De nieuwe John Boyne en (te) hoge verwachtingen

Zoals ik al had beloofd in het vorige artikel zou ik jullie op de hoogte houden van de recensies die ik schrijf voor thesword.nl. Bij deze kondig ik dan ook mijn recensie van Het Victoriaanse huis van John Boyne aan. Zoals jullie vast wel weten is hij de auteur van De jongen in de gestreepte pyjama, wat ik een erg goed boek vond. Ik vond zijn nieuwste boek minder goed, maar zeker de moeite om te lezen! Klik hier om het volledige artikel te lezen, maar hier alvast een voorproefje…

Een jonge vrouw neemt na het overlijden van haar vader de baan van gouvernante in een groot, aristocratisch huis aan. Algauw blijkt dat er verschillende dingen niet in de haak zijn. Ten eerste, waar zijn de ouders van de twee kinderen waar ze op moet passen? En waarom kijkt iedereen in het dorp haar zo vreemd aan? Hoe komt het dat niemand haar wil vertellen wat er met de vorige gouvernantes is gebeurd? Dit klinkt als het plot van een typische Victoriaanse spookroman en dat is het ook. John Boyne, een hedendaagse schrijver, grijpt terug naar een genre dat erg populair was in de negentiende eeuw. De vraag is alleen of hij het ook beter doet dan de schrijvers uit die tijd.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik vaak te hoge verwachtingen heb bij nieuwe boeken van een auteur die ik goed vind. Meestal verwacht ik dan ook dat het nieuwe boek iets gelijkaardigs zal zijn, maar vaak is het onderwerp volledig anders. Bij dit boek is dat ook zeer duidelijk. Het is wel ‘historisch’, maar vanuit een heel ander opzicht. De jongen in de gestreepte pyjama gaat namelijk over de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog, maar dan gezien vanuit het standpunt van een kleine jongen. Dit boek heeft dan weer meer te maken met een thema dat in de Gothic novel voorkomt. Niettegenstaande heb ik toch erg genoten van dit boek.

Een ander voorbeeld van een auteur waarbij ik in zekere zin teleurgesteld was, is John Green. Dankzij de hype begon ik namelijk in The Fault in our Stars te lezen en dit is nu een van mijn favoriete boeken. Ik heb het ondertussen al drie keer gelezen in een half jaar tijd. Daarom besloot ik afgelopen zomer zijn debuutroman, die ook erg populair is, te lezen. Maar op de een of andere manier spraken de personages in Looking for Alaska me niet echt aan. Ik werd niet meegezogen in het verhaal en kon ook niet eindeloos doorlezen, zoals het geval was bij The Fault in our Stars. Ik heb nog twee andere boeken van Green op de plank staan, maar ik aarzel om erin te beginnen.

Hoe zit dat bij jullie? Hebben jullie ook soms last van een te hoge verwachting die dan tot een (onterechte) anti-climax leidt?

Advertisements

5 gedachtes over “De nieuwe John Boyne en (te) hoge verwachtingen

  1. Jazeker! Ik zeg vijftig tinten. Mijn god wat slecht geschreven en zonder verhaal. Zo’n enorme hype en dan zo tegenvallen. Bridget jones mad about the boy. Lang niet zo leuk als de eerste 2 en dan nog de wraak van prada. Zelfde verhaal. Oefff beduidend minder!

    • Dat komt inderdaad wel vaker voor. Ik zou liever hebben dat debuutauteurs met echt goed werk wat meer geholpen worden dan het zoveelste boeken van een auteur die uitgeschreven is!

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s