Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) – Astrid Harrewijn

25687_563b615d58bee_25687Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) vertelt het verhaal van Noor, die als conservator bij het Van Gogh Museum mag gaan werken. Dat betekent dat ze haar vriend tijdens de week in Maastricht achterlaat en in een kamer ter grootte van een doos woont en dit tot grote onvrede van haar vriend en moeder. Gelukkig duikt haar levenslustige zus ook in Amsterdam op en komt ze terug in contact met haar oude studievriend Joost. Samen trekken ze in in een verwaarloosd pand aan de Herengracht en delen ze alles in hun leven, behalve wat er op het werk gebeurt. Door enkele toevallige gebeurtenissen komt Noor een groot geheim uit de kunstwereld op het spoor, maar ze kan er met niemand over praten…

Ik had nog nooit eerder een boek van Astrid Harrewijn gelezen, maar toen ik zag dat het over het Van Gogh museum en Amsterdam zou gaan was ik meteen verkocht! Noor is een sympathiek personage en je leeft echt enorm met haar mee. Ze heeft een keer geluk in haar leven, maar dat wordt door de mensen die het dichtst bij haar staan juist niet geapprecieerd. Gelukkig werkt de energie die haar zus meebrengt onmiddellijk en dit zorgt ervoor dat ook Noor uit haar schelp komt en eens echt van het leven wilt genieten en in een heel avontuur verwikkeld geraakt.

Het verhaal zat knap in elkaar en hoewel het niet reuze spannend is, had ik wel steeds zin om verder te lezen en om te zien hoe het met Noor ging. De knappe Fransman en het mysterieuze schilderij droegen daar zeker aan bij. Bovendien was het duidelijk dat de auteur haar opzoekwerk gedaan had waardoor de lezer tussendoor voorzien werd van enkele interessante feiten over Vincent Van Gogh en zijn schilderijen.

Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) is vooral een erg ontspannend en meeslepend boek, dat ik in één ruk uitlas en het was dan ook spijtig om afscheid te nemen van de personages. Gelukkig wordt er aan een vervolg gewerkt!

Mijn oordeel: 4/5

Bedankt Uitgeverij Boekerij voor het bezorgen van een exemplaar.

Advertenties

The French Lieutenant’s Woman – John Fowles

56034Titel: The French Lieutenant’s Woman
Auteur: John Fowles
Eerste uitgave: 1969
Nederlandse uitgave: Het liefje van de Franse luitenant

The scene is the village of Lyme Regis on Dorset’s Lyme Bay…”the largest bite from the underside of England’s out-stretched southwestern leg.” The major characters in the love-intrigue triangle are Charles Smithson, 32, a gentleman of independent means & vaguely scientific bent; his fiancée, Ernestina Freeman, a pretty heiress daughter of a wealthy & pompous dry goods merchant; & Sarah Woodruff, mysterious & fascinating…deserted after a brief affair with a French naval officer a short time before the story begins. Obsessed with an irresistible fascination for the enigmatic Sarah, Charles is hurtled by a moment of consummated lust to the brink of the existential void. Duty dictates that his engagement to Tina must be broken as he goes forth once again to seek the woman who has captured his Victorian soul & gentleman’s heart.

Mijn mening

Van dit boek had ik al wel gehoord, maar ik had eigenlijk geen idee waar het over ging en ben er dus zonder al te veel verwachtingen aan begonnen. Gelukkig bleek meteen dat ‘The French Lieutenant’s Woman’ speciaal voor mij geschreven was, of dat leek toch zo. Al mijn favoriete ingrediënten zijn aanwezig: victoriaans tijdperk, sterk vrouwelijk hoofdpersonage en een liefdesintrige. Wat wil een mens nog meer?

En er is nog meer, want John Fowles gaat aan de haal met een heleboel literaire conventies, zoals het idee van één gesloten einde en de alwetende verteller. Wat hij precies doet verklap ik niet, want ik wil de pret natuurlijk niet bederven!  Daarnaast wordt ook het traditionele concept van de vrouw die naar een man snakt omgekeerd en ligt het mysterie deze keer niet bij de man, maar bij de vrouw. Zelfs op het einde van de roman weet je niet precies hoe alles in elkaar zit, maar als lezer besef je wel dat ook vrouwelijke personages (en dus ook de vrouwen uit het echte leven die ze representeren) complexe wezens zijn en niet louter een versiering voor op de schoorsteenmantel. Mijn professor Engelse literatuur noemde het zelfs een van de beste feministische romans.

De plot zelf vond ik ook heel leuk en ik had steeds zin om verder te lezen, want ik wilde weten hoe de verwikkelingen tussen Charles en Sarah zouden eindigen. Bovendien is het boek ook nog eens goed geschreven, dus dat was ook mooi meegenomen.

Voor het geval ik nog niet duidelijk genoeg was: The French Lieutenant’s Woman is een echte aanrader en biedt volgens mij heel wat inzicht in de manier waarop wij lezen en wat we van boeken en van mensen verwachten. Kortom, één van de beste boeken die ik het afgelopen jaar gelezen heb.

Oordeel: 5/5

Heb jij al een boek van John Fowles gelezen? Wat vond je ervan?

Nights at the Circus – Angela Carter

873920Titel: Nights at the Circus
Auteur: Angela Carter
Eerste uitgave: 1984
Ook in het Nederlands beschikbaar onder de titel Circusnachten

Is Sophie Fevvers, toast of Europe’s capitals, part swan… or all fake? Courted by the Prince of Wales and painted by Toulouse-Lautrec, she is an aerialiste extraordinaire and star of Colonel Kearney’s circus. She is also part woman, part swan. Jack Walser, an American journalist, is on a quest to discover the truth behind her identity. Dazzled by his love for her, and desperate for the scoop of a lifetime, Walser has no choice but to join the circus on its magical tour through turn-of-the-nineteenth-century London, St. Petersbury and Siberia.

Mijn mening:

Voor ik aan Nights at the Circus begon, had ik nog nooit van Angela Carter gehoord, maar aangezien mijn uitgave van het boek een Vintage Classic is, moest het toch wel om een goed, of toch op zijn minst bekend boek gaan. Het was dus een geluk dat ik het een goed boek vond, want ook dit boek was weer verplichte lectuur, zoals alles wat ik tegenwoordig lees.

Al vanaf de eerste zin wordt je meegesleurd in het levensverhaal van Fevvers, de beroemde ‘Aerialiste’, die de trapezes van Europa van het einde van de negentiende eeuw onveilig maakt. Het verschil met haar collega’s is dat ze vleugels heeft en daarnaast nog eens behoorlijk zwaar is, waardoor ‘Is she fact or is she fiction’ haar slagzin geworden is.

De tekst voelt aan als een wervelwind. Zoveel verhalen, het ene al geloofwaardiger dan het andere, worden met elkaar vervlochten en verschillende vertelstijlen komen aan bod, waardoor je volledig wordt opgezogen in de wereld van Fevvers, het circus en iedereen die er misschien in de verte iets mee te maken heeft. Nights at the Circus is enorm knap geschreven en had ook mij volledig in zijn ban ondanks het feit dat ik niet zo gek ben op magisch realisme.

Net als journalist Jack Walser was ik benieuwd naar de vleugels en natuurlijk ook de persoon achter Fevvers. Je leert haar steeds beter kennen en merkt dat ze vanbinnen misschien niet zo zelfzeker is als ze zich voordoet. Daarnaast zitten er ook subtiele verwijzingen naar feministische theorieën in Fevvers’ verhaal verwerkt en dat vond ik knap gedaan. Je kan dit boek gewoon lezen voor het plezier, maar wie naar meer betekenis op zoek is kan die dus ook vinden.

Helaas vond ik het geheel wel wat lang. Het zijn 350 bladzijden, maar voor mij hadden het er vijftig minder mogen zijn. Het is geen gemakkelijk boek om te lezen, dus ik heb er wel een tijdje (lees: bijna twee weken) over gedaan om er doorheen te geraken.

Wie op zoek is naar een mooi geschreven boek dat je volledig meeneemt naar een andere wereld en bovendien nog eens heel gelaagd is qua betekenis, is hier zeker aan het juiste adres!

Mijn oordeel: 4/5

The Portrait of the Artist as a Young Man – James Joyce

Title: The Portrait of the Artist as a Young Man
Author: Jame Joyce
First publication: 1914-15 (in a magazine)
This book is also available in Dutch.

The portrayal of Stephen Dedalus’s Dublin childhood and youth, his quest for identity through art and his gradual emancipation from the claims of family, religion and Ireland itself, is also an oblique self-portrait of the young James Joyce and a universal testament to the artist’s ‘eternal imagination’. Both an insight into Joyce’s life and childhood, and a unique work of modernist fiction, A Portrait of the Artist as a Young Man is a novel of sexual awakening, religious rebellion and the essential search for voice and meaning that every nascent artist must face in order to fully come into themselves.

My opinion:

Since I read so many English books, i.e. almost all the books I read, I have decided to do this review in English. (Which does not mean that I intend to make a habit of this, because I’m still figuring out what exactly I want to do with my blog.)

As you could read in my previous review, I am attending an English literature lecture on the British novel.and so far I have quite enjoyed it. Unfortunately, my reading tempo for this course is way too low and I blame the modernists. Modernist fiction is really hard to read and The Portrait of the Artist as a Young Man was no exception for me.

This book is probably the ‘easiest’ Joyce novel, but as I mentioned it was not a walk in the park. The story, if you could call it one, follows Stephen Dedalus as he grows up. Everything is seen from the point of view of Stephen and his language and behaviour changes as he gets older. The first pages are very incoherent, but after that it gets clearer and clearer and I quite enjoyed to read about his life at a Jesuit boarding school, which ironically was not so nice for him. Then Stephen reaches a point where he becomes so obsessed with the church that the only text you get is preaching  about sinning and hell. It goes on for pages and pages and it made me wonder how people could put up with all of this in the past. Luckily, Stephen gets out of this pit and starts focussing on arts and philosophy instead. This again means a change of style to a more philosophical discourse with which he tries to find definitions for abstract concepts such as beauty. When I read a novel, that is not exactly that what I’m looking for, so it was a relief to finally finish this book.

If you ask me whether I liked this book I’m not entirely sure what I should say. Yes, to a certain extent I enjoyed this book, but it really depended on the type of style that Joyce used. I particularly liked the bits where I got some story. This also tells something about me, namely that I really like narratives. Apart from that, I don’t know. I also don’t know if I’ll ever attempt to read Ulysses, since that must even be a harder task. However, I’m glad I actually read this book and am not one of those people who talks about it even though they haven’t read it.

Have you read anything by Joyce or any other modernist for that matter?

My previous (modernist) review was about To the Lighthouse by Virginia Woolf, which was more my cup of tea.

To the Lighthouse – Virginia Woolf

Titel: To the Lighthouse
Auteur: Virginia Woolf
Eerste uitgave: 1927
Er zijn ook Nederlandse vertalingen beschikbaar.

To the Lighthouse is made up of three powerfully charged visions into the life of one family living in a summer house off the rocky coast of Scotland. As time winds its way through their lives, the Ramsays face, alone and simultaneously, the greatest of human challenges and it greatest triumph–the human capacity for change. A portrait in miniature of family life, it also has universal implications, giving language to the silent space that separates people and the space that they transgress to reach each other.

Mijn mening:

Virginia Woolf was een auteur waar ik al veel over gehoord had, maar nog niets van gelezen had uit schrik voor stream-of-consciousness. De beslissing om er dan toch voor te gaan werd niet door mezelf genomen, maar door mijn professor van ‘The British Novel in the Twentieth Century’. De komende tijd zullen er dus nog recensies van ‘grote’ werken uit de twintigste eeuw verschijnen op deze blog.

Om terug te komen op Mrs. Woolf; ik weet gewoon niet goed wat ik moet zeggen. Bij elke letter die ik geschreven heb sinds ik To the Lighthouse begonnen ben – zei het voor mijn blog, voor schoolwerk of in mijn dagboek – kon ik er niet onderuit: zulke prachtige taal is gewoon niet te evenaren. Het boek is moeilijk om te lezen, want de eerder vermelde stream-of-consciousness maakt het  ‘verdammt’ – ik ben in Wenen – moeilijk om vooruit te geraken, maar het is tegelijkertijd briljant. Ik merkte dat ik na een tijdje in een soort trance belandde en dan schoot het lezen wel op, maar daar had ik even tijd voor nodig. Een leesbeurt van tien minuten in de U-Bahn zat er dus niet bij.

Daarnaast wil ik het ook nog hebben over de inhoud, oftewel de plot. Bij modernisme primeert de plot niet, maar komt eerder ‘het leven’ naar voren en dat is hier duidelijk het geval. Je volgt de gedachten van verschillende leden van de familie Ramsay en hun vrienden, die met hen in hun zomerhuis verblijven. Hun gedachten cirkelen rond de gebeurtenissen van de dag, een trip naar de vuurtoren die niet doorgaat, en hun relaties met de andere aanwezigen. Deze zijn zo echt weergegeven dat ik ondanks het tijdsverschil van honderd jaar nog heel veel gelijkenissen met mijn leven en manier van denken kon ontdekken. Dit is geen boek om even te ontsnappen aan het leven. Neen, je wordt er recht in gegooid.

Ook heel mooi vond ik het middendeel, dat het vergaan van de tijd toont.

“The spring without a leaf to toss, bare and bright like a virgin fierce in her chastity, scornful in her purity, was laid out on fields wide-eyed and watchful and entirely careless of what was done or thought by the beholders.”
(Penguin Modern Classics, blz. 143)

Het was geen gemakkelijke leesbeurt en ik heb er bijgevolg ook redelijk lang (twee weken) over gedaan om dit boek uit te lezen. Toch raad ik iedereen aan om To the Lighthouse te lezen en zelf te beslissen of het iets voor hem/haar is.

Sterren: 4.5/5