Sluit mijn ogen – Sophie McKenzie

Titel: Sluit mijn ogen
Auteur: Sophie McKenzie
Uitgeverij: AW Bruna
Publicatiejaar: 2014

Op de achterflap:
Acht jaar geleden verloor Geniver Loxley haar dochter Beth tijdens de geboorte. Sinds die dag worstelt Gen met haar eigen leven. Terwijl haar echtgenoot Art hun leven probeert voort te zetten en aan zijn carrière en inkomsten werkt, kan zij Beth nog steeds niet loslaten. Totdat op een dag alles verandert… Een onbekende vrouw staat op hun stoep en beweert dat Beth nog in leven is. Dat is krankzinnig. Waarom zou iemand dat verzinnen? Maar het zaadje voor hoop is geplant bij Gen. Ondanks de waarschuwingen van haar echtgenoot en vrienden en hun bezorgdheid voor haar welzijn, gaat Gen op zoek. Ze kan haar ogen niet meer voor de waarheid sluiten. Totdat haar hoop in angst en paranoia omslaat. Wie kan ze nog vertrouwen? Waarom ontmoedigt Art haar de dood van hun dochter te onderzoeken? Om haar, zoals hij zegt, voor nog meer pijn te behoeden? Of is er meer aan de hand?

Mijn mening:

Als mensen mij vragen wat ik graag lees, zeg ik meestal ook thrillers, maar eigenlijk lees ik ze helemaal niet zo vaak. Sluit mijn ogen was de eerste van 2014 voor mij en dat was meteen al een schot in de roos. Dit boek hoort thuis in het rijtje van ‘huwelijksthrillers’, zoals Voor ik ga slapen, dat ik trouwens erg goed vond. Dat laatste boek is trouwens ook vermeld op de omslag, dus ik begon meteen enthousiast te lezen.

Al in het eerste hoofdstuk belt een vrouw aan om Geniver te vertellen dat haar dochter nog zou leven. Ik verwachtte dat Gen dan ook meteen op onderzoek zou uitgaan, maar tijdens de eerste 100 pagina’s blijft het rustig. Toch stoorde dit me helemaal niet. McKenzie heeft een vlotte schrijfstijl en in die 100 pagina’s krijg je ook een mooie blik op het leven van Gen, Art en hun kennissen en vrienden. Dit kwam later natuurlijk nog van pas als de plot verder ontwikkelde.

Naarmate ik verder las werd het steeds spannender en spannender en op den duur wist ik ook niet meer wie ik kon geloven. De intrige is dus knap ineengezet. Er zit ook een romantisch element in het verhaal, maar net zoals Shelleyrae vond ik dat niet zo op z’n plaats. Gen legt zowat haar leven in handen van een man die ze nauwelijks kent en waar die aantrekking vandaan komt,  blijft een  raadsel.

Het is een leuk verhaal rond een origineel thema dat me vaak verraste en dat ik met veel plezier gelezen heb. Als je dus zin hebt om eens lekker te ontspannen met een goed, maar  niet al te moeilijk boek, zou ik je dit zeker aanraden!

Eindoordeel: 4/5

Amberwoede

Titel: Amberwoede
Auteur: Natalie Haynes
Uitgeverij: Prometheus
Uitgave: februari 2014

Op de achterflap:
Nadat Alex Morris haar verloofde onder gruwelijke omstandigheden verliest, verhuist ze verdoofd van Londen naar Edinburgh om te breken met het verleden. Ze accepteert een baan op een speciale school voor onhandelbare leerlingen. Het zijn lastige jongeren en Alex is een onervaren docente, bang voor waar ze aan begonnen is.
Er is één klas, een groep van vijf tieners, die bijzonder intimiderend is. Maar met hulp van de Griekse tragedies die ze onderwijst, weet Alex tot haar eigen verbazing een band met hen op te bouwen.
Als ze ziet hoe geboeid haar leerlingen zijn door de verhalen over het gruwelijke noodlot en de wrede wraakacties, vreest ze dat haar lessen hun te veel aan het hart gaan. Alex beseft dat zich voor haar ogen een geheel nieuwe tragedie begint af te spelen – en wel een die zo afschuwwekkend is dat er zelfs geen Griekse tragedie over bekend is.

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog een boek met het label ‘Thriller’ las, dus toen ik dit boek in handen kreeg, begon ik meteen te lezen. Voor iemand die geïnteresseerd is in literatuur is het inderdaad een interessant boek, want je komt een heleboel te weten over de tragedies van de bekendste Griekse tragici. Er gebeuren ook een aantal lugubere dingen, maar als ik eerlijk ben, echt spannend was het niet.

Nieuwsgierig was ik wel, dat geef ik toe. Van het begin van het boek weet je dat er iets grondig mis is. Alex spreekt met advocaten over een zaak waar je als lezer niets van af weet, behalve dat één van de leerlingen uit haar klas in Schotland er iets mee te maken heeft. Welke leerling, dat had ik pas door toen Alex het zelf opmerkte. Ik was helemaal meegevoerd in de gedachten van Alex en Natalie Haynes is er dus goed in geslaagd me  over de hints heen te laten lezen.

Dan zijn er ook nog de dagboekfragmenten van Mel. Zij is één van de 5 leerlingen uit Alex’ klas. Dankzij haar komen we ook wat te weten over de ander kant van het verhaal.  De kinderen zijn lastig en verveeld. Alex is aan het begin nog heel onervaren en kan niet zo goed met ze overweg, maar gaandeweg ontstaat er toch een band tussen hen en weet ze hen ook warm te maken voor haar favoriete bezigheid, theater.

Aangezien ik zelf een literatuuropleiding volg kon ik de toneelstukken die besproken werden heel goed volgen. Ook het boek zelf is opgebouwd als een tragedie. Er zijn 5 epeisodia en ook de andere kenmerken, gaande van de opbouw tot aan de climax, de afwikkeling met bewustwording etc zijn aanwezig. Dit toont een groot inzicht van de acteur.

Conclusie? Amberwoede is een interessant boek, maar als je echt op zoek bent naar spanning zou ik het toch overslaan. Mensen die geïnteresseerd zijn in theater en een goed intrige zullen er zeker van genieten.

3.5-op-5.jpg

Leesclub #3: De zondares

leesclubTitel: De zondares
Auteur: Tess Gerritsen
Uitgeverij: The House of Books
Aantal pagina’s: 320
Jaar van uitgave: 2003

Korte inhoud van uitgeverij:
Binnen de muren van een klooster heeft een afschuwelijk bloedbad plaatsgevonden. In de sneeuw vindt men twee nonnen, de één dood, de ander levensgevaarlijk gewond. De autopsie van de dode vrouw door patholoog-anatoom Maura Isles levert een schokkende verrassing op: de twintigjarige zuster Camille was zwanger. Terwijl lang begraven geheimen aan het licht komen, leidt het speurwerk van Maura Isles onafwendbaar naar de kern van het mysterie, en naar een verbijsterende onthulling…

Ik schaam me toch wel een beetje, maar beter laat dan nooit: hier is mijn recensie van De zondares voor de derde editie van de boekbloggersleesclub! Dit is de eerste thriller die ik lees van Tess Gerritsen en ik ben blij dat ik haar ontdekt heb via de leesclub!

Over dit boek heb ik gemengde gevoelens, ik kan er heel wat positieve dingen over zeggen, maar ook wel enkele negatieve. Wat ik bijvoorbeeld positief vind, is dat je echt kan merken dat Tess Gerritsen heel wat uit de medische wereld kent. Je volgt het verhaal namelijk – onder andere – vanuit het perspectief van dokter Isles, een lijkschouwer die voor de politie werkt. De medische aspecten worden op zo’n manier verteld dat je er ook iets van begrijpt als leek.

Daarnaast vind ik ook dat het verhaal erg ingenieus in elkaar zit, het boek begint met een proloog die aanvankelijk eigenlijk totaal niet met het verhaal lijkt samen te hangen. Maar naarmate je vordert begin je linken te leggen en dat vind ik juist het ingenieuze aan het verhaal. Soms is het echter zelfs te ingenieus, waardoor je niet zo goed meer kan volgen. Er zijn zoveel namen, theorieën, verdachten, organisaties…

Dit wordt dan wel gecompenseerd door de ontknoping, die erg uitgebreid wordt verteld. Maar ook dit heeft een dubbele kant, want ergens vind ik ook dat het einde misschien net iets korter mag zijn. Ik hoef niet per se alles tot in de puntjes te weten. Ook mis ik af en toe wat meer spanning, want het is tenslotte een thriller. Eigenlijk was er maar één moment waar ik echt een gevoel van spanning heb gehad. Maar uiteindelijk deed het uitblijven van de spanning niet echt af een de kwaliteit van het verhaal.

Al bij al overheersen voor mij de positieve dingen toch ruim de negatieve, dus ik zou zeggen: zeker lezen!

4-op-5_thumb.jpg

De andere recensies van de leesclub kan je hieronder vinden:

P.S. We gaan even geen nieuwe editie van de leesclub organiseren omwille van de vakantie.

De schuldige

Titel: De schuldige
Auteur: Lisa Ballantyne
Uitgeverij: Orlando
Uitgavedatum: mei 2013

Korte inhoud van de achterflap:
Op een kinderspeelplaats wordt een jongetje dood aangetroffen Daniel Hunter, advocaat in Londen, wordt voorgesteld aan Sebastian, een elfjarige jongen die ervan wordt beschuldigd een ander jongetje vermoord te hebben. Sebastiaan doet hem denken aan zichzelf toen hij jong was, aan het boze, gewelddadige jongetje dat opgroeide in tehuizen en pleeggezinnen en aan Minnie, de vrouw die hem adopteerde. Haar liefde redde hem destijds, tot hij zich ook door haar zo verraden voelde dat hij alle banden met haar verbrak. Maar wat heeft Minnie misdaan dat Daniel haar vijftien jaar genegeerd heeft? En zal Daniels obsessie met Sebastian ervoor zorgen dat hij alles kwijt raakt waar hij zo hard voor heeft gewerkt? De schuldige is een uiterst fascinerende en aangrijpende roman over hoezeer we allemaal gevormd worden door ons verleden.

Toen ik dit boek onder ogen kreeg, was ik meteen geïntrigeerd door de cover: een jongen met heel veel sproeten die kwaad kijkt. Ik vond het alvast een prachtige cover en in combinatie met de titel kon ik niet wachten om erin te beginnen!

Het verhaal begon zoals wel vaker politie- en misdaadromans beginnen: een scène in het politiekantoor. Toch was het dit keer anders, omdat het vanuit het opzicht van een advocaat was verteld. Algauw ontdek je dat er verschillende gelijkenissen zijn tussen de verdachte, Sebastian, en zijn advocaat, Daniel.
Pas toen het verhaal echt op gang kwam en ik wat meer te weten kwam over de jeugd van Daniel, die afwisselend met Sebastian’s verhaal wordt verteld was ik verkocht.

Ik bewonder de auteur om haar knappe opzoekingswerk, want er was een heleboel informatie over het zorg- en rechtsysteem van Groot-Brittannië terug te vinden in dit boek. Ik vond het dan ook erg interessant om meer te weten te komen over pleeggezinnen en de procedure in de rechtbank.
Dat laatste vond ik, zeker op het einde van het boek, soms wel wat langdradig worden. Heel veel informatie werd telkens opnieuw herhaald door verschillende instanties. Volgens mij hadden er daar wel een paar stukjes uitgeknipt mogen worden.

De finale van het boek vond ik dan weer briljant! Ik wilde natuurlijk weten of Sebastian schuldig was en mijn verwachting werd ingelost, maar niet op de manier die ik gedacht had. Ook Daniel had een geheim, maar vanaf het eerste ogenblik dat er een hint werd gegeven had ik door hoe het in elkaar zat. Niet dat ik dat erg vond, ik wist natuurlijk nog niet hoe het verhaal zou verdergaan.

Als liefhebber van psychologische- (en misdaad)romans vind ik dit boek zeker de moeite waard!

45-op-5.jpg

Andere recensie:

Het verhaal is heel plezierig geschreven zodat ik verder wilde blijven lezen. Natuurlijk wilde ik vooral weten of Sebastian inderdaad schuldig was, en wat er met Daniel gebeurd was waardoor hij Minnie niet meer wilde zien. Hoewel het niet echt spannend was, was het zo toch een pageturner.
Judith – De Boekblogger

Interview met de auteur (in het Engels):

Voor het schrijven van dit artikel ontving ik een recensie-exemplaar van WPG uitgevers, bedankt!

Het appartement

Titel: Het appartement
Auteur: Tatiana de Rosnay
Uitgeverij: Artemis & co
Jaar van uitgave: 2012
Aantal pagina’s: 215

Korte inhoud van de uitgeverij:
Colombe Barou is een onopvallende vrouw van in de dertig, met een echtgenoot die vaak op reis is, een tienertweeling en een baan als ghostwriter die haar niet echt boeit. Haar saaie bestaan verandert op slag wanneer het gezin verhuist naar een ander, prachtig appartement. Er is één keerzijde: de bovenbuurman, dokter Faucleroy, draait midden in de nacht keiharde rockmuziek, maar alleen als Colombes man niet thuis is. Dan vraagt de uitgeverij haar de memoires te schrijven van een filmster met een turbulent seksleven. De preutse Colombe moet daarvoor erotische literatuur lezen om de juiste toon te treffen. Al lezend ’s avonds, wanneer ze gespannen zit te wachten tot Faucleroy de Stones weer opzet, ontluikt haar sensualiteit en komt ze tot de conclusie dat haar eigen seksleven niet veel voorstelt. Colombes frustraties, hernieuwde seksuele verlangens en woede ten opzichte van haar bovenbuurman stapelen zich op en raken verstrengeld. Wanneer Colombe uiteindelijk besluit het appartement van de mysterieuze Faucleroy binnen te sluipen, zet dat een reeks onomkeerbare gebeurtenissen in gang, met onvoorziene gevolgen.

Nadat ik Haar naam was Sarah had gelezen, was ik helemaal fan van Tatiana de Rosnay. En nu heb ik eindelijk een ander boek van deze schrijfster kunnen strikken bij de bib! Ook dit boek is zeker ook de moeite om te lezen en heeft echt indruk op mij achtergelaten.

Wauw, wat een verhaal! Dat was wat ik dacht toen ik het boek uit had. Het was heel sterk geschreven en ik heb me geen moment verveeld. Het boek is niet te dik en dat maakt het juist zo vlot, elke gebeurtenis is net lang genoeg. Tatiana de Rosnay weet het verhaal op een heel intrigerende manier te vertellen waardoor je echt niet meer kan stoppen met lezen.

Op bepaalde momenten hing er een vreemde en duistere sfeer rond het verhaal en had ik het het idee dat Colombe volkomen gek was geworden. Ik had voortdurend het gevoel dat ik verder moest lezen om te weten te komen wat ik er nu precies zo vreemd aan vond. Op het einde is er dan ook een goede spanningsopbouw waarbij verschillende gebeurtenissen elkaar snel opvolgen en het verhaal hierdoor helemaal afgemaakt wordt. Na het omslaan van de laatste pagina was ik dus helemaal overdonderd!

Ik was echt helemaal in de ban van het verhaal, het intrigeerde me echt en ik kon niet meer stoppen met lezen! Een echte must dus!

45-op-5_thumb.jpg

 

 

Andere recensies

Ik ben dol op Tatiana de Rosnay. Ze schrijft heerlijk en hou erg van haar schrijfstijl. Het is dan ook niet zo gek dat ik ook dit boek van de Rosnay weer een topper vind.
Lyanne – Read a Book