Eik Bes Leuk – Jan Kluitenbrouwer

Titel: Eik Bes Leuk
Auteur: Jan Kluitenbrouwer
Uitgeverij: Thomas Rap
Uitgavedatum: april 2014

Op de achterflap:
Niets zo verwarrend als de wereld van de taal. De taal van mediamensen, artiesten, sportlieden, politici, de jeugd van tegenwoordig. Genadeloos helder en trefzeker laat Jan Kuitenbrouwer ons in zijn columns zien hoe de taal onze werkelijkheid bepaalt. En andersom. Waarom zeggen we eigenlijk ‘mag’ als we ‘moet’ bedoelen? Waarom is Rita Lynn zo populair bij jongeren? Als u verbaasd bent, zakt u broek dan echt af? Was het nou ‘colazuipen’ of juist ‘comazuipen’?

In zijn wekelijkse column in NRC Handelsblad fileert Jan Kuitenbrouwer het eigenaardige taalgebruik in de politiek en de media. Telkens laat hij ons op geestige en eigenzinnige wijze zien hoe de taal onze werkelijkheid bepaalt. In Eik bes leuk zijn de beste stukken gebundeld die de uitvinder van het humoristische taalboek in de afgelopen jaren publiceerde.

Mijn mening:

Een tijdje geleden kwam ik een aankondiging voor Eik Bes Leuk tegen. Aangezien ik altijd geïnteresseerd ben in taalweetjes en Paulien Cornelisse wel kon smaken, dacht ik dat dit boek wel iets voor mij zou zijn. Spijtig genoeg merkte ik toen ik begon met lezen dat ik niet meteen de geschikte persoon ben voor dit boek. Ik ben namelijk een Vlaming en dat merkte ik wel. Alleen al om de titel door te hebben moest ik het bijhorende column lezen en ‘m op een zo Nederlands mogelijke manier uitspreken. (Lees: een slechte imitatie van het Gooise accent, want dat is wat wij Vlamingen onder – pardon – ‘Hollands’ verstaan.)

Eik Bes Leuk  is een bundeling van columns die eerder in Nederlandse kranten en tijdschriften verschenen. Dat is leuk, want je kan grasduinen in het boekje zonder dat je daarbij op de volgorde hoefde te letten. Enige kennis van de politiek en andere actua uit Nederland is wel vereist. Ondertussen kom je ook nog allerlei dingen te weten die je nog niet wist over de Nederlandse taal. Of misschien juist wel, maar dan komisch verwoord. Neem bijvoorbeeld dit stukje ‘Nederdutch’:

Zoals jongsters tot elkaar spreken tegenwoordig! ‘Bij de weg,’ zeggen ze dan, ‘kroegkruipen is niet echt mijn kopje thee, maar ik geeft het een schot. Zie je later, krokodil!’ En dat is dan dus niet tong in wang bedoeld hoor, geen manier, het is hu normale, elke dag vernaculair! (p. 205)

Dit boekje is zeker de moeite waard voor iedereen die geïnteresseerd is in de taal van vandaag. Het is grappig en handig als je even vijf minuutjes hebt. Als je net zoals ik niet helemaal thuis bent in de Nederlandse actualiteit en woordenschat dan zou ik het misschien wel laten liggen. Maar anders is het eigenlijk best leuk!

Eindoordeel: 3/5

Kende jij Jan Kuitenbrouwer al? Wat vind je van zijn stukjes?

The Circle – Dave Eggers

Titel: The Circle
Auteur: Dave Eggers
Uitgeverij: Penguin
Publicatiedatum: 2013

Op de achterflap:
When Mae Holland is hired to work for the Circle, the world’s most powerful internet company, she feels she’s been given the opportunity of a lifetime. The Circle, run out of a sprawling California campus, links users’ personal emails, social media, banking, and purchasing with their universal operating system, resulting in one online identity and a new age of civility and transparency. As Mae tours the open-plan office spaces, the towering glass dining facilities, the cozy dorms for those who spend nights at work, she is thrilled with the company’s modernity and activity. There are parties that last through the night, there are famous musicians playing on the lawn, there are athletic activities and clubs and brunches, and even an aquarium of rare fish retrieved from the Marianas Trench by the CEO. Mae can’t believe her luck, her great fortune to work for the most influential company in America—even as life beyond the campus grows distant, even as a strange encounter with a colleague leaves her shaken, even as her role at the Circle becomes increasingly public. What begins as the captivating story of one woman’s ambition and idealism soon becomes a heart-racing novel of suspense, raising questions about memory, history, privacy, democracy, and the limits of human knowledge.

Mijn mening:

Dit was zo’n type boek waar ik al een heleboel over gehoord had en waar ik erg benieuwd naar was. Ik moet zeggen dat het zeker een indrukwekkend boek is, dat aanzet tot nadenken. The Circle is een technologiebedrijf dat services voorziet gelijkaardig aan die van nu, maar dan nog verder doorgedreven. Dit is natuurlijk een interessant gegeven, want hoe ga je daar als maatschappij mee om?

Ik had al meteen het gevoel van: ‘Dit is een wereld waar ik niet in wil leven’. Mae wordt geïntroduceerd in The Circle, maar algauw wordt ze overladen door allerlei taken die ze tegelijkertijd op verschillende schermen moet uitvoeren. Echt contact wordt vervangen door Zings, een soort statusupdates, en alle gebeurtenissen in ‘real life’ moeten worden gefilmd. Al vanaf het begin voelde ik dat dit niet zou goedkomen.

Als tegenpool van Mae is er Mercer, haar ex-vriendje, die het niet zo heeft voor al die technologie en Mae probeert te waarschuwen voor de gevaren. Ik vond het volgende citaat wel passend en ben het er eigenlijk ook wel mee eens.

Listen, twenty years ago, it wasn’t so cool to have a calculator watch, right? And spending all day inside playing with your calculator watch sent a clear message that you wern’t doing so well socially. And judgments like ‘like’ and ‘dislike’ and ‘smiles’ and ‘frowns’ were limited to junior high. (…) But now it’s not just junior high kids who do it, it’s everyone, and it seems to me sometimes I’ve entered some inverted zon, some mirror world where the dorkiest shit in the world is completely dominant. The world has dorkified itself. (pp. 132-3)

Het verhaal bouwt natuurlijk op naar een zekere climax, waarbij ook een mysterieuze man betrokken is. Ik vond dit wel een leuk aspect aan het verhaal en ik merkte dat ik helemaal niet doorhad wie die man zou kunnen zijn. Het einde schokte me ook wel een beetje, maar het was eigenlijk wel te verwachten.

Toch is er ook wel een minpuntje: het verhaal is zo ongelofelijk lang! Er waren zoveel passages waar ik dacht: ‘Nou, hier kan wel een stukje uitgeknipt worden’. Vaak werd een voorbeeld gegeven en in plaats van het daarbij te laten, werd er nog een tweede gegeven. Voor mij was dat niet nodig; ik kon me zo wel een beeld vormen van het leven in The Circle.

Dit is een interessant boek, dat duidelijk vragen stelt over hoe we met technologie en het delen van informatie omgaan. Ik raad het iedere internet- en social medialiefhebber aan, want wij zijn de Mae’s van deze wereld! Wacht wel niet te lang met het lezen, want voor je het weet heeft de realiteit Dave Eggers ingehaald…

Eindoordeel: 4/5

Dit boek is ook in het Nederlands verkrijgbaar!

Sluit mijn ogen – Sophie McKenzie

Titel: Sluit mijn ogen
Auteur: Sophie McKenzie
Uitgeverij: AW Bruna
Publicatiejaar: 2014

Op de achterflap:
Acht jaar geleden verloor Geniver Loxley haar dochter Beth tijdens de geboorte. Sinds die dag worstelt Gen met haar eigen leven. Terwijl haar echtgenoot Art hun leven probeert voort te zetten en aan zijn carrière en inkomsten werkt, kan zij Beth nog steeds niet loslaten. Totdat op een dag alles verandert… Een onbekende vrouw staat op hun stoep en beweert dat Beth nog in leven is. Dat is krankzinnig. Waarom zou iemand dat verzinnen? Maar het zaadje voor hoop is geplant bij Gen. Ondanks de waarschuwingen van haar echtgenoot en vrienden en hun bezorgdheid voor haar welzijn, gaat Gen op zoek. Ze kan haar ogen niet meer voor de waarheid sluiten. Totdat haar hoop in angst en paranoia omslaat. Wie kan ze nog vertrouwen? Waarom ontmoedigt Art haar de dood van hun dochter te onderzoeken? Om haar, zoals hij zegt, voor nog meer pijn te behoeden? Of is er meer aan de hand?

Mijn mening:

Als mensen mij vragen wat ik graag lees, zeg ik meestal ook thrillers, maar eigenlijk lees ik ze helemaal niet zo vaak. Sluit mijn ogen was de eerste van 2014 voor mij en dat was meteen al een schot in de roos. Dit boek hoort thuis in het rijtje van ‘huwelijksthrillers’, zoals Voor ik ga slapen, dat ik trouwens erg goed vond. Dat laatste boek is trouwens ook vermeld op de omslag, dus ik begon meteen enthousiast te lezen.

Al in het eerste hoofdstuk belt een vrouw aan om Geniver te vertellen dat haar dochter nog zou leven. Ik verwachtte dat Gen dan ook meteen op onderzoek zou uitgaan, maar tijdens de eerste 100 pagina’s blijft het rustig. Toch stoorde dit me helemaal niet. McKenzie heeft een vlotte schrijfstijl en in die 100 pagina’s krijg je ook een mooie blik op het leven van Gen, Art en hun kennissen en vrienden. Dit kwam later natuurlijk nog van pas als de plot verder ontwikkelde.

Naarmate ik verder las werd het steeds spannender en spannender en op den duur wist ik ook niet meer wie ik kon geloven. De intrige is dus knap ineengezet. Er zit ook een romantisch element in het verhaal, maar net zoals Shelleyrae vond ik dat niet zo op z’n plaats. Gen legt zowat haar leven in handen van een man die ze nauwelijks kent en waar die aantrekking vandaan komt,  blijft een  raadsel.

Het is een leuk verhaal rond een origineel thema dat me vaak verraste en dat ik met veel plezier gelezen heb. Als je dus zin hebt om eens lekker te ontspannen met een goed, maar  niet al te moeilijk boek, zou ik je dit zeker aanraden!

Eindoordeel: 4/5

Never let me go – Kazuo Ishiguro

Titel: Never Let Me Go
Auteur: Kazuo Ishiguro
Uitgeverij: Faber and Faber
Jaar van publicatie: 2005

De achterflap:
In one of the most acclaimed novels of recent years, Kazuo Ishiguro imagines the lives of a group of students growing up in a darkly skewed verison of contemporary England. Narrated by Kathy, now thirty-one, Never Let Me Go dratmatises her attempts to come to terms with her childhood at the seemingly idyllic Hailsham School and with the fate that has always awaited her and her closest friends in the wider world. A story ofr love, friendship and memory, Never Let Me Go is charged throughout with a sense of the fragility of life.

Mijn mening:

Toen ik dit boek begon te lezen had ik nog niet eens naar de achterflap gekeken. Ik moest het lezen voor mijn opleiding en was van plan dit vrij routinematig te doen. Dat wil zeggen: elke dag flink wat pagina’s erdoorheen sjezen en op tijd klaar zijn voor het seminarie. Gelukkig had ik al door na één hoofdstuk dat ik hier geen moeite voor moest doen. Ishiguro kan schitterend schrijven en het verhaal hield me vast tot het einde.

Dat ik de achterflap niet had gelezen is helemaal geen schande, ik zeg je: hoe minder je weet van op voorhand, hoe beter!  Je wordt opgeslorpt in de herinneringen van Kathy H., die vertelt over haar jeugd in de Hailsham school en de jaren daarna. De wereld die ze de lezer toont is er eentje die heel dicht bij de onze ligt, maar waar iets grondig mis mee is . Tijdens het lezen dacht ik: dit zou nooit echt kunnen zijn, dit is fantasie.

Pas tijdens het seminarie besefte ik dat ik hier misschien nog niet zo goed over had nagedacht. Eigenlijk is dit boek juist een soort metafoor voor onze samenleving; met name over hoe wij met bepaalde fenomenen, die op het eerste zicht goed lijken, maar maar al te vaak ten koste van anderen gaan, omgaan.

Doordat je de wereld ziet door de ogen Kathy is het beeld natuurlijk erg gefilterd en zijn er verschillende dingen over haar wereld die je niet te weten komt, maar waar ik wel nieuwsgierig naar was. Het is dan ook duidelijk dat het boek daar ook niet over gaat. Het gaat over het leven van Kathy, en over haar complexe vriendschap met Tommy en Ruth.

Voor degenen die het boek nog niet gelezen hebben komt deze recensie waarschijnlijk vaag over, maar ik hoop dat het toch een aanmoediging is om het boek te lezen. Het is niet alleen goed geschreven, maar blijft ook hangen. Dat het boek genomineerd was voor de Man Booker Prize verraste me dan ook niet echt en ik ben niet van plan het ‘te laten gaan’.

Eindoordeel: 4.5/5

Heb je Never Let Me Go gelezen of de film gezien? Wat vond je ervan? 

 

 

 

Amberwoede

Titel: Amberwoede
Auteur: Natalie Haynes
Uitgeverij: Prometheus
Uitgave: februari 2014

Op de achterflap:
Nadat Alex Morris haar verloofde onder gruwelijke omstandigheden verliest, verhuist ze verdoofd van Londen naar Edinburgh om te breken met het verleden. Ze accepteert een baan op een speciale school voor onhandelbare leerlingen. Het zijn lastige jongeren en Alex is een onervaren docente, bang voor waar ze aan begonnen is.
Er is één klas, een groep van vijf tieners, die bijzonder intimiderend is. Maar met hulp van de Griekse tragedies die ze onderwijst, weet Alex tot haar eigen verbazing een band met hen op te bouwen.
Als ze ziet hoe geboeid haar leerlingen zijn door de verhalen over het gruwelijke noodlot en de wrede wraakacties, vreest ze dat haar lessen hun te veel aan het hart gaan. Alex beseft dat zich voor haar ogen een geheel nieuwe tragedie begint af te spelen – en wel een die zo afschuwwekkend is dat er zelfs geen Griekse tragedie over bekend is.

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog een boek met het label ‘Thriller’ las, dus toen ik dit boek in handen kreeg, begon ik meteen te lezen. Voor iemand die geïnteresseerd is in literatuur is het inderdaad een interessant boek, want je komt een heleboel te weten over de tragedies van de bekendste Griekse tragici. Er gebeuren ook een aantal lugubere dingen, maar als ik eerlijk ben, echt spannend was het niet.

Nieuwsgierig was ik wel, dat geef ik toe. Van het begin van het boek weet je dat er iets grondig mis is. Alex spreekt met advocaten over een zaak waar je als lezer niets van af weet, behalve dat één van de leerlingen uit haar klas in Schotland er iets mee te maken heeft. Welke leerling, dat had ik pas door toen Alex het zelf opmerkte. Ik was helemaal meegevoerd in de gedachten van Alex en Natalie Haynes is er dus goed in geslaagd me  over de hints heen te laten lezen.

Dan zijn er ook nog de dagboekfragmenten van Mel. Zij is één van de 5 leerlingen uit Alex’ klas. Dankzij haar komen we ook wat te weten over de ander kant van het verhaal.  De kinderen zijn lastig en verveeld. Alex is aan het begin nog heel onervaren en kan niet zo goed met ze overweg, maar gaandeweg ontstaat er toch een band tussen hen en weet ze hen ook warm te maken voor haar favoriete bezigheid, theater.

Aangezien ik zelf een literatuuropleiding volg kon ik de toneelstukken die besproken werden heel goed volgen. Ook het boek zelf is opgebouwd als een tragedie. Er zijn 5 epeisodia en ook de andere kenmerken, gaande van de opbouw tot aan de climax, de afwikkeling met bewustwording etc zijn aanwezig. Dit toont een groot inzicht van de acteur.

Conclusie? Amberwoede is een interessant boek, maar als je echt op zoek bent naar spanning zou ik het toch overslaan. Mensen die geïnteresseerd zijn in theater en een goed intrige zullen er zeker van genieten.

3.5-op-5.jpg