Nights at the Circus – Angela Carter

873920Titel: Nights at the Circus
Auteur: Angela Carter
Eerste uitgave: 1984
Ook in het Nederlands beschikbaar onder de titel Circusnachten

Is Sophie Fevvers, toast of Europe’s capitals, part swan… or all fake? Courted by the Prince of Wales and painted by Toulouse-Lautrec, she is an aerialiste extraordinaire and star of Colonel Kearney’s circus. She is also part woman, part swan. Jack Walser, an American journalist, is on a quest to discover the truth behind her identity. Dazzled by his love for her, and desperate for the scoop of a lifetime, Walser has no choice but to join the circus on its magical tour through turn-of-the-nineteenth-century London, St. Petersbury and Siberia.

Mijn mening:

Voor ik aan Nights at the Circus begon, had ik nog nooit van Angela Carter gehoord, maar aangezien mijn uitgave van het boek een Vintage Classic is, moest het toch wel om een goed, of toch op zijn minst bekend boek gaan. Het was dus een geluk dat ik het een goed boek vond, want ook dit boek was weer verplichte lectuur, zoals alles wat ik tegenwoordig lees.

Al vanaf de eerste zin wordt je meegesleurd in het levensverhaal van Fevvers, de beroemde ‘Aerialiste’, die de trapezes van Europa van het einde van de negentiende eeuw onveilig maakt. Het verschil met haar collega’s is dat ze vleugels heeft en daarnaast nog eens behoorlijk zwaar is, waardoor ‘Is she fact or is she fiction’ haar slagzin geworden is.

De tekst voelt aan als een wervelwind. Zoveel verhalen, het ene al geloofwaardiger dan het andere, worden met elkaar vervlochten en verschillende vertelstijlen komen aan bod, waardoor je volledig wordt opgezogen in de wereld van Fevvers, het circus en iedereen die er misschien in de verte iets mee te maken heeft. Nights at the Circus is enorm knap geschreven en had ook mij volledig in zijn ban ondanks het feit dat ik niet zo gek ben op magisch realisme.

Net als journalist Jack Walser was ik benieuwd naar de vleugels en natuurlijk ook de persoon achter Fevvers. Je leert haar steeds beter kennen en merkt dat ze vanbinnen misschien niet zo zelfzeker is als ze zich voordoet. Daarnaast zitten er ook subtiele verwijzingen naar feministische theorieën in Fevvers’ verhaal verwerkt en dat vond ik knap gedaan. Je kan dit boek gewoon lezen voor het plezier, maar wie naar meer betekenis op zoek is kan die dus ook vinden.

Helaas vond ik het geheel wel wat lang. Het zijn 350 bladzijden, maar voor mij hadden het er vijftig minder mogen zijn. Het is geen gemakkelijk boek om te lezen, dus ik heb er wel een tijdje (lees: bijna twee weken) over gedaan om er doorheen te geraken.

Wie op zoek is naar een mooi geschreven boek dat je volledig meeneemt naar een andere wereld en bovendien nog eens heel gelaagd is qua betekenis, is hier zeker aan het juiste adres!

Mijn oordeel: 4/5

Advertenties

The Portrait of the Artist as a Young Man – James Joyce

Title: The Portrait of the Artist as a Young Man
Author: Jame Joyce
First publication: 1914-15 (in a magazine)
This book is also available in Dutch.

The portrayal of Stephen Dedalus’s Dublin childhood and youth, his quest for identity through art and his gradual emancipation from the claims of family, religion and Ireland itself, is also an oblique self-portrait of the young James Joyce and a universal testament to the artist’s ‘eternal imagination’. Both an insight into Joyce’s life and childhood, and a unique work of modernist fiction, A Portrait of the Artist as a Young Man is a novel of sexual awakening, religious rebellion and the essential search for voice and meaning that every nascent artist must face in order to fully come into themselves.

My opinion:

Since I read so many English books, i.e. almost all the books I read, I have decided to do this review in English. (Which does not mean that I intend to make a habit of this, because I’m still figuring out what exactly I want to do with my blog.)

As you could read in my previous review, I am attending an English literature lecture on the British novel.and so far I have quite enjoyed it. Unfortunately, my reading tempo for this course is way too low and I blame the modernists. Modernist fiction is really hard to read and The Portrait of the Artist as a Young Man was no exception for me.

This book is probably the ‘easiest’ Joyce novel, but as I mentioned it was not a walk in the park. The story, if you could call it one, follows Stephen Dedalus as he grows up. Everything is seen from the point of view of Stephen and his language and behaviour changes as he gets older. The first pages are very incoherent, but after that it gets clearer and clearer and I quite enjoyed to read about his life at a Jesuit boarding school, which ironically was not so nice for him. Then Stephen reaches a point where he becomes so obsessed with the church that the only text you get is preaching  about sinning and hell. It goes on for pages and pages and it made me wonder how people could put up with all of this in the past. Luckily, Stephen gets out of this pit and starts focussing on arts and philosophy instead. This again means a change of style to a more philosophical discourse with which he tries to find definitions for abstract concepts such as beauty. When I read a novel, that is not exactly that what I’m looking for, so it was a relief to finally finish this book.

If you ask me whether I liked this book I’m not entirely sure what I should say. Yes, to a certain extent I enjoyed this book, but it really depended on the type of style that Joyce used. I particularly liked the bits where I got some story. This also tells something about me, namely that I really like narratives. Apart from that, I don’t know. I also don’t know if I’ll ever attempt to read Ulysses, since that must even be a harder task. However, I’m glad I actually read this book and am not one of those people who talks about it even though they haven’t read it.

Have you read anything by Joyce or any other modernist for that matter?

My previous (modernist) review was about To the Lighthouse by Virginia Woolf, which was more my cup of tea.

To the Lighthouse – Virginia Woolf

Titel: To the Lighthouse
Auteur: Virginia Woolf
Eerste uitgave: 1927
Er zijn ook Nederlandse vertalingen beschikbaar.

To the Lighthouse is made up of three powerfully charged visions into the life of one family living in a summer house off the rocky coast of Scotland. As time winds its way through their lives, the Ramsays face, alone and simultaneously, the greatest of human challenges and it greatest triumph–the human capacity for change. A portrait in miniature of family life, it also has universal implications, giving language to the silent space that separates people and the space that they transgress to reach each other.

Mijn mening:

Virginia Woolf was een auteur waar ik al veel over gehoord had, maar nog niets van gelezen had uit schrik voor stream-of-consciousness. De beslissing om er dan toch voor te gaan werd niet door mezelf genomen, maar door mijn professor van ‘The British Novel in the Twentieth Century’. De komende tijd zullen er dus nog recensies van ‘grote’ werken uit de twintigste eeuw verschijnen op deze blog.

Om terug te komen op Mrs. Woolf; ik weet gewoon niet goed wat ik moet zeggen. Bij elke letter die ik geschreven heb sinds ik To the Lighthouse begonnen ben – zei het voor mijn blog, voor schoolwerk of in mijn dagboek – kon ik er niet onderuit: zulke prachtige taal is gewoon niet te evenaren. Het boek is moeilijk om te lezen, want de eerder vermelde stream-of-consciousness maakt het  ‘verdammt’ – ik ben in Wenen – moeilijk om vooruit te geraken, maar het is tegelijkertijd briljant. Ik merkte dat ik na een tijdje in een soort trance belandde en dan schoot het lezen wel op, maar daar had ik even tijd voor nodig. Een leesbeurt van tien minuten in de U-Bahn zat er dus niet bij.

Daarnaast wil ik het ook nog hebben over de inhoud, oftewel de plot. Bij modernisme primeert de plot niet, maar komt eerder ‘het leven’ naar voren en dat is hier duidelijk het geval. Je volgt de gedachten van verschillende leden van de familie Ramsay en hun vrienden, die met hen in hun zomerhuis verblijven. Hun gedachten cirkelen rond de gebeurtenissen van de dag, een trip naar de vuurtoren die niet doorgaat, en hun relaties met de andere aanwezigen. Deze zijn zo echt weergegeven dat ik ondanks het tijdsverschil van honderd jaar nog heel veel gelijkenissen met mijn leven en manier van denken kon ontdekken. Dit is geen boek om even te ontsnappen aan het leven. Neen, je wordt er recht in gegooid.

Ook heel mooi vond ik het middendeel, dat het vergaan van de tijd toont.

“The spring without a leaf to toss, bare and bright like a virgin fierce in her chastity, scornful in her purity, was laid out on fields wide-eyed and watchful and entirely careless of what was done or thought by the beholders.”
(Penguin Modern Classics, blz. 143)

Het was geen gemakkelijke leesbeurt en ik heb er bijgevolg ook redelijk lang (twee weken) over gedaan om dit boek uit te lezen. Toch raad ik iedereen aan om To the Lighthouse te lezen en zelf te beslissen of het iets voor hem/haar is.

Sterren: 4.5/5

Chucks – Cornelia Travnicek

Titel: Chucks
Auteur: Cornelia Travnicek
Eerste uitgave: 2012
(Nog) geen Nederlandse vertaling beschikbaar.

Mae zog noch vor Kurzem als Punk durch die Straßen Wiens, lebte von Dosenbier und den Gesprächen mit ihrer Freundin über Metaphysik und Komplizierteres. Im AidsHilfe-Haus, wo sie eine Strafe wegen Körperverletzung abarbeiten muss, lernt sie Paul kennen und verliebt sich in ihn. Als bei ihm die Krankheit ausbricht, beginnt Mae gegen sein Verschwinden anzukämpfen: Sie sammelt seine Haare und Fußnägel wie Devotionalien und fängt zuletzt die Luft in seinem Krankenzimmer in einem Tupperdöschen ein. Chucks erzählt eine bezaubernde Geschichte vom Aufwachsen zwischen Liebe und Tod und ist von einem Ton durchdrungen, der mal humorvoll, mal aufwieglerisch laut, aber auch überaus zärtlich sein kann.

Mijn mening:

Zoals ik her en der al eens vermeld heb, bevind ik me op dit ogenblik in Wenen. Dat betekent natuurlijk ook dat ik omgeven word door Duitse boeken en toen ik hoorde over Chucks, dat zich afspeelt in Wenen, was ik meteen verkocht. Initieel dacht ik ook dat het een jongerenboek was, want de cover is een beetje YA-achtig, naar mijn mening. Dat bleek niet helemaal te kloppen, maar dat kon het leesgenot natuurlijk niet drukken.

In Chucks volg je Mae op verschillende tijdstippen in haar leven: als kind, wanneer haar broer ziek wordt, als tiener in de straten van Wenen en als volwassene die probeert terug op het rechte pad te geraken. Onaangekondigd springt het verhaal van het ene moment naar het andere en stukje bij beetje reconstrueer je het leven van Mae. Zelfs op het einde weet je niet alles, maar heb je wel een beeld van de situatie. Het is een verhaal over hoe het verlies van een dierbare families en personen kan verwoesten. Over de slechte invloed van een jonge vrouw op een tienermeisje. Over aids.

Het zijn best wel zware thema’s die aan bod komen, maar de schrijfstijl is prachtig en juist door het constante verspringen van de tijd wordt de zwaarte een beetje doorbroken. Het deed me ook inzien dat ik (en anderen) vaak snel zijn om te oordelen over mensen, zonder kennis van hun achtergrond.

Meer wil ik niet zeggen over dit boek, want het is echt aan de lezer om het zelf te ontdekken. Verwacht geen klassiek verhaal, waar alles tot in de puntjes uitgelegd wordt, maar eerder een beeld van Mae’s leven door haar eigen ogen.

Mijn oordeel: 4/5

Lone Wolf – Jodi Picoult

Titel: Lone Wolf
Auteur: Jodi Picoult
Eerste uitgave: 2012
Nederlandse uitgave onder de titel Voor de wolven bij The House of Books

On an icy winter night, a terrible accident forces a family divided to come together and make a fateful decision. Cara, once protected by her father, Luke, is tormented by a secret that nobody knows. Her brother, Edward, has secrets of his own. He has kept them hidden, but now they may come to light, and if they do, Cara will be devastated. Their mother, Georgie, was never able to compete with her ex-husband’s obsessions, and now, his fate hangs in the balance and in the hands of her children. With conflicting motivations and emotions, what will this family decide? And will they be able to live with that decision, after the truth has been revealed? What happens when the hope that should sustain a family is the very thing tearing it apart?

Mijn mening

Volgens mij is het ongeveer vijf jaar geleden dat ik op aanraden van een leerkracht de Nederlandse vertaling van My Sister’s Keeper las. Het was een van de eerste volwassenenboeken die ik gelezen heb. Erg veel weet ik er niet meer van, behalve dat er een groot ethisch dilemma was en dat het best wel vlot las. Daarom besloot ik toen ik in mijn nieuwe bibliotheek in Wenen tussen de beperkte voorraad Engelse boeken grasduinde opnieuw een boek van Piccoult meenam. Als je in den vreemde bent, dan wil je graag nog iets vertrouwds.

Mijn herinnering aan het vlotte boek werd inderdaad bevestigd, maar ik merk dat ik een stuk kritischer geworden ben. Toen ik halverwege Lone Wolf was, vroeg ik me af of het wel de moeite was om verder te lezen, maar omdat ik nu al zo ver was besloot ik niet te stoppen. Dit klinkt misschien alsof het een vreselijk boek was en dat was gelukkig niet het geval. Wat mij stoorde, was dat dit een lang gerekt sensatieverhaal was. Luke ligt in coma en zal waarschijnlijk nooit meer wakker worden, maar zijn twee kinderen strijden om het recht om te bepalen of hij verder beademd wordt of niet. Daarbij komt nog eens het verleden van hun vader dat intrinsiek verbonden is met wolven en dat dit zijn relatie met zijn familie bemoeilijkte.

En het duurde en het duurde. Elk argument kwam honderd keer naar voren en je ging terug in de geschiedenis van alle betrokken personen. Er waren ook lange stukken over Luke zelf, over hoe hij met wolven ging leven. Eerlijk gezegd ben ik geen dierenliefhebber en interesseerde me het ook niet heel erg. Ik vond vooral Lukes zoon, Edward, interessant, omdat hij volgens mij de meest realistische en verstandige persoon is. Het einde vond ik niet erg verrassend en had het typische melodramatische van een feel good roman.

Gelukkig leest dit boek erg vlot en komt het ook zeer goed van pas als je slechts af en toe een stukje kan lezen: je pikt het zo weer op. Om het nog eens samen te vatten: een entertainend, maar nogal langdradig boek voor de niet al te kritische lezer met gevoel voor melodrama.

Mijn oordeel: 2.5/5

Heb jij al eens een boek van Jodi Picoult gelezen? Wat vond jij ervan?