How I live now – Megg Rossof

Titel: How I Live Now
Auteur: Meg Rossof
Eerste publicatie: 2004 (Penguin)
Dit boek is ook naar het Nederlands verschenen onder de titel Hoe ik nu leef

Op de achterflap:
Fifteen-year-old Daisy is sent from Manhattan to England to visit her aunt and cousins she’s never met: three boys near her age, and their little sister. Her aunt goes away on business soon after Daisy arrives. The next day bombs go off as London is attacked and occupied by an unnamed enemy.
As power fails, and systems fail, the farm becomes more isolated. Despite the war, it’s a kind of Eden, with no adults in charge and no rules, a place where Daisy’s uncanny bond with her cousins grows into something rare and extraordinary. But the war is everywhere, and Daisy and her cousins must lead each other into a world that is unknown in the scariest, most elemental way.

Mijn mening:

Een heel aantal jaar geleden heb ik dit boek al een keertje in het Nederlands gelezen. Het enige wat ik daar nog van wist, was dat dit boek een speciale schrijfstijl heeft. In 2014 is het boek ook verfilmd en daarom besloot ik dat ik het toch nog eens opnieuw wilde lezen, om te zien wat ik er nu van vind.

Het begin is heel vreemd. Je zit in het hoofd van Daisy en de tekst is echt bijna stream of consciousness. Je voelt dat bepaalde interpunctie ontbreekt en dat de zinnen extra lang zijn, net zoals gedachten. Er is ook geen directe rede. Dit is wel even wennen, maar maakt het boek ook wel speciaal. Het verhaal zelf gaat over Daisy’s verblijf bij haar neven en nicht, haar relatie met haar neef en hoe ze reageert als ze van hem gescheiden wordt wanneer oorlog uitbreekt.

Hoewel er vanalles gebeurt, gebeurt er toch ook niet veel. Daisy vertelt gewoon wat er gebeurt en op de een of andere manier bleef ik toch geïnteresseerd. Ik denk dat dit vooral te maken heeft met de relatie tussen Daisy en Edmond. Ik vond dat het bijna iets magisch had en ik wilde weten hoe het zou aflopen. Ook Piper, Daisy’s nicht, had iets over zich waardoor je haar onmiddelijk leuk vond, terwijl ik bij Daisy zelf niet helemaal zeker was of ik haar nu echt zo angenaam vond.

Ook interessant is dat Daisy anorexia heeft. Dit is helemaal geen boek over anorexia en het wordt ook nooit bij naam genoemd, maar Daisy verwijst wel vaak naar het feit dat ze nauwelijks eet. Die anorexia speelt hier een andere rol dan je meestal tegenkomt in andere boeken, wat ik wel goed gekozen vond en ook de oplossing van het probleem was volgens mij realistisch. Maar, zoals ik al vermeldde, die is zeker geen zeurboek over het eindeloze gevecht tegen deze ziekte.

Meer wil ik er niet over vertellen, want dit is zo’n boek waarbij je de magie voelt door het te lezen. Ik denk dat ik nu ik wat ouder ben het boek ook meer apprecieer en minder vreemd vind overkomen. Wie op zoek is naar iets bijzonders, zal in dit boek zeker zijn gading vinden.

Eindoordeel: 4/5

Last jij How I Live Now/ Hoe ik nu leef al? Heb je ook de film gezien en wat vond je ervan?

Boekenfestijn 2015

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk ben weer naar het boekenfestijn geweest! Helaas vond ik dat er dit jaar niet zoveel was dat me interesseerde. Ik ga vooral voor de Engelse boeken, omdat die minder makkelijk in de bibliotheek te vinden zijn. Dit jaar was er slechts één tafel Engels en die bestond vooral uit klassiekers. Bovendien heb ik me ook aan de regel gehouden om niets mee te nemen waar ik nog niet van gehoord heb, want ik heb zo nog genoeg ongelezen boeken.
Hieronder toon ik nog eens even alle boeken apart.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls eerste kwam ik langs de tafel met reisgidsen en aangezien ik van plan ben om deze zomer een keer het Noorden van Engeland te bezoeken, leek dit me het ideale boek. Er staat allerlei leuk tips in, zowel voor wandelingen in de natuur als culturele activiteiten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Sinds ik literatuur ben gaan studeren heb ik een voorkeur ontwikkeld voor negentiende-eeuwse romans en aangezien ik al een heleboel goeds gehoord heb over The Pickwick Papers, was dit het ideale moment om er een exemplaar van aan te schaffen. Wanneer ik het ga lezen weet ik nog niet, want ik heb nog best wat klassiek leeswerk voor de colleges, maar misschien dat ik op mijn reis naar Engeland nog wel wat tijd vind.

OLYMPUS DIGITAL CAMERANog een klassieker: de Russische Madame Bovary. De cover vind ik echt lelijk,  maar mijn college Europese literatuur heeft me wel nieuwsgierig gemaakt naar dit boek. Aangezien ik geen Russisch kan lijkt Engels me een goed compromis.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVroeger keken ik en mijn broer en zus naar de verfilming van Pieter Konijn en dat vond ik zo leuk, dat ik de verleiding niet kon weerstaan om deze kinderklassieker ook mee te nemen. Nu maar hopen dat ik binnenkort kan voorlezen aan Engelstalige kindjes!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk heb al een aantal boeken van Philippa Gregory gelezen en die vond ik altijd al leuk en interessant, dus leek het me een goed idee om eens een van haar jeugdboeken te ontdekken. Dit keer speelt het verhaal zich niet af aan het hof van de Tudors, maar in Italië. Ik ben benieuwd!

Zo, dit waren mijn nieuwe aanwinsten van het boekenfestijn in Leuven. Het was niet zo leuk als ik verwacht had, maar ik heb toch weer een aantal mooie boeken voor een goed prijsje kunnen aan de haak kunnen slaan.

Ga jij naar het boekenfestijn?

An Abundance of Katherines – John Green

Titel: An Abundance of Katherines
Auteur: John Green
Eerste uitgave: 2006 (Penguin)
Ook verschenen in het Nederlands, onder de titel Negentien keer Katherine

De achterflap:
When it comes to relationships, Colin Singleton’s type happens to be girls named Katherine. And when it comes to girls named Katherine, Colin is always getting dumped. Nineteen times, to be exact.
On a road trip miles from home, this anagram-happy, washed-up child prodigy has ten thousand dollars in his pocket, a bloodthirsty feral hog on his trail, and an overweight, Judge Judy-loving best friend riding shotgun–but no Katherines. Colin is on a mission to prove The Theorem of Underlying Katherine Predictability, which he hopes will predict the future of any relationship, avenge Dumpees everywhere, and finally win him the girl. Love, friendship, and a dead Austro-Hungarian archduke add up to surprising and heart-changing conclusions in this ingeniously layered comic novel about reinventing oneself.

Mijn mening:

Zoals jullie misschien al weten, ben ik een liefhebber van de boeken van John Green. Zijn slimme, maar toch steeds menselijke personages en zijn schrijfstijl vormen het handelsmerk waar ik zo van hou. Met dit in mijn achterhoofd begon ik dan ook aan An Abundance of Katherines, in de hoop dat het net zo goed zou zijn als zijn andere boeken.

Helaas viel het toch een beetje tegen. De term ‘the willing suspension of disbelief’ van Coleridge (een Engelse dichter uit de romantiek) verwijst naar het feit dat mensen bereid zijn om voor de duur van het verhaal even te vergeten dat het allemaal niet echt is. Nu heb ik daar meestal niet veel problemen mee, want het escapisme is nu eenmaal een van de dingen die me aanspreken in boeken. Hier begon het eerste hoofdstukd al meteen zo ongeloofwaardig, dat ik het feit dat dit een verhaal is eigenlijk niet kon negeren. Colin wordt gedumpt door zijn vriendinnetje, Katherine XIX, waarna zijn beste vriend voorstelt om op road trip te gaan. Zijn ouders vinden dat helemaal geen probleem en binnen twee seconden zitten ze in de auto.

Hoewel het na het eerste hoofdstuk beter wordt, bleef ik toch het gevoel hebben dat dit een avonturenverhaal was waarin ouders niet echt bestonden en alles gewoon kon. In sommige contexten gaat dat misschien, maar de thema’s zoals liefde, beroemd zijn en school verwezen dan weer heel erg naar het alledaagse leven en dat kon ik maar moeilijk daarvan loskoppelen. Natuurlijk was Greens schrijfstijl nog altijd even goed en de wiskundige formules en voetnoten die ertussen gegooid werden creëerden een unieke twist.

Het einde was in zekere zin voorspelbaar en dat vond ik niet erg. Wat ik wel spijtig vond, was dat de moraal er zo dik bovenop gelged werd. Zo van ‘beroemd zijn of worden is helemaal niet belangrijk, want uiteindelijk zijn we toch maar een insignificant deeltje in het universum’ en ‘lui zijn leidt tot niets’. Dat vond ik heel erg jammer, want ik weet dat John Green subtieler kan zijn.

Als je nog niets van Green gelezen hebt, lees dan vooral niet dit boek, maar probeer zeker The Fault in our Stars, Looking for Alaska of Paper Towns.

Eindoordeel: 3/5

Goose – Dawn O’Porter

Titel: Goose (Paper Aeroplanes #2)
Auteur: Dawn O’Porter
Eerste uitgave: 2014 (Hot Key Books)

Op de achterflap:
It’s a year and a half on from PAPER AEROPLANES, and Renée is now living idyllically with her Auntie Jo. They even have geese, and Renée likes to sit and watch them, wondering if she’ll ever find ‘the One’ – someone who will love her no matter what, and be there for her no matter how bad things get. She and Flo are in their final year at school, and they’ve got some tough choices to make – like will they go to university? And if so where – and will they go together?

Renée’s usual ambivalence on the matter shocks Flo, who had assumed they’d continue as they were, the best and closest of friends, forever. She feels as though she needs Renée’s support more than ever, so when a handsome young boy enters Flo’s life, she finds herself powerfully drawn to his kindness, and his faith. Renée and Flo’s friendship will soon be tested in a way neither of them could have expected – and if PAPER AEROPLANES was a book about finding friendship, GOOSE is the novel that explores whether it’s possible to keep hold of it.

Een tijdje geleden las ik Paper Aeroplanes en aangezien ik best had genoten van dat boek, leek het me ideaal om me tijdens mijn vrije dagen eens te ontspannen met het vervolg op deze YA. Goose is een heel gelijkaardig boek, maar natuurlijk komen Flo en Renée weer in nieuwe tienerproblemen terecht!

Ondertussen zijn de twee meisjes van school veranderd en een nieuwe school betekent nieuwe mensen. Flo komt in aanraking met een groepje die elke zondag naar de kerk gaan en tussendoor ook nog Bijbellezingen houden. Renée laat zich dan weer in met foute jongens en (zoals te voorspellen) lijkt het alsof de meisjes steeds meer uit elkaar groeien.

Hoewel ik de twee leefwereleden en dan vooral die van Flo heel interessant vond, leek het me tegelijkertijd allemaal wat vergezocht. Van de ene op de andere dag gaat Flo heel erg in God geloven en gaat ze naar optredens van een Christelijke rockband, terwijl Renée haar nachten doorbrengt bij een of andere gozer van 25 die ze pas heeft leren kennen. Ook vind ik dat de personages niet echt gegroeid zijn sinds het eerstse boek. Flo kan nog steeds niet voor zichzelf opkomen en Renée stelt zich zwak op voor jongens met slechte bedoelingen.

Toch heb ik erg van het boek genoten, want het was op minder dan drie dagen uit. Dawn O’Porter schrijft zo vlot en sommige situaties zijn ook echt hilarisch, zodat ik luidop aan het lachen was. Als je zelf tienermeisje (geweest) bent, is het boek bovendien ook heel herkenbaar en dan denk je ‘Ah ja, dat. Hoe heb ik dat ooit kunnen denken?’

Op de laatste pagina staat vermeld dat O’Porter nog twee boeken in deze serie zal publiceren en ik ben benieuwd wat ze ermee gaat doen. Hopelijk lukt het haar om er iets minder te willen insteken, waardoor het verhaal volgens mij geloofwaardiger zou worden. Maar die hilarische momenten, die mogen er zeker zijn!

Eindoordeel: 4/5

De Rozenoorlogen: Stormvogel – Conn Iggulden

Titel: De Rozenoorlogen: Stormvogel
Auteur: Conn Iggulden
Eerste uitgave: 2014 (Luitingh-Sijthoff)
Vertaald uit het Engels

De achterflap:
Koning Henry V – de Leeuw van Engeland – is allang dood. In 1437, na jaren van regentschap, is de vrome en zachtmoedige Henry VI volwassen en bestijgt hij de Engelse troon. Zijn kwakkelende gezondheid en zwakke geest maken van hem een slappe koning – Henry gaat ervan uit dat zijn vertrouwelingen, meesterspion Derry Brewer en William de la Pole, de Graaf van Suffolk, zijn koninkrijk bestieren.
Maar er zijn er, zoals Richard Plantagenet, de Graaf van York, die vinden dat Engeland geleid moet worden door een sterke vorst, wil het koninkrijk overleven. Terwijl Engelse gebiedsdelen in Frankrijk bedreigd worden en er thuis geruchten gaan over opstanden, groeit de angst dat Henry en zijn adviseurs het land naar de afgrond laten glijden. Als er een huwelijk wordt bekokstoofd tussen Henry en de jonge, adellijke Française Marguerite van Anjou, wordt die angst werkelijkheid.
Donkere wolken pakken zich samen boven Engeland als koning Henry en zijn volgelingen thuis en in het buitenland worden aangevallen. Wie of wat kan het koninkrijk nog redden voordat het te laat is?

Toen ik in een brochure zag dat het tweede deel in de Rozenoorlogen serie deze maand zou verschijnen, was ik meteen nieuwsgierig naar deze reeks. Aangezien ik het eerste boek, Stormvogel, nog niet gelezen had, leek het me goed om daarmee te beginnen. In het verleden heb ik al verschillende boeken van Philippa Gregory gelezen en ik verwachtte iets gelijkaardigs, maar dit boek is toch van een heel andere orde!

Conn Iggulden heeft een episch verhaal geschreven. Alle kantjes van de onrust in Engeland en Frankrijk die tot de Rozenoorlogen leidden, worden bekeken. Aan het begin moest ik enorm wennen aan de verspringende personages en vooral het grote aantal ervan. De meeste edelen werden zowel met hun naam als met het gebied dat ze bezaten aangesproken, dus het was een kwestie van de aandacht erbij te houden. Enerzijds vond ik het heel leuk dat ik als lezer zo’n brede kijk kreeg op de wereld, maar anderzijds is het ook wel wat gemakkelijker om te volgen als het aantal personages berperkter is.

Dit boek is vooral leuk als je van uitgebreidde gevechten houdt. Ikzelf heb het meer voor de intriges aan het hof dan voor de veldslagen, maar Iggulden weet alles geloofwaardig en spannend over te brengen. Het boek is voorzien van een kaart, dus je kan perfect volgen om welk stuk land er gevochten wordt. Er waren natuurlijk ook scènes die zich aan het hof afspeelden en de machtsspelletjes met slim taalgebruik vond ik het leukst om te lezen. Tegelijkertijd vroeg mijn taalkundig brein zich dan ook af hoe die mensen in het echt gesproken zouden hebben, want de taal is in tegenstelling tot het thema heel modern.

Het enige minpuntje aan dit boek vond ik dat het zo enorm lang is. Die vijfhonderd pagina’s hadden voor mij best wat ingekort mogen worden en de spanning werd vaak over vele hoofdstukken opgebouwd.
Achterin het boek zit er ook een uitgebreide historische verantwoording van de auteur en dat apprecieerde ik echt wel, want fantasie en realiteit lopen in dit boek enorm in elkaar over.

Wie van epische verhalen met grote conflicten en veel machtsspelletjes houdt zal zeker van Stormvogel genieten. Ik ben in elk geval benieuwd naar hoe het nu verder gaat met Engeland!

Eindoordeel: 4/5