De Franse tuinman

Titel: De Franse tuinman
Auteur: Santa Montefiore
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 978-90-225-5978-9
Jaar: 2008

Miranda Claybourne is pas verhuisd naar het Engelse platteland en heeft het er helemaal niet naar haar zin. Haar man werkt in de week in de City en als hij thuiskomt in het weekend is hij doodmoe en heeft hij geen oog voor haar of haar twee kinderen.
Op en dag staat Jean-Paul voor de deur. Hij is een knappe, Franse tuinman en zou graag bij Miranda komen werken. Miranda ontvangt hem met open armen en vanaf dat ogenblik begint ze zelf meer en meer plezier te ondervinden in het tuinieren.
Ze vindt ook het dagboek van de vorige eigenaresse, die er haar amoureuze verhouding met een geheimzinnige tuinman in beschrijft.
Na een tijdje lijkt het wel alsof het leven van Miranda en haar voorgangster, Ava Lightly, steeds meer gelijkenissen vertonen…

Ik las eerder al Fairfield Park van Santa Montefiore, dat me goed bevallen was. Ik begon dus met hoge verwachtingen aan dit boek, maar werd niet meteen tevreden gesteld. Dit kwam waarschijnlijk mede doordat ik weinig tijd had om te lezen.

Aan het begin vond ik Miranda geen sympathiek iemand. Ze was altijd maar aan het klagen over zichzelf en besteedde geen aandacht aan haar kinderen, terwijl ze een prachtig huis had en de dorpsgemeenschap haar warm onthaalde.
Na een tijdje veranderde dit en begon ik met haar mee te leven. Haar man David, die er in Londen een verhouding op nahield was gewoon verschrikkelijk.

Waar ik mij aan stoorde in dit boek was het pseudo-poëtische taalgebruik. Sommige auteurs kunnen prachtig goochelen met taal, maar Santa Montefiore (of de vertaalster) is daar geen voorbeeld van.  
Pogingen tot lyrische zinnen vond ik lachwekkend en overbodig. De tekst kon op sommige plaatsen echt wat minder opsmuk gebruiken. Een simpel verteld verhaal kan mij ook boeien. Een voorbeeld:

Het dappere roodborstje op mijn vensterbank.
Ochtendwandingetjes om het ijs in het vogelbadje te breken. (p. 165)

Zulke tekstjes staan er boven elk hoofdstuk. De onnozelste vond ik nog wel deze:

Een regenboog vergt zowel regen als zonneschijn. (p.145)

Toch vond ik dit een erg aangenaam boek, want het liefdesverhaal zat goed in elkaar en ik leefde mee met de personages.
Het einde vond ik ook leuk gevonden. Bij sommige gebeurtenissen stel je je wel vragen, maar het gaat hier vooral om de ontspanning, dus dat stoorde me niet echt.
Een aangenaam boek dus, als je tegen enkele halfslachtige pogingen tot dichten kan!

3.5 op 5

3 gedachtes over “De Franse tuinman

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s