Paper Towns – John Green

Titel: Paper Towns
Auteur: John Green
Eerste uitgave: 2008

De achterflap:
Quentin Jacobsen has spent a lifetime loving the magnificently adventurous Margo Roth Spiegelman from afar. So when she cracks open a window and climbs back into his life — dressed like a ninja and summoning him for an ingenious campaign of revenge — he follows.

After their all-nighter ends and a new day breaks, Q arrives at school to discover that Margo, always an enigma, has now become a mystery. But Q soon learns that there are clues — and they’re for him. Urged down a disconnected path, the closer he gets, the less Q sees of the girl he thought he knew.

Mijn mening:

Door de hele John Green hype besloot ik dat het dringend tijd was nog eens een boek van deze auteur te lezen dat ik nog niet kende. Ik las online dat ook Paper Towns verfilmd wordt, dus dat was meteen een goede reden om hierin te beginnen. (Ik las eerder The Fault in our Stars en Looking for Alaska. )

Q. heeft al zowat zijn hele leven een grote bewondering voor zijn overbuurmeisje Margo Roth Spiegelmann, maar eigenlijk is ze al jaren niet meer met hem bezig. Toch blijft Q. haar van op afstand bewonderen. Het is pas nadat hij een nachtelijk avontuur beleeft met Margo en ze spoorloos verdwijnt, dat hij echt over haar begint na te denken. Wie is Margo echt? Ik vond het boeiend om te lezen hoe Q. zijn beeld van Margo geleidelijk veranderde. Langzaamaan begint hij te beseffen dat onze idolen ook maar gewoon mensen zijn.

Het hele boek ademt een ‘John Green-sfeertje’ uit. De personages zijn geeky en excentriek en natuurlijk kan literatuur niet ontbreken. Dat vind ik er net zo heerlijk aan: dankzij dit boek ben ik gemotiveerd om eens wat poëzie van Walt Whitman en Moby Dick van Melville te lezen. Ik ga niet verklappen hoe deze werken aan bod komen, maar eens Margo is verdwenen kan je je aan een ingewikkelde zoektocht verwachten, waarbij ook het brein wordt aangesproken.

De titel vind ik een leuke vondst en kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden.Het leidt ook tot het ontdekken van enkele typische Amerikaanse fenomenen zoals road trips, graduation etc.  Dit is een boek dat je onderdompelt in de Amerikaanse cultuur en je leert er nog aardig wat van bij ook. De moeite voor iedereen die zin heeft in een raadsel, wat nerdyness en literaire referenties tussendoor.

Eindoordeel: 4/5

Op de officiële website van John Green vind je nog een pak extra informatie over de boeken. Ik vond het erg leuk om na het lezen nog wat te grasduinen tussen de vragen van lezers over Paper Towns.

Insurgent – Veronica Roth

Titel: Insurgent (Divergent-trilogie #2)
Auteur: Veronica Roth
Eerste uitgave: 2012, Harper Collins

De achterflap:
One choice can transform you—or it can destroy you. But every choice has consequences, and as unrest surges in the factions all around her, Tris Prior must continue trying to save those she loves—and herself—while grappling with haunting questions of grief and forgiveness, identity and loyalty, politics and love.

Tris’s initiation day should have been marked by celebration and victory with her chosen faction; instead, the day ended with unspeakable horrors. War now looms as conflict between the factions and their ideologies grows. And in times of war, sides must be chosen, secrets will emerge, and choices will become even more irrevocable—and even more powerful. Transformed by her own decisions but also by haunting grief and guilt, radical new discoveries, and shifting relationships, Tris must fully embrace her Divergence, even if she does not know what she may lose by doing so.

Mijn mening:

Het is ondertussen al meer dan een jaar geleden dat ik Divergent las en recenseerde. Als ik dat artikel opnieuw lees, zie ik dat ik van plan was het tweede boek zo snel mogelijk te lezen, maar het heeft toch een tijdje geduurd. Zo lang, dat ik Divergent opnieuw moest lezen om Insurgent te snappen! Na het lezen van die laatste sta ik helaas niet meer zo te springen om het derde en laatste deel, Allegiant, te lezen.

Het verhaal start meteen waar Divergent eindigde. De rest van het boek is eigenlijk een opeenvolging van aanvallen, even op adem komen en nadenken en weer een andere groep aanvallen. Dit blijft zo’n 500 pagina’s doorgaan, zonder dat je een echt idee hebt van wat het doel nu eigenlijk is. Dat is lang. Voor mij had het boek beslist wat korter mogen zijn en misschien wat originelere uit de hoek komen. Het eerste deel verraste me steeds, maar hier was dat helemaal verdwenen.

Dit neemt niet weg dat er ook spannende of interessante passages waren die ik met veel plezier gelezen heb. Er is een stuk waar Tris gevangen zit in een hoofdkwartier van een van de ‘factions’, waarbij ik benieuwd was wat er met haar zou gebeuren. Daarnaast krijg je ook extra informatie over de achtergrond  van verschillende personages en om het aantal verliezen te compenseren, worden er ook nieuwe personages geïntroduceerd.

Zoals ik al vermeldde sterven er enorm veel personages. Dit tweede boek was nog een stuk gewelddadiger dan het eerste deel en eerlijk gezegd is dat niet zo mijn ding. De wereld is – zo toont de actualiteit nog maar eens – geen vreedzame plaats,  maar ik vond het toch erg overdreven. Het is jammer dat de schrijfster geen originelere manier kon bedenken dan problemen op te losse dan enkel geweld.

Misschien gaan series en ik niet goed samen en speelden mijn verwachtingen voor het lezen een grote rol, maar Insurgent was voor mij lang niet zo goed als zijn voorganger. Wat is Insurgent dan wel? Spannend, veel actie op nog meer bladzijden en vooral gewelddadig.

Eindoordeel: 3/5

Las jij de Divergent-trilogie? Wat vind je ervan?

De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine – Ransom Riggs

Titel: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine
Auteur: Ransom Riggs
Uitgave: Clavis, 2012
Vertaald uit het Engels door Tine Poesen

De achterflap:
Een mysterieus eiland. Een verlaten weeshuis. Een vreemde verzameling bizarre foto’s. Als kind had Jacob een speciale band met zijn grootvader, die hem bizarre verhalen vertelde over zijn jeugd en die een collectie vreemde foto’s van bijzondere kinderen bezat. Na het tragische verlies van zijn grootvader reist de zestienjarige Jacob naar een afgelegen eiland in Wales, waar hij de ruïnes ontdekt van een verlaten tehuis voor kinderen. Wanneer Jacob de verlaten kamers van het tehuis verkent, blijkt dat de kinderen van het tehuis meer dan alleen bijzonder waren. Misschien waren ze wel gevaarlijk. Misschien was er een goede reden om hen geïsoleerd op het eiland te laten wonen. En misschien zijn ze nog steeds in leven …

Mijn mening:

Een geheimzinnig meisje dat lijkt te zweven op een zwart-wit foto. Alleen al door die cover wilde ik dit boek lezen. Verder wist ik niet zoveel over dit boek, behalve dat het populair is en dat vele mensen er lovende recensies over schrijven. Bovendien is de opmaak schitterend. Het hele boek heeft een ouderwetse look over zich en tussen de tekst door zijn er bijzondere  foto’s. Wat wil een lezer nog meer?

Meteen al vanaf de eerste bladzijde zat ik in het verhaal en dacht ik: “Ja, dit wordt een goed boek!”. Jacob is een personage dat me erg aansprak en ik kon me ook in de meeste van zijn beslissingen vinden. Hij is de zoon van rijke ouders die mee de drogisterijketen van de familie runnen en het lijkt erop alsof zijn toekomst al is uitgestippeld. Hij vindt dit helemaal niet leuk en ik snap volledig waarom. Natuurlijk wist ik al dat er iets zou gebeuren waardoor zijn saaie toekomst volledig zou veranderen.

Dat gebeurt ook wanneer zijn grootvader, met wie Jacob het altijd zeer goed kon vinden, onverwacht een griezelige dood sterft. Vanaf dan komen de gebeurtenissen in een stroomversnelling en ontdekt Jacob steeds meer over het verleden van zijn opa. Normaal gezien heb ik het niet zo voor het ‘bovennatuurlijke’ en het ‘magische’, maar door de foto’s en het sterke verhaal genoot ik er echt van. Ik las het boek ‘s avonds in mijn bed en op sommige momenten was het echt griezelig!

Verder kan ik niet veel verklappen over het boek, maar het blijft spannend tot het einde. Het enige jammere vind ik dat dit – zoals zo vaak bij YA boeken – weer een serie is.  Ik weet dat dit de succesformule van YA is, maar als veellezer vergeet ik vaak het meeste van wat ik gelezen heb en dan kan ik niet meer volgen tegen dat het volgende deel uit is. Toch ben ik er vrij zeker van dat ik het tweede deel ook zal lezen.

Als je dus net als ik graag eens buiten je ‘comfort zone’ leest, zou ik je dit boek zeker aanraden! De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine is  inderdaad een bijzonder boek dat me aangenaam verraste en tot het einde in de ban hield.

Eindoordeel: 4.5/5

Wat denk jij over series? Vind je het leuk dat het verhaal verdergaat? Of heb je liever series met terugkerende personages in een nieuw avontuur? Of misschien gewoon boeken die op zichzelf staan?

Dankjewel Clavis, voor het sturen van een recensie-exemplaar!

Het geheim van Penumbra’s boekwinkel – Robin Sloan

Titel: Het geheim van Penumbra’s boekenwinkel – 24 uur open
Auteur: Robin Sloan
Vertaald uit het Engels door Jacques Meerman
Eerste uitgave: 2014, Uitgeverij Lias
Kopen: bol.com

Korte inhoud van de achterflap:
Als Clay Jannon zijn baan als webdesigner verliest, reageert hij op een advertentie van Penumbra’s boekwinkel die 24 uur per dag open is. Hij wordt aangenomen als verkoper voor de nacht en al snel wordt hem duidelijk dat er iets niet klopt.
De winkel heeft weinig klanten, maar die zijn wel fanatiek toegewijd. Alleen blijken ze nooit iets te kopen: ze lenen enorme, duistere boeken van gevaarlijk hoge planken, en dat allemaal in het kader van een ingewikkelde regeling met de excentrieke eigenaar Penumbra. Clay concludeert dat de winkel een dekmantel voor iets groters is en geleidelijk komt hij erachter dat Penumbra en zijn klanten een oeroud geheim op het spoor zijn. Met de hulp van zijn vrienden, waaronder Kat, een leuk en geniaal meisje dat voor Google werkt, zijn kennis van moderne techniek, en de wijsheid van Penumbra weet Clay het geheim, dat nog stamt uit de begintijd van de boekdrukkunst, te ontraadselen.

Mijn mening:

Dit is weer zo’n boek dat ik op verschillende Amerikaanse blogs en YouTubekanalen zag voorbijkomen, maar waar ik niet zeker van was of ik het een goed boek zou vinden. Toen ik de kans kreeg om het boek te recenseren op deze blog kon ik natuurlijk geen nee zeggen. En gelukkig maar, want het is echt een interessant, grappig en bovenal spannend boek!

Wat dit boek juist zo goed maakt is dat het een mengeling is van verschillende elementen of – als je zover wilt gaan – zelfs genres. Het verhaal is spannend en het deed me een beetje denken aan de boeken van Dan Brown, maar dan met minder bloedvergieten.Van hete ene mysterie wordt je in het andere geloodst en dit allemaal aan een vrij hoog tempo.

Daarnaast is dit boek ook ongelofelijk vlot leesbaar. Het hoofdpersonage Clay en zijn vrienden zijn grappig, maar dan op een geeky manier. Ze zijn allemaal techneuten die vooral websites en e-boeken lezen, maar laten zich toch verleiden tot het oplossen van een geheimzinnig mysterie rond een geheim genootschap waarbij ze hun moderne technologie met oude boeken kunnen combineren.

In de plot zijn ook een heleboel historische en hypermoderne elementen verwerkt die verband houden met typografie en technologie. Stiekem ben ik als lezer verzot op kennis en als die dan nog eens wordt aangeboden in een vlot leesbaar, onderhoudend boek, dan is dat perfect voor mij! Ik weet zelf niet veel af van typografie, maar het interesseert me wel. Na het lezen van het boek heb ik zelfs wat opgezocht over ‘Gerritszoon’ en ‘Aldus Manuntius’.

Als boekenliefhebber is Het geheim van Penumbra’s boekenwinkel onweerstaanbaar omdat het de boekenthema’s van dit ogenblik in een spannend verhaal giet. Het geheimzinnige van oude boeken en het spannende van de nieuwe technologieën zoals e-boeken en het digitaliseren van oude manuscripten gaan perfect samen. Een aanrader voor elke boekenliefhebber!

Eindoordeel: 4.5/5

Dankjewel Uitgeverij Lias voor het opsturen van een recensie-exemplaar! Bezoek hier hun website. 

We were Liars – E. Lockhart

Titel: We were Liars
Auteur:  E. Lockhart
Eerste uitgave: 2014, Hot Key Books
Kopen: bol.com
Voorlopig (nog) niet in het Nederlands verkrijgbaar.

Op de achterflap:

A beautiful and distinguished family.
A private island.
A brilliant, damaged girl; a passionate, political boy.
A group of four friends—the Liars—whose friendship turns destructive.
A revolution. An accident. A secret.
Lies upon lies.
True love.
The truth.

We Were Liars is a modern, sophisticated suspense novel from National Book Award finalist and Printz Award honoree E. Lockhart.

Read it.
And if anyone asks you how it ends, just LIE.

Mijn mening:

Dit is weer zo een van die boeken die enorm gehypet worden. Op YouTube en Twitter staan er berichtjes à la “OMG, Cadence what have you done?” Aangezien er altijd wordt bijgezegd dat niemand iets mag verklappen, maakte dit me wel heel nieuwsgierig. Zou het de moeite waard zijn?

Het liefst van al zou ik willen dat ik hier een eenduidig antwoord op kon geven, maar eerlijk gezegd weet ik het niet. Het is een speciaal boek, dat wel. En de schrijfstijl is heel intrigerend. Heel bondig, maar geen telegram. Het verhaal is schokkend en niet te vergeten: verwarrend. Daarom vind ik het nu juist zo moeilijk om erover te oordelen. Waarschijnlijk zou ik het boek beter nog een tweede keer lezen met de informatie van de eerste leesbeurt in mijn achterhoofd en er dan iets zinnigers over zeggen.

Natuurlijk vraag je je misschien af: ‘Waarom zegt ze niets over de inhoud?’ Daar kan ik heel kort over zijn: ik mag niet te veel verklappen. Er is iets mis in dit verhaal. Iets grondig mis. Een rijke familie op een privé-eiland, een ongeval met geheugenverlies. Genoeg ingrediënten voor een fascinerend mysterie.

Bij mij is een boek een 5-sterrer als ik eraan blijf denken op ogenblikken dat ik niet aan het lezen ben. Helaas was dit niet het geval. We were liars was maar een magere 200 pagina’s lang, maar toch duurde het een hele week voor ik het uit had. Daarmee wil ik niet zeggen dat het boek niet goed is, want dat is het zeker wel. Lees het zelf en laat me weten wat je er van denkt!

Eindoordeel: 4/5

Hoe zit dat bij jou? Laat jij je leiden door hypes of kijk je liever de kat uit de boom?