Aeneas en dido: creatieve verwerking

Een tijdje geleden moest ik voor Latijn samen met een vriendin, Eline, het verhaal van Aeneas en Dido creatief verwerken. We besloten om panelen te beschilderen/beplakken en het verhaal een beetje te verwerken en te verkorten.
In dit artikel kun je zien wat we ervan gemaakt hebben. De foto’s zijn niet zo heel groot en ook de kwaliteit is niet honderd procent, maar dan heb je toch al een idee. (Of misschien wel inspiratie voor je eigen creatieve werkjes?)
 

scène 1 en 2

Dit is een bewerkte versie van het originele verhaal van Vergilius.

1 De aankomst
Heel lang geleden, op het strand van Carthago in Nood-Afrika, was Dido samen met haar gezelschapsdames aan het wandelen op het strand. De zee leek verlaten, maar toen Dido wat beter keek zag ze in de verte een schip. Ze merkte dat het steeds dichter bij de kust kwam en ze vroeg zich nieuwsgierig af wie haar koninkrijk kwam bezoeken.
‘Vlug, ga naar de haven en zorg ervoor dat het schip kan binnenvaren!’ beval ze een van haar dames. Deze snelde vlug weg en was blij dat er eindelijk eens wat gebeurde.
Een uur later was het schip de haven binnengelopen en de bemanning stroomde van het schip. Als laatste kwam de kapitein aan land. Hij groette Dido en vroeg of hij en zijn kompanen hier even mochten blijven om uit te rusten. Dit was voor Dido geen enkel probleem want stiekem zag ze wel wat in die knappe gast.

2 Goddelijke intriges
Juno had dit alles van boven op de Olympus gade geslagen en zag haar kans schoon om ervan te profiteren. Daarom ging ze op visite bij Venus, maar de twee roddeltantes waren niet de beste vriendinnen en hun gesprek verliep dan ook niet zonder de nodige leugens en listen.
Juno stelde voor om Aeneas en Dido te laten trouwen zodat de twee godinnen samen over het Trojaanse en Carthaagse volk zouden kunnen heersen.
Maar Venus doorzag de list. Ze stemde in met het plan want ze wist toch dat Jupiter dit nooit zou toelaten.

Scène 3 en 4

3 De jacht
Op een koude winterochtend gingen Aeneas en Dido op jacht. Zodra de dieren het hoefgetrappel van de paarden hoorden , vluchtten ze weg tussen de bomen. Spijtig genoeg voor het kleine witte konijntje was het al te laat. Aeneas wou indruk maken en had het diertje al door de keel geschoten met een pijl, nog voor de eigenlijk jacht was begonnen.
Plotseling sloeg het mooie weer om en dikke regendruppels plensden naar beneden. Het regende steeds harder en er kwam ook hagel uit de lucht. De hemel werd donker en men zag geen hand voor ogen. Algauw waren Dido en haar gezellen tot op het bot verkleumd. Iedereen vluchtte weg langs alle kanten en na heel wat gestruikel vonden ook Aeneas en Dido een droge plek in een grot.

4 De Grot
Aeneas en Dido waren knus tegen elkaar gekropen en hoopten zo wat op te warmen. Hierop gaven de aardgodin Gaia en Juno het teken dat de huwelijksceremonie mocht beginnen. De bliksem schitterde als bruiloftsfakkels en de nimfen boven op de toppen van de bergen zorgden voor de muziek. Het luchtruim fungeerde als getuige toen het huwelijk werd besloten met een kus.

Scène 5 en 6

5 Jarbas
Het laatste kind van moeder aarde deed haar werk. Roddel, het grootste liegebeest dat er bestaat, verspreidde zich als een lopend vuurtje en allen die haar horen wilden namen haar woorden gretig op. Sissend gingen de volgende woorden van mond tot mond en van deur tot deur: ‘Dido, de schone koningin heeft als gezel een jongeling van Troje afkomstig. Hij brengt haar hart op hol en doet haar het koninkrijk vergeten.’
Ook Jarbas kwam het kwaad ter ore en ook zijn mond stond niet stil. Hij ging naar het altaar en bad tot Jupiter over alles wat hij gehoord had en hij vergat ook niet om het verhaal nog wat aan te dikken. Zijn gebeden werden verhoord en Jupiter stuurde Mercurius naar Aeneas om hem eens goed op zijn plaats te zetten.

6 Mercurius en Aeneas reactie
Mercurius trok zijn gevleugelde schoenen aan en vloog over de wereld tot hij in de stad Carthago terecht kwam. Daar was Aeneas bezig met het bouwen van een stadsmuur. Mercurius vertelde hem dat Jupiter hem gestuurd had en dat hij dringend zijn fatum moest voltooien, in de plaats van te werken voor een vrouw. Aeneas bleef dan ook verstomd achter en wist niet wat hij moest doen. Hij beval zijn bemanning het schip klaar te maken, terwijl hij zelf nadacht over hoe hij het nieuws van zijn vertrek aan zijn geliefde zou vertellen.

Scène 7 en 8

7 Dido’s woede (geen afbeelding, toneel)
Ondanks Aeneas’ voorzorgen ontdekte Dido het naderende vertrek van de Trojanen, want een geliefde is immers niet te misleiden. De roddel was ook to bij haar gekomen en had een hevige woede in haar opgewekt. Verblind door woede en razernij zwierf ze door de stad, zoals een bachante opgehitst door de heilige voorwerpen en de vele wijn in haar lichaam.
Ze zwierf van kroeg naar kroeg en liet zich een hele avond gaan, ze kon het gewoon niet geloven dat haar lieve Aeneas zomaar zou vertrekken, zonder goede reden.
Ze schuimde alle fuiven af en mengde zich onder het feestgedruis.

8 De ruzie
Dido besloot niet te wachten tot Aeneas haar iets zou vertellen, maar ze bereidde zich voor om hem de volle wind van voor te geven. Toen ze allebei in bed lagen nam ze een flinke teug adem en stak van wal. Ze slingerde het ene verwijt na het andere naar zijn hoofd.
Nadat Dido uitgeraasd was, probeerde Aeneas zich te verdedigen.
Hij zei dat hij liever bij haar wilde blijven, maar dat hij een goddelijk bevel had gekregen en dat niet kon negeren.
’Moet ik nu echt geloven dat de goden zich daarmee bezig houden,’ dacht Dido. Ze vond dit maar een flauw excuus en dit maakte haar nog furieuzer. ‘Wel ga dan maar, tierde Dido, ik hoop dat je te pletter vaart op een van de rotsen en dat je een pijnlijke dood zal sterven!’
Dit maakte Aeneas zo furieus dat hij recht sprong uit het bed. Geen haar op zijn hoofd dat er aan dacht om nog in een kamer te verblijven met die feeks. Hij stormde de trap af en installeerde zich op de zetel.

Scène 9 en 10

9 Het vertrek
De volgende morgen, na een nacht met veel gewoel en weinig slaap, vertrokken Aeneas en zijn kompanen vanaf de kust van Carthago. Het was een druilerige dag en er was niemand op straat.
In de haven stond Dido, wenend en verslagen. Ze had haar Aeneas voorgoed verloren. Ze moest naar binnen gebracht worden door haar dienaressen en ze zeeg neer op haar bed. Dit zou haar laatste dag op aarde zijn.

10 Zelfmoord
Op het binnenplein van het paleis werd een grote brandstapel aangelegd en nadat die was aangestoken smeet Dido alle spullen van Aeneas die ze maar kon vinden in het vuur. De jas die ze voor hem genaaid had, zijn kleren, zijn boeken, het zwaard dat ze van hem gekregen had, zelfs de dingen die hij maar gewoon had aangeraakt, alles verdween in het vuur.
Uiteindelijk beklom ze zelf, waanzinnig van verdriet, de brandstapel en ze stortte zich op het Trojaanse zwaard. Een luid geschreeuw verspreidde zich door de stad en het bereikte zelfs de woelige zee. Aeneas keek nog een laatste keer om en verbeet zijn tranen.

Door Katrien en Eline

Advertenties

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s