No en ik

Titel: No en ik
Auteur: Delphine de Vigan
Uitgeverij: Mouria
ISBN: 978-90-458-0072-1
Jaar: 2008
Aantal pagina’s: 246

Lou, een hoogbegaafd dertienjarig tienermeisje moet voor een schoolopdracht een dakloze interviewen. Bij het treinstation ontmoet ze No. No leeft al op straat sinds haar puberteit. Ook al zijn ze totaal verschillend en zit er een leeftijdsverschil van ongeveer 5 jaar tussen hen in, ze worden beste vriendinnen. Na het interview beseft Lou dat No niet haar vriendin kan zijn als een dakloze, want No moet steeds verhuizen om te overleven, dus Lou bedenkt een plannetje. Ze overtuigt haar ouders om No in huis te nemen, zodat No een plek heeft om te slapen en elke dag eten heeft. Voor een tijdje gaat het goed: No vindt werk, past zich aan in het gezin, maar dan begint No zich af te sluiten. Ze komt steeds later naar huis en ruikt constant naar alcohol. Nadat No ziek wordt van de drugs en drank, gooien de ouders van Lou No buiten. Lou wil haar vriendin niet kwijt, maar hoe kunnen ze vriendinnen blijven als ze niet bij elkaar kunnen zijn.

Eigenlijk heb ik dit boek in het Frans gelezen voor school, maar mijn Frans is verschrikkelijk slecht en niemand zou het begrijpen, om die reden schrijf ik dit gewoon in het Nederlands.

No en ik is een mooi verhaal over een vriendschap tussen twee meisjes die al zoveel hebben beleefd voor hun leeftijd. Lou heeft een moeilijk relatie met haar moeder sinds de dood van haar zusje Thaïs. Haar moeder behandelt haar als een vreemde en niet met liefde. Lou past niet in de klasgroep, doordat ze twee klassen heeft overgeslagen is twee jaar jonger dan de rest van haar klasgenoten. Het is erg dat een meisje van dertien zich zo moet groot houden en zich zo ongelukkig voelt. Soms vond ik Lou wel heel naïef, om een dakloze met problemen in huis te nemen. Maar dit maakt haar ook een geloofwaardig personage.

No heeft ook een zware jeugd achter de rug gehad. Haar moeder heeft haar gekregen toen ze zelf nog maar zeventien was. Ze heeft nooit van No gehouden en heeft haar zelfs achtergelaten bij No’s grootouders. Bij haar grootouders was No het gelukkigste, maar na hun dood ging het allemaal bergafwaarts. Ze begon te stelen, drinken en drugs te gebruiken. Ik begrijp dat No haar problemen liever vergeet door middel van drank en drugs, maar ze kreeg de kans om terug in de maatschappij te komen via Lou en keerde haar rug ervoor om. Dat vond ik zielig voor allebei de meisjes.

Het einde had ik wel verwacht, maar de wijze hoe het eindigde maakte het einde dramatischer. De personages waren ruim uitgewerkt en het las redelijk vlot. Ik vond het niet heel leuk om te lezen (omdat het in het Frans was), maar de gedachte achter het verhaal is wel mooi: je leven openstellen voor de sociaal zwakkeren van onze gemeenschap.

7 gedachtes over “No en ik

    • Ik lees totaal niet graag een Frans boek, maar het helpt wel een heleboel als het onderwerp je interesseert dan lijkt het toch alsof je er geen eeuwigheid over doet. =]

    • Bedankt voor het compliment!
      Bij een eerste verjaardag hoorde, vonden we, toch wel een verandering.
      Oh ja, vergeet zeker niet aan onze winactie mee te doen, die loopt nog een week en ik dacht dat je misschien wel geïnteresseerd zou zijn.

  1. Wat een mooie site en goede samenvatting!
    Ik ben het boek nu ook aan het lezen voor school en in een verslag moet ik schrijven wat het thema en motief zijn van het boek.
    Ik vroeg me af of jullie me konden helpen met het zoeken naar het juiste antwoord op deze vraag.
    Hopelijk geven jullie snel antwoord!
    xx

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s