Farewell to the East End – Jennifer Worth

Titel: Farewell to the East End (Call the Midwife #3)
Auteur: Jennifer Worth
Eerste uitgave: 2009
Voorlopig (nog) geen Nederlandse vertaling beschikbaar.

This final book in Jennifer Worth’s memories of her time as a midwife in London’s East end brings her story full circle. As always there are heartbreaking stories such as the family devastated by tuberculosis and a ship’s woman who ‘serviced’ the entire crew, as well as plenty of humour and warmth such as the tale of Megan’mave, two women who shared the same husband! Other stories cover backstreet abortions, the changing life of the docklands, infanticide, as well as the lives of the inhabitants of Nonnatus House. We discover what happens with the gauche debutant Chummy and her equally gauche policeman; will Sister Monica Joan continue her life of crime?; will Sister Evangelina ever crack a smile? And what of Jennifer herself? The book not only details the final years of the tenements that but also of Jennifer’s journey as she moves on from the close community of nuns, finds love, and the woman who has been a midwife to so many others finally becomes a mother herself.

Mijn mening:

Een tijd geleden las ik al Call the Midwife en ik was erg onder de indruk van de verhalen die daarin stonden, dus daarom besloot ik ook dit deel te lezen.Het bevat nog meer waargebeurde verhalen over het werk van vroedvrouwen in de arme wijken van Londen in de jaren ’50.

Hoewel dit boek qua stijl en inhoud gelijkaardig is aan het eerste deel, was het toch een heel andere leeservaring. De verhalen waren in Farewell to the East End vaak een stuk zwaarder en kenden meestal geen goed einde. Het verhaal over het meisje dat volledig onvoorbereid een drieling kreeg is daar een goede illustratie van. Jennifer Worth vertelt hoe ze betwijfelde of de moeder de kinderen zou kunnen houden, aangezien ze geen man of job had en in een krot woonde. Zulke situaties zijn erg aangrijpend en nu bijna niet meer voor te stellen. Het viel me dan ook op dat dezelfde verhalen in de televisieserie erg geromantiseerd zijn. Hoe wanhopig de situatie ook is, daar loopt het altijd goed af, terwijl de vroedvrouwen vaak niet wisten hoe het verder ging met hun patiënten.

Het enige minpuntje, als het er al een is, is vind ik de schrijfstijl. Vaak komen bepaalde zinnetjes een paar paragrafen verder bijna woordelijk terug en behalve het feit dat deze herhaling onnodig is, vind ik dat niet erg elegant. Ik weet ook wel dat dit boek niet streeft naar literaire perfectie, maar als literatuurstudent merk ik wel dat ik ondertussen al wat kritischer ben geworden over stijl.

Farewell to the East End leest echt als een trein en zuigt je volledig mee in de wereld van de vroedvrouwen en de zusters van het klooster in Poplar. Het toont nog maar eens wat voor belangrijk werk deze mensen deden en nog steeds doen. Een aanrader voor mensen die van waargebeurde verhalen houden!

Eindoordeel: 4/5

Lees jij de Call the Midwife boeken of kijk je naar de serie? Hoe belangrijk vind jij de schrijfstijl van een auteur? 

Halverwege blijven hangen…

De oplettende lezer zal zich waarschijnlijk al afgevraagd hebben waarom er de afgelopen weken niets meer verschenen is op deze blog. Ik zou kunnen zeggen dat ik het ongelofelijk druk heb met school – wat waar is – en daarom niet meer lees. De ervaring leert mij echter dat ik dan juist meer lees, omdat lezen een makkelijke ontspanning is die er altijd nog wel even bijkan.  De echte reden is dat ik ondertussen al bijna drie weken aan het zwoegen ben in Villette van Charlotte Brontë.

Hoe komt dat nu? Het valt met op dat ik bij klassiekers vaak halverwege een dip krijg en gewoon niet verder kan lezen. Ik vind het verhaal interessant, maar op een gegeven moment is het precies alsof het een beetje stilvalt. Bovendien zijn die negentiende-eeuwse romans ook gewoon zo eindeloos! Behalve in schoolcontext heb ik volgens mij nog geen enkele klassieker in één ruk uitgelezen, zelfs bij boeken waarvan ik wist wat er zou gebeuren zoals Pride and Prejudice en Jane Eyre.

Omdat ik het gisteren zo beu was, heb ik gewoon Villette even aan de kant gelegd en ben ik begonnen in Station Eleven van Emily St. John Mandel (wat een naam!), waar ik al veel lovends over gehoord had. Recenter kan gewoon niet en jawel, ik ben weer aan het lezen. Ondertussen heb ik er ook al een paar hoofdstukjes van Call the Midwife doorgejaagd (het boek, niet de serie). Het voelt echt als een verlossing. Ik ben  natuurlijk wel van plan om binnen enkele weken de draad weer op te pikken en te ontdekken hoe het met Lucy Snowe afloopt.

Lees jij klassiekers en geraak je er vlot doorheen? Wat zijn jouw tips?

The Snow Queen – Michael Cunningham

Titel: The Snow Queen
Auteur: Michael Cunningham
Eerste uitgave: 2014

Op de achterflap:
It’s November 2004. Barrett Meeks, having lost love yet again, is walking through Central Park when he is inspired to look up; in the sky he sees a pale, translucent light that seems to regard him in a distinctly godlike way. Barrett doesn’t believe in visions—or in God—but he can’t deny what he’s seen.
At the same time, in nearby Brooklyn, Tyler, Barrett’s older brother, a struggling musician, is trying to write a song for Beth, his wife-to-be, who is seriously ill. Tyler is determined to write a wedding song that will not be merely a sentimental ballad but an enduring expression of love.
Barrett, haunted by the light, turns unexpectedly to religion, while Tyler grows increasingly convinced that only drugs can release his creative powers.

Mijn mening:

Dit is zo’n typisch boek dat ik nooit zou gelezen hebben als het niet opgelegd was voor een literatuurseminarie. De titel doet me denken aan een fantasy roman gebaseerd op een sprookje en de achterflap klinkt ongelofelijk saai. Gelukkig betekent dat niet dat het boek daarom minder goed is, maar creëert de verplichting juist kansen om nieuwe pareltjes te ontdekken!

Het hele boek lang gebeurt er ongelofelijk weinig en als er al iets gebeurt, dan is dat in de tijdssprongen tussen de verschillende delen. The Snow Queen focust vooral op de gedachten van de twee broers en hoe zij omgaan met hun – voor sommigen dan toch -mislukte leven. Hoewel dit niet ongelofelijk spannend is, ligt hierin wel de kracht van het boek, juist omdat het zo herkenbaar is. We lezen boeken, spelen games en kijken films omdat er zoveel dingen gebeuren die we in het leven van alledag niet tegenkomen. Hier gebeurt het omgekeerde en word je als lezer geconfronteerd met het dagelijkse bestaan en de eeuwige waarom-vraag.

Daar wordt nog een ‘magisch’ laagje aan toegevoegd. Dit is zeker geen verhaal waarin vreemde dingen gebeuren, maar een aantal elementen uit het sprookje De sneeuwkoningin van Hans Christian Andersen zijn erin verwerkt. Ik kende dit sprookje voor het lezen niet, maar heb het achteraf toch eens opgezocht. Deze sprookjesachtige elementen hebben hier vooral een symbolische betekenis en dat toont weer hoe wij soms willen geloven in ‘voorbestemdheid’ of ‘een teken’.

The Snow Queen is een boek dat je doet nadenken over je eigen leven en of je er tevreden mee bent. Als je de spanning en het avontuur even wilt loslaten, dan is dit zeker een aanrader!

Eindoordeel: 4/5

The Madness – Alison Rattle

Titel: The Madness
Auteur: Alison Rattle
Eerste uitgave: 2014 (Hot Key Books)

Op de achterflap:
Somersetshire, 1868
Marnie leads a lonely existence in a seaside village famed for its ‘sea-cures’. Visitors flock from London every summer, but the ladies in their fancy clothes are like foreign creatures to Marnie. When she meets Noah she can see a future for herself for the first time. A future where she is no longer an outcast; a future of love and happiness. But Noah doesn’t share Marnie’s vision. Het thinks they’re simply having fun. Marnie has to make him understand that they are meant to be together; she has to make him see the thruth… no matter what it takes.

Mijn mening:

Dit boek sprak me vooral aan door z’n mooie kaft. Ik hou van romans met een Victoriaanse setting en de pier op de voorkant deed me meteen aan Brighton denken. Over de badgewoontes van de rijke Victorianen had ik nog nooit gelezen, dus dit leek me het ideale boek!

Over het baden zelf, kom je eigenlijk niet zo heel veel te weten. Je volgt Marnie en ziet hoe ze geleidelijk aan geobsedeerd geraakt door een rijke jongen, Noah de Clevedon. Ze ontmoeten elkaar op het strand wanneer zijn moeder gaat baden. Hij heeft echter heel andere bedoelingen en ziet de ontmoetingen met Marnie als een goede voorbereiding op zijn latere huwelijksleven. Dit kom je te weten aan de hand van passages uit zijn dagboek.

Hoewel ik vond dat het verhaal een leuke insteek had, kon ik me toch niet echt identificeren met de personages. Marnie was volgens mij veel te naïef  en Noah werd afgeschilderd als de perfecte jongen, maar eigenlijk maakte hij gewoon misbruik van Marnies goedgelovigheid en hij kwam er steeds mee weg.

Ik was benieuwd hoe het nu zou aflopen voor Marnie, die op het einde van het boek nog maar aan één persoon kan denken. Hierdoor werd de aandacht afgeleid van allerlei mogelijke nevenverhaallijnen en dat vond ik jammer. Ook het einde stelde me een beetje teleur door de makkelijkste oplossing te kiezen en er een halfslachtig happy-end van te maken.

Niettegenstaande de bovengenoemde bedenkingen, heb ik toch van dit boek genoten. De kustsetting is heerlijk en het is ook interessant om te lezen over de heel verschillende levens van Noah en Marnie en hoe zij hierdoor elk een andere visie op de situatie hebben.

De voorkant van het boek belooft veel, maar slaagt er toch niet in om los te breken van de stereotypes. Toch is het een aangenaam boek voor iedereen die van historische fictie houdt!

Eindoordeel: 3.5/5

Still Alice – Lisa Genova

Titel: Still Alice
Auteur: Lisa Genova
Eerste uitgave: 2007
Verschenen in het Nederlands onder de titel Ik mis mezelf.

Op de achterflap:
Alice Howland is proud of the life she worked so hard to build. At fifty years old, she’s a cognitive psychology professor at Harvard and a world-renowned expert in linguistics with a successful husband and three grown children. When she becomes increasingly disoriented and forgetful, a tragic diagnosis changes her life–and her relationship with her family and the world–forever.

Mijn mening:

Voordat dit boek verfilmd werd had ik er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar de mooie filmeditie trok meteen mijn aandacht. Ook het thema – een vrouw van vijftig die Alzheimer blijkt te hebben – sprak me meteen aan. Zelf ken ik enkel oudere mensen met deze ziekte en het is moeilijk om zich voor te stellen hoe het moet zijn voor hen.

Het feit dat Alice nog helemaal niet zo oud is en bovendien nog eens een topjob aan Harvard uitoefent, vond ik een heel interessant vertrekpunt. Zeker omdat het extra pijnlijk is om vast te stellen dat er iets mis is met je geheugen, juist als iedereen naar je opkijkt door je goede verstand. Ik moet toegeven dat ik er zelf nog nooit bij had stilgestaan dat het ook bij andere leeftijden voorkomt en ik denk dat ik niet de enige ben.

Wat dit boek zo sterk maakt, is dat het volledig verteld is vanuit het standpunt van Alice. Soms heb je als lezer door dat ze dingen vergeet of verschillende keren opnieuw zegt, maar de manier waarop ze het denkt of zegt is precies alsof er niets aan de hand is. Je voelt echt mee met haar als er gênante stiltes vallen wanneer ze iets vergeten is. Het allerergste voor Alice is de eenzaamheid. Mensen beginnen haar te vermijden of spreken over haar als ze er bij staat. Still Alice maakt op een indringende wijze duidelijk dat dit de foute aanpak is.

Ik vond dit een zeer aangrijpende leeservaring en ondanks dat Still Alice helemaal geen spannend boek is, zat ik er volledig aan vastgekluisterd. Vooral omdat het je doet nadenken over hoe wij omgaan met mentale ziektes.

Eindoordeel: 5/5