Tess of the D’Urbervilles – Thomas Hardy

Titel: Tess of the D’Urbervilles
Auteur: Thomas Hardy
Eerste uitgave: 1891
Vertaald in het Nederlands onder de titel Tess van de D’Urbervilles.

Op de achterflap:
‘How could I be expected to know? I was a child when I left this house four months ago. Why didn’t you tell me there was danger in men-folk? Why didn’t you warn me?’

When Tess Durbeyfield is driven by family poverty to claim kinship with the wealthy D’Urbervilles and seek a portion of their family fortune, meeting her ‘cousin’ Alec proves to be her downfall. A very different man, Angel Clare, seems to offer her love and salvation, but Tess must choose whether to reveal her past or remain silent in the hope of a peaceful future. With its sensitive depiction of the wronged Tess and with its powerful criticism of social convention, Tess of the D’Urbervilles is one of the most moving and poetic of Hardy’s novels.

Mijn mening:

Literatuurlessen kunnen best inspirerend zijn. Toen ik in de tweedehandswinkel Tess of the D’Urbervilles tegenkwam wist ik gewoon dat ik dat boek moest lezen. Blijkbaar was ik niet de enige die daar zo over dacht, want de volgende week werd aangekondigd dat we deze roman ook in een  literatuurseminarie zouden bespreken. Dan vergaat de zin bij mij natuurlijk meteen, maar gelukkig vond ik het toch nog steeds een mooi boek.

Hoewel… Over dit boek heb ik heel erg gemengde gevoelens. Enerzijds vind ik de plot echt geweldig knap in elkaar gestoken en zie je echt de opbouw van het drama. Hardy staat bekend om de slechte afloop van zijn boeken, maar elke keer was er toch weer die hoop dat het nog goed zou komen. Anderzijds moet ik toegeven dat ik midden in het boek ineens heel veel zin had om er gewoon mee te stoppen. Dit om twee redenen: ten eerste viel de verhaallijn een beetje stil en leek het alsof de hoofdstukken een aaneenrijging waren van opbouw naar een hoogtepunt dat dan eindigde in een anti-climax.

Mijn tweede reden verdient een hele paragraaf. De mannen in dit boek zijn vanuit modern (feministisch) standpunt enorm seksistisch en dat kon ik gewoon echt niet verdragen. Alec D’Urberville dringt zich op aan Tess, maar als er dan iets misgaat, moet zij nog haar hele leven de schuld meetorsen. Ook haar tweede, echte geliefde, gedraagt zich zeer onhoffelijk, maar daar zal ik niet verder op ingaan, om spoilers te vermijden. Ik kon gewoon niet geloven dat dit een ‘normale’ visie op de situatie was. Ik heb ook enkele secundaire artikels gelezen en daar werd er vooral gefocust op het voorbestemd zijn en darwinisme, i.e. de gedetermineerdheid van de personages. Om het een beetje kort door de bocht te zeggen: het is het lot van Tess om slecht behandeld te worden. Binnenkort heb ik het seminarie over dit boek en ik ben heel benieuwd wat ik daar ga horen.

Ondanks het feit dat ik het een beetje moeilijk had met dit boek vond ik het toch heel goed, dus ik zou het zeker aanraden, al was het maar om te zien hoe de zaken in de loop van de twintigste eeuw veranderd zijn voor vrouwen.

Eindoordeel: 4/5

Heb jij Tess al gelezen? Wat is jouw visie?

Ik geef je de zon – Jandy Nelson

Titel: Ik geef je de zon
Auteur: Jandy Nelson
Eerste uitgave: maart 2015 (Blossom Books)
Vertaald uit het Engels.

Op de achterflap:
Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun 13e  onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.

Mijn mening:

Volgens mij is een gehypet boek het gevaarlijkste soort van boek. Het creëert hoge verwachtingen en soms voel je zelfs bijna een verplichting om het goed te vinden. Ik had al een heleboel goede dingen gelezen en gehoord over I’ll Give You the Sun en toen er een vooruitleesexemplaar bij mij in de brievenbus zat, kon ik gewoon niet wachten om te beginnen, ook al zou het nog meer dan een maand duren tot het, nu dus, uitkwam. Na een week de verleiding te weerstaan hebben, heb ik er dan toch aan toegegeven.

Toen ik begon met lezen dacht ik even ‘Huh, wat is dit allemaal’, maar algauw werd ik volledig meegesleept en kon ik gewoon niet meer stoppen met lezen. Het verhaal wordt afwisselend vanuit het standpunt van de dertienjarige Noah en vanuit het standpunt van zijn tweelingzus, Jude, wanneer zij zestien is, verteld. De schrijfstijl is ook heel bijzonder, want kleuren, licht en kunst spelen een belangrijke rol en dat maakt het juist zo speciaal, maar ik moest er wel even aan wennen. Ik was bovendien ook heel trots op mezelf dat ik alle artistieke en literaire referenties kende en na het lezen heb ik zelfs nog mijn Norton Anthology of English Literature opengeslagen om het gedicht How Much I Love Thee van Elizabeth Barret Browing in het Engels te lezen.

Behalve de artistieke invalshoek vind ik ook de thema’s die aan bod komen echt heel belangrijk en goed gekozen. Homosexualiteit komt niet zo vaak voor in YA en Nelson heeft dit goed uitgewerkt. Je merkt echt hoe onzeker Noah is over zijn geheim, maar tegelijkertijd wilt hij toch een relatie met een andere jongen die net met dezelfde dingen worstelt. Doordat het verhaal vanuit twee perspectieven wordt verteld, weet je niet meteen hoe die geschiedenis nu afloopt en blijf je nieuwsgierig tot het einde.

Een ander belangrijk thema is familie en dan meer specifiek ouders. Ouders zijn vaak helemaal niet aanwezig in YA boeken en het lijkt soms zelfs wel alsof ze niet bestaan. Voor zover ik weet hebben mijn ouders altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven en ook dat werd hier mooi uitgebeeld. Als Jude in haar tienerjaren komt, rebelleert ze graag, tot grote ergernis van haar moeder. Na een dramatisch voorval blijft Jude achter met schuldgevoelens en ook dit vind ik heel erg herkenbaar. Elke tiener heeft wel al eens ‘Ik haat je’ gezegd tegen zijn ouders, maar menen ze dat ook echt? En wat me de verwachtingen die ouders van hun kinderen hebben? Deze thema’s komen allemaal aan bod en zoals ik al eerder vermeldde, vind ik dat een goede zaak.

Ik kan iedereen dit geweldige boek aanraden. Zowel tieners als hun ouders en iedereen daartussenin zal kunnen genieten van dit stralende boek.

Eindoordeel: 5/5

Middlesex – Jeffrey Eugenides

Titel: Middlesex
Auteur: Jeffrey Eugenides
Eerste publicatie: 2002 (Bloomsbury)
Dit boek is ook vertaald in het Nederlands en verschenen onder dezelfde titel.

Op de achterflap: “I was born twice: first, as a baby girl, on a remarkably smogless Detroit day of January 1960; and then again, as a teenage boy, in an emergency room near Petoskey, Michigan, in August of 1974.”
So begins the breathtaking story of Calliope Stephanides and three generations of the Greek-American Stephanides family who travel from a tiny village overlooking Mount Olympus in Asia Minor to Prohibition-era Detroit, witnessing its glory days as the Motor City, and the race riots of 1967, before they move out to the tree-lined streets of suburban Grosse Pointe, Michigan. To understand why Calliope is not like other girls, she has to uncover a guilty family secret and the astonishing genetic history that turns Callie into Cal, one of the most audacious and wondrous narrators in contemporary fiction. Lyrical and thrilling, Middlesex is an exhilarating reinvention of the American epic.

Mijn mening:
Over Jeffrey Eugenides had ik al een heleboel positieve dingen gehoord en toen ik Middlesex voor een mooi prijsje bij De Slegte zag liggen dacht ik, “Eens zien waarom deze man de Pulitzer Prize gekregen heeft?” Je kan dus wel zeggen dat ik met hoge verwachtingen begon en gelukkig werd ik niet teleurgesteld.

Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van Calliope, die als meisje geboren werd, maar een jongen bleek te zijn. Of iets daartussenin, want zij/hij is hermafrodiet. Om te begrijpen hoe dit zo gekomen is, vertelt hij de geschiedenis van zijn familie. Over hoe zijn grootouders van Grieks Turkije naar Amerika vluchtten en daar een leven probeerden op te bouwen. Over hoe zijn vader de Amerikaanse droom volgde en een self-made man werd. Over de rollen van mannen en vrouwen in een veranderende wereld.

Op de achterkant van het boek staat, “Middlesex is an exhilarating reivention of the American epic.” Daar ben ik het wel mee eens. Dit is een zeer omvattend boek dat heel veel vertelt. Het geeft een interessant beeld van immigratie en amerikanisering. Toch vond ik dat het boek best wel wat korter had mogen zijn. Het boek werd pas echt interessant toen Calliope eindelijk geboren was, maar toen had ik al 1/3 gelezen. Ook het einde voelde een beetje als een anti-climax.

Anderzijds draagt deze ‘langdradigheid’ ook weer bij tot de kracht van het boek. Eugenides kan ongelofelijk goed schrijven en dit boek gaat niet enkel over de spannende dingen, maar ook over het leven zoals het is: de dingen die we allemaal kennen en die voor ons belangrijk zijn, zonder dat het bijzonder verrassend of spannend is. Dit werkt omdat Calliope een interessant personage is, dat meteen mijn sympathie kreeg.

Om nog even terug te komen op de Pulitzer Prize: voor zover ik er iets over kan zeggen is dit een goedgeschreven boek dat deze prestigieuze prijs zeker verdient!

Eindoordeel: 4.5/5

Las jij al iets van Eugenides en wat vond je ervan?

 

How I live now – Megg Rossof

Titel: How I Live Now
Auteur: Meg Rossof
Eerste publicatie: 2004 (Penguin)
Dit boek is ook naar het Nederlands verschenen onder de titel Hoe ik nu leef

Op de achterflap:
Fifteen-year-old Daisy is sent from Manhattan to England to visit her aunt and cousins she’s never met: three boys near her age, and their little sister. Her aunt goes away on business soon after Daisy arrives. The next day bombs go off as London is attacked and occupied by an unnamed enemy.
As power fails, and systems fail, the farm becomes more isolated. Despite the war, it’s a kind of Eden, with no adults in charge and no rules, a place where Daisy’s uncanny bond with her cousins grows into something rare and extraordinary. But the war is everywhere, and Daisy and her cousins must lead each other into a world that is unknown in the scariest, most elemental way.

Mijn mening:

Een heel aantal jaar geleden heb ik dit boek al een keertje in het Nederlands gelezen. Het enige wat ik daar nog van wist, was dat dit boek een speciale schrijfstijl heeft. In 2014 is het boek ook verfilmd en daarom besloot ik dat ik het toch nog eens opnieuw wilde lezen, om te zien wat ik er nu van vind.

Het begin is heel vreemd. Je zit in het hoofd van Daisy en de tekst is echt bijna stream of consciousness. Je voelt dat bepaalde interpunctie ontbreekt en dat de zinnen extra lang zijn, net zoals gedachten. Er is ook geen directe rede. Dit is wel even wennen, maar maakt het boek ook wel speciaal. Het verhaal zelf gaat over Daisy’s verblijf bij haar neven en nicht, haar relatie met haar neef en hoe ze reageert als ze van hem gescheiden wordt wanneer oorlog uitbreekt.

Hoewel er vanalles gebeurt, gebeurt er toch ook niet veel. Daisy vertelt gewoon wat er gebeurt en op de een of andere manier bleef ik toch geïnteresseerd. Ik denk dat dit vooral te maken heeft met de relatie tussen Daisy en Edmond. Ik vond dat het bijna iets magisch had en ik wilde weten hoe het zou aflopen. Ook Piper, Daisy’s nicht, had iets over zich waardoor je haar onmiddelijk leuk vond, terwijl ik bij Daisy zelf niet helemaal zeker was of ik haar nu echt zo angenaam vond.

Ook interessant is dat Daisy anorexia heeft. Dit is helemaal geen boek over anorexia en het wordt ook nooit bij naam genoemd, maar Daisy verwijst wel vaak naar het feit dat ze nauwelijks eet. Die anorexia speelt hier een andere rol dan je meestal tegenkomt in andere boeken, wat ik wel goed gekozen vond en ook de oplossing van het probleem was volgens mij realistisch. Maar, zoals ik al vermeldde, die is zeker geen zeurboek over het eindeloze gevecht tegen deze ziekte.

Meer wil ik er niet over vertellen, want dit is zo’n boek waarbij je de magie voelt door het te lezen. Ik denk dat ik nu ik wat ouder ben het boek ook meer apprecieer en minder vreemd vind overkomen. Wie op zoek is naar iets bijzonders, zal in dit boek zeker zijn gading vinden.

Eindoordeel: 4/5

Last jij How I Live Now/ Hoe ik nu leef al? Heb je ook de film gezien en wat vond je ervan?

Boekenfestijn 2015

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk ben weer naar het boekenfestijn geweest! Helaas vond ik dat er dit jaar niet zoveel was dat me interesseerde. Ik ga vooral voor de Engelse boeken, omdat die minder makkelijk in de bibliotheek te vinden zijn. Dit jaar was er slechts één tafel Engels en die bestond vooral uit klassiekers. Bovendien heb ik me ook aan de regel gehouden om niets mee te nemen waar ik nog niet van gehoord heb, want ik heb zo nog genoeg ongelezen boeken.
Hieronder toon ik nog eens even alle boeken apart.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls eerste kwam ik langs de tafel met reisgidsen en aangezien ik van plan ben om deze zomer een keer het Noorden van Engeland te bezoeken, leek dit me het ideale boek. Er staat allerlei leuk tips in, zowel voor wandelingen in de natuur als culturele activiteiten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Sinds ik literatuur ben gaan studeren heb ik een voorkeur ontwikkeld voor negentiende-eeuwse romans en aangezien ik al een heleboel goeds gehoord heb over The Pickwick Papers, was dit het ideale moment om er een exemplaar van aan te schaffen. Wanneer ik het ga lezen weet ik nog niet, want ik heb nog best wat klassiek leeswerk voor de colleges, maar misschien dat ik op mijn reis naar Engeland nog wel wat tijd vind.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANog een klassieker: de Russische Madame Bovary. De cover vind ik echt lelijk,  maar mijn college Europese literatuur heeft me wel nieuwsgierig gemaakt naar dit boek. Aangezien ik geen Russisch kan lijkt Engels me een goed compromis.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVroeger keken ik en mijn broer en zus naar de verfilming van Pieter Konijn en dat vond ik zo leuk, dat ik de verleiding niet kon weerstaan om deze kinderklassieker ook mee te nemen. Nu maar hopen dat ik binnenkort kan voorlezen aan Engelstalige kindjes!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk heb al een aantal boeken van Philippa Gregory gelezen en die vond ik altijd al leuk en interessant, dus leek het me een goed idee om eens een van haar jeugdboeken te ontdekken. Dit keer speelt het verhaal zich niet af aan het hof van de Tudors, maar in Italië. Ik ben benieuwd!

Zo, dit waren mijn nieuwe aanwinsten van het boekenfestijn in Leuven. Het was niet zo leuk als ik verwacht had, maar ik heb toch weer een aantal mooie boeken voor een goed prijsje kunnen aan de haak kunnen slaan.

Ga jij naar het boekenfestijn?