Farewell to the East End – Jennifer Worth

Titel: Farewell to the East End (Call the Midwife #3)
Auteur: Jennifer Worth
Eerste uitgave: 2009
Voorlopig (nog) geen Nederlandse vertaling beschikbaar.

This final book in Jennifer Worth’s memories of her time as a midwife in London’s East end brings her story full circle. As always there are heartbreaking stories such as the family devastated by tuberculosis and a ship’s woman who ‘serviced’ the entire crew, as well as plenty of humour and warmth such as the tale of Megan’mave, two women who shared the same husband! Other stories cover backstreet abortions, the changing life of the docklands, infanticide, as well as the lives of the inhabitants of Nonnatus House. We discover what happens with the gauche debutant Chummy and her equally gauche policeman; will Sister Monica Joan continue her life of crime?; will Sister Evangelina ever crack a smile? And what of Jennifer herself? The book not only details the final years of the tenements that but also of Jennifer’s journey as she moves on from the close community of nuns, finds love, and the woman who has been a midwife to so many others finally becomes a mother herself.

Mijn mening:

Een tijd geleden las ik al Call the Midwife en ik was erg onder de indruk van de verhalen die daarin stonden, dus daarom besloot ik ook dit deel te lezen.Het bevat nog meer waargebeurde verhalen over het werk van vroedvrouwen in de arme wijken van Londen in de jaren ’50.

Hoewel dit boek qua stijl en inhoud gelijkaardig is aan het eerste deel, was het toch een heel andere leeservaring. De verhalen waren in Farewell to the East End vaak een stuk zwaarder en kenden meestal geen goed einde. Het verhaal over het meisje dat volledig onvoorbereid een drieling kreeg is daar een goede illustratie van. Jennifer Worth vertelt hoe ze betwijfelde of de moeder de kinderen zou kunnen houden, aangezien ze geen man of job had en in een krot woonde. Zulke situaties zijn erg aangrijpend en nu bijna niet meer voor te stellen. Het viel me dan ook op dat dezelfde verhalen in de televisieserie erg geromantiseerd zijn. Hoe wanhopig de situatie ook is, daar loopt het altijd goed af, terwijl de vroedvrouwen vaak niet wisten hoe het verder ging met hun patiënten.

Het enige minpuntje, als het er al een is, is vind ik de schrijfstijl. Vaak komen bepaalde zinnetjes een paar paragrafen verder bijna woordelijk terug en behalve het feit dat deze herhaling onnodig is, vind ik dat niet erg elegant. Ik weet ook wel dat dit boek niet streeft naar literaire perfectie, maar als literatuurstudent merk ik wel dat ik ondertussen al wat kritischer ben geworden over stijl.

Farewell to the East End leest echt als een trein en zuigt je volledig mee in de wereld van de vroedvrouwen en de zusters van het klooster in Poplar. Het toont nog maar eens wat voor belangrijk werk deze mensen deden en nog steeds doen. Een aanrader voor mensen die van waargebeurde verhalen houden!

Eindoordeel: 4/5

Lees jij de Call the Midwife boeken of kijk je naar de serie? Hoe belangrijk vind jij de schrijfstijl van een auteur? 

Advertenties

Call the Midwife – Jennifer Worth

Titel: Call the Midwife (Call the Midwife #1)
Auteur: Jennifer Worth
Eerste uitgave: 2002

An unforgettable story of the joy of motherhood, the bravery of a community, and the hope of one extraordinary woman.
At the age of twenty-two, Jennifer Worth leaves her comfortable home to move into a convent and become a midwife in post war London’s East End slums. The colorful characters she meets while delivering babies all over London-from the plucky, warm-hearted nuns with whom she lives to the woman with twenty-four children who can’t speak English to the prostitutes and dockers of the city’s seedier side-illuminate a fascinating time in history. Beautifully written and utterly moving, The Midwife will touch the hearts of anyone who is, and everyone who has, a mother.

Deze zomer heb ik genoten van de eerste twee seizoenen van Call the Midwife. Series die me meenemen naar lang vervlogen tijden kunnen me altijd bekoren, dus ik was benieuwd naar de boeken achter dit geweldige televisieprogramma. Zouden de verhalen sterk aangepast zijn? Zijn er personages toegevoegd of weggelaten? En vooral: zijn de boeken de moeite waard om te lezen? Ik las het eerste boek uit de trilogie en deel graag mijn mening.

Ik heb echt genoten van dit boek! De afgelopen maand had ik last van een leesdip (waardoor ik niets heb gepost, waarvoor mijn excuses), maar die was meteen voorbij toen ik deze verhalenbundel aanvatte. Net als in de serie zijn er doorlopende elementen, maar het blijven toch losse verhalen, wat het des te realistischer maakt. Je leeft echt mee met Jenny die kennismaakt met de achterstandsbuurt ‘East End’ in Londen. Meer nog dan in de serie komt haar liefde voor de mensen die er wonen naar boven. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ook de gedachten van Jenny worden weergegeven, wat veel moeilijker is op het scherm.

Daarnaast vond ik  het heerlijk dat alles personages uit de serie ook in het boek voorkomen. De beschrijving van Chummy bijvoorbeeld, kwam perfect overeen met Miranda Hart, die de rol in het programma perfect vertolkt. Ook de andere personages zijn precies hetzelfde.

“The first time I saw Camilla Fortescue-Cholmeley-Browne (“just call me Chummy”), I thought it was a bloke in drag. Six foot two inches tall, with shoulders like a front-row forward and size elven feet, her parents had spent a fortune trying to maker more feminine, but to no effect.”
(Uit het hoofdstuk ‘Chummy’.)

De verhalen zijn grotendeels hetzelfde, maar bevatten vaak meer detail. Ook de medische problemen krijgen meer aandacht en de begrippen worden uitgelegd, waardoor dit veel beter te volgen van dan in de serie. Het is echt interessant om te lezen hoe het er aan toe ging in de medische wereld van 50 jaar geleden. Ik bewonder de vrouwen die in die tijd als vroedvrouw in zulke buurten werkten. Ze moesten ongelofelijk hard werken in de moeilijkste omstandigheden en deden dit toch met enthousiasme.

Aangezien dit boek bestaat uit allemaal korte verhalen, kan je het perfect met wat rustpauzes lezen. Echt veel nood is daar niet aan, want de ‘avonturen’ van Nurse Lee en haar vrienden zijn zeer ontspannend om te lezen (en helpen je uit een leesdip). Een warm bad, een kopje thee en lezen!

Eindoordeel: 4/5

Dit boek is ook vertaald naar het Nederlands, onder de titel Haal de vroedvrouw!

 

The Railway Man – Eric Lomax

Titel: The Railway Man
Auteur: Eric Lomax
Originele uitgave: 1995
Kopen: bol.com

Korte inhoud van de achterflap:

During the Second World War Eric Lomax was forced to work on the notorious Burma-Siam Railway and was tortured by the Japanese for making a crude radio.

Left emotionally scarred and unable to form normal relationships, Lomax suffered for years until, with the help of his wife, Patti Lomax, and of the Medical Foundation for the Care of Victims of Torture, he came terms with what happened. Fifty years after the terrible events, he was able to meet one of his tormentors.

The Railway Man is a story of innocence betrayed, and of survival and courage in the face of horror.

Mijn mening:

Toen ik aan het grasduinen was in de bibliotheek stootte ik op de filmeditie van The Railway Man. Ik had nog nooit van het boek of de film gehoord, maar de achterflap sprak me wel aan. Ik realiseerde me ook niet dat het een autobiografie was en dacht dat het een historische roman was, gebaseerd op waargebeurde feiten.

Aangezien ik eigenlijk nooit (auto)biografieën lees, was dit voor mij eens een leuke uitdaging. Gelukkig bleek dit helemaal geen probleem, want Lomax heeft een zeer narratieve stijl van schrijven. Het zijn niet gewoon feitjes over wat hij heeft meegemaakt die hij oplijst, neen, hij beschrijft ook zijn gevoelens.  Hij begint met te vertellen over zijn jeugd, waarin zijn liefde voor treinen zich ontwikkelde. Ik was eigenlijk aan het wachten op het moment dat de oorlog zou beginnen, maar dit gedeelte is juist zo belangrijk om zijn band met treinen te begrijpen.

Zijn leven tijdens de tweede wereldoorlog en met name zijn krijgsgevangenschap nemen het grootste deel van het boek in beslag. Dit stuk is erg heftig en op verschillende momenten was ik echt aan het rillen van afgrijzen, zo vreselijk vond ik wat er hem overkwam. Ik vond dit stuk ook heel interessant, omdat we hier eigenlijk vooral horen over de concentratiekampen in Europa, maar er zijn natuurlijk ook vreselijke dingen gebeurd in Azië, waar ik me nauwelijks van bewust ben. Ook over krijgsgevangen had ik nog niet veel gehoord en net zoals ik beseffen veel mensen niet wat zij hebben doorgemaakt.

Het stuk na de oorlog gaat over zijn onmacht om dit trauma te verwerken en het onbegrip van de mensen die geen krijgsgevangene geweest zijn. Uiteindelijk is Lomax toch in staat om een van zijn mishandelaars te vergeven. Ik kon me eerst niet voorstellen hoe hij daartoe zou kunnen komen, maar langzamerhand krijg je samen met hem inzicht in de persoon achter de mishandelaar en wordt Lomax’ vergiffenis ook begrijpelijk.

The Railway Man is zeker de moeite voor iedereen die geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog, maar dan vanuit een andere invalshoek.

Eindoordeel: 4/5

Extra: 

Een Nederlandse vertaling van het boek heb ik niet kunnen vinden, dus ik vrees dat die niet bestaat. Het Engels is niet zo gemakkelijk, er worden veel technische termen voor treinen en gereedschap gebruikt, dus een woordenboek kan wel handig zijn bij het lezen van dit boek.

Heb je de film gezien? Wat vond je ervan?

Eik Bes Leuk – Jan Kluitenbrouwer

Titel: Eik Bes Leuk
Auteur: Jan Kluitenbrouwer
Uitgeverij: Thomas Rap
Uitgavedatum: april 2014
Kopen: bol.com

Op de achterflap:
Niets zo verwarrend als de wereld van de taal. De taal van mediamensen, artiesten, sportlieden, politici, de jeugd van tegenwoordig. Genadeloos helder en trefzeker laat Jan Kuitenbrouwer ons in zijn columns zien hoe de taal onze werkelijkheid bepaalt. En andersom. Waarom zeggen we eigenlijk ‘mag’ als we ‘moet’ bedoelen? Waarom is Rita Lynn zo populair bij jongeren? Als u verbaasd bent, zakt u broek dan echt af? Was het nou ‘colazuipen’ of juist ‘comazuipen’?

In zijn wekelijkse column in NRC Handelsblad fileert Jan Kuitenbrouwer het eigenaardige taalgebruik in de politiek en de media. Telkens laat hij ons op geestige en eigenzinnige wijze zien hoe de taal onze werkelijkheid bepaalt. In Eik bes leuk zijn de beste stukken gebundeld die de uitvinder van het humoristische taalboek in de afgelopen jaren publiceerde.

Mijn mening:

Een tijdje geleden kwam ik een aankondiging voor Eik Bes Leuk tegen. Aangezien ik altijd geïnteresseerd ben in taalweetjes en Paulien Cornelisse wel kon smaken, dacht ik dat dit boek wel iets voor mij zou zijn. Spijtig genoeg merkte ik toen ik begon met lezen dat ik niet meteen de geschikte persoon ben voor dit boek. Ik ben namelijk een Vlaming en dat merkte ik wel. Alleen al om de titel door te hebben moest ik het bijhorende column lezen en ‘m op een zo Nederlands mogelijke manier uitspreken. (Lees: een slechte imitatie van het Gooise accent, want dat is wat wij Vlamingen onder – pardon – ‘Hollands’ verstaan.)

Eik Bes Leuk  is een bundeling van columns die eerder in Nederlandse kranten en tijdschriften verschenen. Dat is leuk, want je kan grasduinen in het boekje zonder dat je daarbij op de volgorde hoefde te letten. Enige kennis van de politiek en andere actua uit Nederland is wel vereist. Ondertussen kom je ook nog allerlei dingen te weten die je nog niet wist over de Nederlandse taal. Of misschien juist wel, maar dan komisch verwoord. Neem bijvoorbeeld dit stukje ‘Nederdutch’:

Zoals jongsters tot elkaar spreken tegenwoordig! ‘Bij de weg,’ zeggen ze dan, ‘kroegkruipen is niet echt mijn kopje thee, maar ik geeft het een schot. Zie je later, krokodil!’ En dat is dan dus niet tong in wang bedoeld hoor, geen manier, het is hu normale, elke dag vernaculair! (p. 205)

Dit boekje is zeker de moeite waard voor iedereen die geïnteresseerd is in de taal van vandaag. Het is grappig en handig als je even vijf minuutjes hebt. Als je net zoals ik niet helemaal thuis bent in de Nederlandse actualiteit en woordenschat dan zou ik het misschien wel laten liggen. Maar anders is het eigenlijk best leuk!

Eindoordeel: 3/5

Kende jij Jan Kuitenbrouwer al? Wat vind je van zijn stukjes?

Kookboek: Cupcakes & Muffins + recept dubbele chocolademuffins

Titel: Cupcakes & Muffins – 100 recepten
Uitgeverij: LOVE FOOD
Jaar van uitgave: 2012

Naast lezen ben ik ook graag bezig in de keuken. Daarom leek het mij leuk om eens een kookboek te recenseren. Dit schattige kookboekje kocht ik op het boekenfestijn in Leuven. Eerst geef ik mijn mening over de kwaliteit van de instructies, de foto’s, overzichtelijkheid… en daarna deel ik ook een eigen creatie met jullie.

De recepten zijn onderverdeeld in 5 categorieën: vruchten & noten, chocolade, speciale gelegenheden, gewoon verrukkelijk en gezonde suggesties. Op zich vind ik die opdeling wel handig. Zeker voor de recepten met veel chocolade die vaak heel zwaar zijn vind ik het goed dat ze apart gezet zijn. Alleen vind ik het wel jammer dat je dan ineens bij speciale gelegenheden nog een chocolade recept tegenkomt waarvan ik me dan afvraag wat er zo speciaal aan is. Ik zou dus iets minder categorieën maken.

Ik vind de instructies erg duidelijk en de lay-out is ook erg overzichtelijk. Daarnaast zijn de de foto’s zeer waarheidsgetrouw. Op deze dingen heb ik dus niets aan te merken.
Ik heb nog niet zo heel veel recepten uitgeprobeerd, maar hetgeen dat ik heb gemaakt is telkens met veel smaak opgegeten! 🙂

Ik vind dit boekje erg overzichtelijk en duidelijk alleen wat jammer van de onderverdeling van de recepten. Als je op zoek bent naar een boekje vol lekker en zoet gebak is dit zeker een aanrader!

Om af te sluiten wil ik graag een recept met jullie delen dat ik gebaseerd heb op een van de recepten uit het boekje. De grote lijnen zijn hetzelfde, maar ik heb hier en daar iets aangepast naar mijn smaak. Het gaat over de dubbele chocolademuffins die je kan terugvinden op pagina 84. Mijn versie van de cakejes is een niet al te zware chocoladebom omdat ik olijfolie en kaneel gebruik in mijn deeg. Hierdoor krijgen de muffins een iets kruideachtigere smaak.

muffinsIngrediënten (voor 12 stuks)

200 g bloem
25 g cacao + extra om te bestuiven
1 el bakpoeder
1 tl kaneel
115 g bruine suiker
200 g witte chocolade, grof gehakt
2 eieren
100 ml olijfolie
200 ml melk

Werkwijze

1. Verwarm je oven voor op 180°C en bekleed een muffinvorm met papieren vormpjes. Het is redelijk belangrijk dat je een muffinvorm gebruikt want anders vallen je muffins open tijdens het bakken.

2. Zeef de bloem, cacao, bakpoeder en kaneel in een grote kom. Doe 125 g van de witte chocolade stukjes in een apart kommetje en roer hier ongeveer 2 el droge ingrediënten onder. Dit zal er voor zorgen dat de chocoladestukjes bij het bakken niet naar de bodem zakken. Zet het kommetje nog even apart. Voeg nu nog in de grote kom de suiker toe.

3. Klop de eieren en de olie in een aparte kom tot ze goed gemengd zijn. Voeg er geleidelijk de melk aan toe. Roer het mengsel daarna door de droge ingrediënten. Voeg tenslotte de chocoladestukjes uit het aparte kommetje toe. Verdeel het deeg over de vormpjes. Je kan hiervoor een ijsschep gebruiken, dat is gemakkelijk om het deeg te verdelen.

4. Laat de muffins 18 minuten bakken en neem dan een tandenstoker en steek hem in het midden van een cakeje. Wanneer hij er schoon terug uitkomt zijn de muffins klaar. Haal ze dan uit de oven en laat ze eerst een paar minuten afkoelen in de vorm. Haal ze er vervolgens uit en laat ze volledig afkoelen op een rooster.

5. Als de muffins volledig zijn afgekoeld kan je ze nog afwerken met de overgebleven witte chocolade. Smelt deze au bain marie of in een kommetje met een scheutje melk in de microgolfoven. (Zet de microgolfoven niet op volle sterkte want chocolade verbrand heel snel!) Besmeer de muffins met de chocolade. Na het opstijven kan je ze nog bestuiven met wat cacao.

6. Geniet! 🙂

Ben jij ook al aan het watertanden? Wil je vaker recepten zien langskomen op de blog?