The Madness – Alison Rattle

Titel: The Madness
Auteur: Alison Rattle
Eerste uitgave: 2014 (Hot Key Books)

Op de achterflap:
Somersetshire, 1868
Marnie leads a lonely existence in a seaside village famed for its ‘sea-cures’. Visitors flock from London every summer, but the ladies in their fancy clothes are like foreign creatures to Marnie. When she meets Noah she can see a future for herself for the first time. A future where she is no longer an outcast; a future of love and happiness. But Noah doesn’t share Marnie’s vision. Het thinks they’re simply having fun. Marnie has to make him understand that they are meant to be together; she has to make him see the thruth… no matter what it takes.

Mijn mening:

Dit boek sprak me vooral aan door z’n mooie kaft. Ik hou van romans met een Victoriaanse setting en de pier op de voorkant deed me meteen aan Brighton denken. Over de badgewoontes van de rijke Victorianen had ik nog nooit gelezen, dus dit leek me het ideale boek!

Over het baden zelf, kom je eigenlijk niet zo heel veel te weten. Je volgt Marnie en ziet hoe ze geleidelijk aan geobsedeerd geraakt door een rijke jongen, Noah de Clevedon. Ze ontmoeten elkaar op het strand wanneer zijn moeder gaat baden. Hij heeft echter heel andere bedoelingen en ziet de ontmoetingen met Marnie als een goede voorbereiding op zijn latere huwelijksleven. Dit kom je te weten aan de hand van passages uit zijn dagboek.

Hoewel ik vond dat het verhaal een leuke insteek had, kon ik me toch niet echt identificeren met de personages. Marnie was volgens mij veel te naïef  en Noah werd afgeschilderd als de perfecte jongen, maar eigenlijk maakte hij gewoon misbruik van Marnies goedgelovigheid en hij kwam er steeds mee weg.

Ik was benieuwd hoe het nu zou aflopen voor Marnie, die op het einde van het boek nog maar aan één persoon kan denken. Hierdoor werd de aandacht afgeleid van allerlei mogelijke nevenverhaallijnen en dat vond ik jammer. Ook het einde stelde me een beetje teleur door de makkelijkste oplossing te kiezen en er een halfslachtig happy-end van te maken.

Niettegenstaande de bovengenoemde bedenkingen, heb ik toch van dit boek genoten. De kustsetting is heerlijk en het is ook interessant om te lezen over de heel verschillende levens van Noah en Marnie en hoe zij hierdoor elk een andere visie op de situatie hebben.

De voorkant van het boek belooft veel, maar slaagt er toch niet in om los te breken van de stereotypes. Toch is het een aangenaam boek voor iedereen die van historische fictie houdt!

Eindoordeel: 3.5/5

Still Alice – Lisa Genova

Titel: Still Alice
Auteur: Lisa Genova
Eerste uitgave: 2007
Verschenen in het Nederlands onder de titel Ik mis mezelf.

Op de achterflap:
Alice Howland is proud of the life she worked so hard to build. At fifty years old, she’s a cognitive psychology professor at Harvard and a world-renowned expert in linguistics with a successful husband and three grown children. When she becomes increasingly disoriented and forgetful, a tragic diagnosis changes her life–and her relationship with her family and the world–forever.

Mijn mening:

Voordat dit boek verfilmd werd had ik er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar de mooie filmeditie trok meteen mijn aandacht. Ook het thema – een vrouw van vijftig die Alzheimer blijkt te hebben – sprak me meteen aan. Zelf ken ik enkel oudere mensen met deze ziekte en het is moeilijk om zich voor te stellen hoe het moet zijn voor hen.

Het feit dat Alice nog helemaal niet zo oud is en bovendien nog eens een topjob aan Harvard uitoefent, vond ik een heel interessant vertrekpunt. Zeker omdat het extra pijnlijk is om vast te stellen dat er iets mis is met je geheugen, juist als iedereen naar je opkijkt door je goede verstand. Ik moet toegeven dat ik er zelf nog nooit bij had stilgestaan dat het ook bij andere leeftijden voorkomt en ik denk dat ik niet de enige ben.

Wat dit boek zo sterk maakt, is dat het volledig verteld is vanuit het standpunt van Alice. Soms heb je als lezer door dat ze dingen vergeet of verschillende keren opnieuw zegt, maar de manier waarop ze het denkt of zegt is precies alsof er niets aan de hand is. Je voelt echt mee met haar als er gênante stiltes vallen wanneer ze iets vergeten is. Het allerergste voor Alice is de eenzaamheid. Mensen beginnen haar te vermijden of spreken over haar als ze er bij staat. Still Alice maakt op een indringende wijze duidelijk dat dit de foute aanpak is.

Ik vond dit een zeer aangrijpende leeservaring en ondanks dat Still Alice helemaal geen spannend boek is, zat ik er volledig aan vastgekluisterd. Vooral omdat het je doet nadenken over hoe wij omgaan met mentale ziektes.

Eindoordeel: 5/5

Een boek opnieuw lezen?

Bron: weheartit.com

Vorige week zat ik in een keer in een enorme leesdip. Ik had alles gegeven om Tess of the D’Urbervilles uit te krijgen, want ik laat schoolboeken liefst niet te lang aanslepen. Daarna volgde er natuurlijk een zwart gat. Toen ik dit aan mijn broer vertelde reageerde hij verbaasd. “Hoe kan dat nu? Jij hebt toch nog zoveel ongelezen boeken, daar moet er vast wel eentje tussen zitten dat je wilt lezen.” Een tweet later had ik het antwoord gevonden: waarom niet een boek herlezen?

Twee jaar geleden kreeg ik voor mijn verjaardag de hele Harry Potter collectie in een mooie doos, maar omdat ik ze juist volledig herlezen had, liet ik de boeken nog even staan. Tot nu dus. The Fault in our Stars herlas ik al aan het begin van het jaar, dus ik moest iets anders vinden, maar wat? Een ruzie tussen mijn zus en ik over een Harry Potter DVD (ja, echt waar) inspireerde me dan toch om eens te herbeginnen aan deze geweldige serie. En ja, hoor, ondertussen ben ik terug helemaal vertrokken met lezen!

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik heb een beetje een dubbel gevoel over boeken opnieuw lezen. Aan de ene kant is het heel fijn, alsof je oude bekenden na lange tijd opnieuw ontmoet. Je kan het verhaal nog beter begrijpen en echt op de details letten. Je weet dat je het boek leuk zult vinden. Aan de andere kant is het natuurlijk ook weer tijd waarin je een nieuw, onbekend boek kunt lezen en die TBR-stapel een beetje kunt doen slinken. Bovendien vind ik het als blogger lastig om boeken te herlezen, want je kan ze moeilijk twee keer recenseren. Maar uiteindelijk: ik zal toch nooit alle boeken van de wereld kunnen lezen, dus waarom niet gewoon dubbel zoveel genieten van de boeken die ik leuk vind?

Herlezen jullie soms boeken en welke boeken zijn dat dan?

Tess of the D’Urbervilles – Thomas Hardy

Titel: Tess of the D’Urbervilles
Auteur: Thomas Hardy
Eerste uitgave: 1891
Vertaald in het Nederlands onder de titel Tess van de D’Urbervilles.

Op de achterflap:
‘How could I be expected to know? I was a child when I left this house four months ago. Why didn’t you tell me there was danger in men-folk? Why didn’t you warn me?’

When Tess Durbeyfield is driven by family poverty to claim kinship with the wealthy D’Urbervilles and seek a portion of their family fortune, meeting her ‘cousin’ Alec proves to be her downfall. A very different man, Angel Clare, seems to offer her love and salvation, but Tess must choose whether to reveal her past or remain silent in the hope of a peaceful future. With its sensitive depiction of the wronged Tess and with its powerful criticism of social convention, Tess of the D’Urbervilles is one of the most moving and poetic of Hardy’s novels.

Mijn mening:

Literatuurlessen kunnen best inspirerend zijn. Toen ik in de tweedehandswinkel Tess of the D’Urbervilles tegenkwam wist ik gewoon dat ik dat boek moest lezen. Blijkbaar was ik niet de enige die daar zo over dacht, want de volgende week werd aangekondigd dat we deze roman ook in een  literatuurseminarie zouden bespreken. Dan vergaat de zin bij mij natuurlijk meteen, maar gelukkig vond ik het toch nog steeds een mooi boek.

Hoewel… Over dit boek heb ik heel erg gemengde gevoelens. Enerzijds vind ik de plot echt geweldig knap in elkaar gestoken en zie je echt de opbouw van het drama. Hardy staat bekend om de slechte afloop van zijn boeken, maar elke keer was er toch weer die hoop dat het nog goed zou komen. Anderzijds moet ik toegeven dat ik midden in het boek ineens heel veel zin had om er gewoon mee te stoppen. Dit om twee redenen: ten eerste viel de verhaallijn een beetje stil en leek het alsof de hoofdstukken een aaneenrijging waren van opbouw naar een hoogtepunt dat dan eindigde in een anti-climax.

Mijn tweede reden verdient een hele paragraaf. De mannen in dit boek zijn vanuit modern (feministisch) standpunt enorm seksistisch en dat kon ik gewoon echt niet verdragen. Alec D’Urberville dringt zich op aan Tess, maar als er dan iets misgaat, moet zij nog haar hele leven de schuld meetorsen. Ook haar tweede, echte geliefde, gedraagt zich zeer onhoffelijk, maar daar zal ik niet verder op ingaan, om spoilers te vermijden. Ik kon gewoon niet geloven dat dit een ‘normale’ visie op de situatie was. Ik heb ook enkele secundaire artikels gelezen en daar werd er vooral gefocust op het voorbestemd zijn en darwinisme, i.e. de gedetermineerdheid van de personages. Om het een beetje kort door de bocht te zeggen: het is het lot van Tess om slecht behandeld te worden. Binnenkort heb ik het seminarie over dit boek en ik ben heel benieuwd wat ik daar ga horen.

Ondanks het feit dat ik het een beetje moeilijk had met dit boek vond ik het toch heel goed, dus ik zou het zeker aanraden, al was het maar om te zien hoe de zaken in de loop van de twintigste eeuw veranderd zijn voor vrouwen.

Eindoordeel: 4/5

Heb jij Tess al gelezen? Wat is jouw visie?

Ik geef je de zon – Jandy Nelson

Titel: Ik geef je de zon
Auteur: Jandy Nelson
Eerste uitgave: maart 2015 (Blossom Books)
Vertaald uit het Engels.

Op de achterflap:
Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun 13e  onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.

Mijn mening:

Volgens mij is een gehypet boek het gevaarlijkste soort van boek. Het creëert hoge verwachtingen en soms voel je zelfs bijna een verplichting om het goed te vinden. Ik had al een heleboel goede dingen gelezen en gehoord over I’ll Give You the Sun en toen er een vooruitleesexemplaar bij mij in de brievenbus zat, kon ik gewoon niet wachten om te beginnen, ook al zou het nog meer dan een maand duren tot het, nu dus, uitkwam. Na een week de verleiding te weerstaan hebben, heb ik er dan toch aan toegegeven.

Toen ik begon met lezen dacht ik even ‘Huh, wat is dit allemaal’, maar algauw werd ik volledig meegesleept en kon ik gewoon niet meer stoppen met lezen. Het verhaal wordt afwisselend vanuit het standpunt van de dertienjarige Noah en vanuit het standpunt van zijn tweelingzus, Jude, wanneer zij zestien is, verteld. De schrijfstijl is ook heel bijzonder, want kleuren, licht en kunst spelen een belangrijke rol en dat maakt het juist zo speciaal, maar ik moest er wel even aan wennen. Ik was bovendien ook heel trots op mezelf dat ik alle artistieke en literaire referenties kende en na het lezen heb ik zelfs nog mijn Norton Anthology of English Literature opengeslagen om het gedicht How Much I Love Thee van Elizabeth Barret Browing in het Engels te lezen.

Behalve de artistieke invalshoek vind ik ook de thema’s die aan bod komen echt heel belangrijk en goed gekozen. Homosexualiteit komt niet zo vaak voor in YA en Nelson heeft dit goed uitgewerkt. Je merkt echt hoe onzeker Noah is over zijn geheim, maar tegelijkertijd wilt hij toch een relatie met een andere jongen die net met dezelfde dingen worstelt. Doordat het verhaal vanuit twee perspectieven wordt verteld, weet je niet meteen hoe die geschiedenis nu afloopt en blijf je nieuwsgierig tot het einde.

Een ander belangrijk thema is familie en dan meer specifiek ouders. Ouders zijn vaak helemaal niet aanwezig in YA boeken en het lijkt soms zelfs wel alsof ze niet bestaan. Voor zover ik weet hebben mijn ouders altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven en ook dat werd hier mooi uitgebeeld. Als Jude in haar tienerjaren komt, rebelleert ze graag, tot grote ergernis van haar moeder. Na een dramatisch voorval blijft Jude achter met schuldgevoelens en ook dit vind ik heel erg herkenbaar. Elke tiener heeft wel al eens ‘Ik haat je’ gezegd tegen zijn ouders, maar menen ze dat ook echt? En wat me de verwachtingen die ouders van hun kinderen hebben? Deze thema’s komen allemaal aan bod en zoals ik al eerder vermeldde, vind ik dat een goede zaak.

Ik kan iedereen dit geweldige boek aanraden. Zowel tieners als hun ouders en iedereen daartussenin zal kunnen genieten van dit stralende boek.

Eindoordeel: 5/5