Ik haal je op, ik neem je mee

Titel: Ik haal je op, ik neem je mee
Auteur: Niccolò Ammaniti
Uitgeverij: Lebowski
Jaar: 2004

In dit boek volg je twee verhaallijnen. Aan de ene kant heb je het verhaal van Pietro, een 12-jarig jongetje dat erg gepest wordt op school en het thuis ook niet gemakkelijk heeft. Hij doet zijn best de pestkoppen te ontlopen, maar hij slaagt daar meestal niet in waardoor hij meewerkt aan hun vreselijke plannetjes en zelf ook in de problemen terechtkomt. Gelukkig is er nog Gloria, zijn beste vriendin die hem steunt en ook juf Palmieri vindt hij erg lief.
Aan de ander kant heb je Graziano, die zichzelf als Latino lover omschrijft en ondertussen al een veertiger is maar toch nog hard van stapel gaat. Hij heeft het ene lief na het andere, maar nu ontmoet hij eindelijk de ware. Alleen heeft hij het pas door als het al te laat is…

Het is erg moeilijk om van dit boek een omschrijving te geven. Het is meer een stukje uit de levens van Pietro, Graziano en hun verwanten dat wordt weergegeven dan een echt verhaal. Ik zal eerlijk zijn, dat stond me niet aan. Het boek is goed geschreven, dat zeker, maar miste wat ik zo belangrijk vind in een boek: spanning. Er waren wel enkele gebeurtenissen waar je een zekere aanloop voelde, maar ik had nooit het gevoel dat er een hoogtepunt werd bereikt. Daarom verbaast het me ook dat dit boek zo goed verkoopt, ook bij ‘de gewone mens’.

Eigenlijk is het een bijzonder triest verhaal. Alles wat Graziano of Pietro doen loopt slecht af. Bovendien zijn ze elk zeer slecht in het redden van hun hachje. Al op de eerste bladzijde kom je te weten dat Pietro is blijven zitten, ondanks het feit dat hij zijn best doet op school. Graziano heeft een nieuw lief, Erica, en je moet zelf nog niet verliefd geweest zijn om te weten dat het fout zal aflopen. Toch gingen de personages hun gang en dat vond ik enorm frustrerend. Ik hou van boeken waarin ze uiteindelijk opkomen voor hun zelf. Een happy end had ik niet verwacht, maar positievere vooruitzichten zouden fijn zijn.

Ik moest dit boek voor Nederlands lezen en zoals je merkt was ik niet echt enthousiast. Toch is het altijd fijn om nieuwe auteurs te leren kennen, hoewel je voor Nederlands toch geen vertaling zou moeten lezen. 

3 op 5

Ik ben heel erg benieuwd wat jullie van Ammaniti vinden, wat maakt hem tot top-auteur? 

5 gedachtes over “Ik haal je op, ik neem je mee

  1. Het schijnt dat ik dit boek toch ook gelezen heb, ik wist het niet meer – hij staat zelfs in de kast, heb ik zonet gezien! Het bleef dus niet echt hangen bij mij, maar ik heb mijn recensie er nog maar even bijgepakt: http://leeswammes.wordpress.com/2011/03/01/book-review-steal-you-away-by-niccolo-ammaniti/

    Vooral de grappige typetjes in het boek spraken mij erg aan. Er zit wel een verhaallijn in, maar die is inderdaad niet zo sterk.

    Ik denk dat mij vooral de personages in Ammaniti’s boeken aanspreken en de vaak wat aparte dingen die ze doen- ik vind dat wel grappig.

    Inderdaad gek dat je voor Nederlands een vertaling moet lezen. Aan de andere kant moest ik dat ook op de middelbare school: 2 of 3 boeken (zelf te kiezen) “Wereldliteratuur” (vertaalde boeken dus), een paar van voor 1880, en de rest meer modern.

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s