Shuttlecock – Graham Swift

Titel: Shuttlecock
Auteur: Graham Swift
Uitgeverij: Picador
Jaar van uitgave: 1981
Kopen: bol.com

Op de achterflap:

Prentis, senior clerk in the ‘dead crimes’ department of police archives, is becoming more and more confused. Alienated from his wife and children, and obsessed by his father, a wartime hero now the mute inmate of a mental hospital, Prentis feels increasingly unsettled as his enigmatic boss, Mr Quinn, turns his investigation towards him – and his father. Gradually Prentis suspects that his father’s breakdown and Quinn’s menacing behaviour are connected and the link is to be found in his father’s memoirs, ‘Shuttlecock’ . . . ‘

Mijn mening:

Ook dit boek was een opgelegd boek voor mijn opleiding en ik moet eerlijk toegeven dat de achterflap me niet bepaald aansprak. Toch ben ik blij dat ik het boek gelezen heb, want het was beter dan ik verwacht had.

Het boek is eigenlijk een weergave van de gedachten van Prentis, die bij het archief van de politie werkt. Hij merkt dat er systematisch documenten ontbreken die hij nodig heeft voor zijn onderzoek. Bovendien geraakt hij ook nog eens geobsedeerd door zijn vader, die een oorlogsheld is en daarover een boek schreef, maar op dit ogenblik aan afasie lijdt. Algauw wordt duidelijk dat er een verband moet zijn tussen de twee, maar wat? In het boek zijn ook fragmenten opgenomen uit het boek van Prentis’ vader en die vond ik heerlijk om te lezen. Daar wordt echt duidelijk dat Swift een goede schrijver is.

De stukken daartussen waren ook interessant, maar ik kon me helemaal niet identificeren met Prentis, die duidelijk nogal achterdochtig is en zijn vrouw en kinderen – op zijn zachtst gezegd – slecht behandelt. Dit zorgde er aan het begin ook voor dat ik niet erg enthousiast was. Echter, toen er stukken uit het oorlogsboek geciteerd werden, begon ik echt geïnteresseerd te raken in het hele mysterie.

Ik weet niet of ik blij ben met het einde, maar ik denk dat de auteur wel een verstandige keuze heeft gemaakt. Sommige auteurs laten hun boek te perfect eindigen en leggen elk klein detail uit, maar hier is er bewust voor gekozen om dat niet te doen. Aan de ene kant is het natuurlijk wel jammer dat ik nu niet weet wat er echt aan de hand was, maar dat is natuurlijk het beoogde effect van een open einde.

Ik ben blij dat ik eens een boek uit de jaren tachtig gelezen heb, want ik merk dat ik vooral boeken van deze eeuw lees. Dus als je eens wat anders wil, lees dan zeker dit boek! De intrige zit knap ineen en het is nog goed geschreven ook.

Eindoordeel: 4/5

Wat denk jij?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s