steeds ben.

Liverpool Street is het soort verhaal dat je helemaal opzuigt. Als je begint met lezen kan je gewoon niet meer stoppen. Ik weet dat vele mensen alle oorlogsverhalen soms een beetje beu zijn, maar dit is een boek dat een heel ander aspect van de Tweede Wereldoorlog naar boven brengt, namelijk kinderen die worden afgestaan aan een vreemde familie. Bovendien gaat het boek ook niet zozeer om oorlog, maar om hoe mensen met elkaar omgaan in verschrikkelijke omstandigheden. Alle soorten relaties komen aan bod: vriendschap, familie, liefde…

Wat ook interessant is, is dat je Ziska over een tijdspannen van zeven jaar volgt. Je ziet haar echt groot worden. Aan het begin begrijp je dingen die zij nog niet begrijpt, maar op het einde sta je als het ware op gelijke hoogte. Als ze bijvoorbeeld hoort dat Pearl Harbor is aangevallen door de Japanners, denkt ze dat het om een Amerikaanse dame gaat. Ze vindt het dan ook zeer bizar dat de Amerikanen daarom mee in de oorlog stappen.

Als je een mooi jeugdboek – of moet ik nu zeggen YA boek – wilt lezen, dan raad ik je dit zeker aan! Er zitten verschillende mooie passages in (o.a. op de trein naar Engeland) en deze geven nog maar eens aan waarom ik juist zo graag lees.

Eindoordeel: 5/5

The Railway Man – Eric Lomax

Titel: The Railway Man
Auteur: Eric Lomax
Originele uitgave: 1995
Kopen: bol.com

Korte inhoud van de achterflap:

During the Second World War Eric Lomax was forced to work on the notorious Burma-Siam Railway and was tortured by the Japanese for making a crude radio.

Left emotionally scarred and unable to form normal relationships, Lomax suffered for years until, with the help of his wife, Patti Lomax, and of the Medical Foundation for the Care of Victims of Torture, he came terms with what happened. Fifty years after the terrible events, he was able to meet one of his tormentors.

The Railway Man is a story of innocence betrayed, and of survival and courage in the face of horror.

Mijn mening:

Toen ik aan het grasduinen was in de bibliotheek stootte ik op de filmeditie van The Railway Man. Ik had nog nooit van het boek of de film gehoord, maar de achterflap sprak me wel aan. Ik realiseerde me ook niet dat het een autobiografie was en dacht dat het een historische roman was, gebaseerd op waargebeurde feiten.

Aangezien ik eigenlijk nooit (auto)biografieën lees, was dit voor mij eens een leuke uitdaging. Gelukkig bleek dit helemaal geen probleem, want Lomax heeft een zeer narratieve stijl van schrijven. Het zijn niet gewoon feitjes over wat hij heeft meegemaakt die hij oplijst, neen, hij beschrijft ook zijn gevoelens.  Hij begint met te vertellen over zijn jeugd, waarin zijn liefde voor treinen zich ontwikkelde. Ik was eigenlijk aan het wachten op het moment dat de oorlog zou beginnen, maar dit gedeelte is juist zo belangrijk om zijn band met treinen te begrijpen.

Zijn leven tijdens de tweede wereldoorlog en met name zijn krijgsgevangenschap nemen het grootste deel van het boek in beslag. Dit stuk is erg heftig en op verschillende momenten was ik echt aan het rillen van afgrijzen, zo vreselijk vond ik wat er hem overkwam. Ik vond dit stuk ook heel interessant, omdat we hier eigenlijk vooral horen over de concentratiekampen in Europa, maar er zijn natuurlijk ook vreselijke dingen gebeurd in Azië, waar ik me nauwelijks van bewust ben. Ook over krijgsgevangen had ik nog niet veel gehoord en net zoals ik beseffen veel mensen niet wat zij hebben doorgemaakt.

Het stuk na de oorlog gaat over zijn onmacht om dit trauma te verwerken en het onbegrip van de mensen die geen krijgsgevangene geweest zijn. Uiteindelijk is Lomax toch in staat om een van zijn mishandelaars te vergeven. Ik kon me eerst niet voorstellen hoe hij daartoe zou kunnen komen, maar langzamerhand krijg je samen met hem inzicht in de persoon achter de mishandelaar en wordt Lomax’ vergiffenis ook begrijpelijk.

The Railway Man is zeker de moeite voor iedereen die geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog, maar dan vanuit een andere invalshoek.

Eindoordeel: 4/5

Extra: 

Een Nederlandse vertaling van het boek heb ik niet kunnen vinden, dus ik vrees dat die niet bestaat. Het Engels is niet zo gemakkelijk, er worden veel technische termen voor treinen en gereedschap gebruikt, dus een woordenboek kan wel handig zijn bij het lezen van dit boek.

Heb je de film gezien? Wat vond je ervan?