Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) – Astrid Harrewijn

25687_563b615d58bee_25687Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) vertelt het verhaal van Noor, die als conservator bij het Van Gogh Museum mag gaan werken. Dat betekent dat ze haar vriend tijdens de week in Maastricht achterlaat en in een kamer ter grootte van een doos woont en dit tot grote onvrede van haar vriend en moeder. Gelukkig duikt haar levenslustige zus ook in Amsterdam op en komt ze terug in contact met haar oude studievriend Joost. Samen trekken ze in in een verwaarloosd pand aan de Herengracht en delen ze alles in hun leven, behalve wat er op het werk gebeurt. Door enkele toevallige gebeurtenissen komt Noor een groot geheim uit de kunstwereld op het spoor, maar ze kan er met niemand over praten…

Ik had nog nooit eerder een boek van Astrid Harrewijn gelezen, maar toen ik zag dat het over het Van Gogh museum en Amsterdam zou gaan was ik meteen verkocht! Noor is een sympathiek personage en je leeft echt enorm met haar mee. Ze heeft een keer geluk in haar leven, maar dat wordt door de mensen die het dichtst bij haar staan juist niet geapprecieerd. Gelukkig werkt de energie die haar zus meebrengt onmiddellijk en dit zorgt ervoor dat ook Noor uit haar schelp komt en eens echt van het leven wilt genieten en in een heel avontuur verwikkeld geraakt.

Het verhaal zat knap in elkaar en hoewel het niet reuze spannend is, had ik wel steeds zin om verder te lezen en om te zien hoe het met Noor ging. De knappe Fransman en het mysterieuze schilderij droegen daar zeker aan bij. Bovendien was het duidelijk dat de auteur haar opzoekwerk gedaan had waardoor de lezer tussendoor voorzien werd van enkele interessante feiten over Vincent Van Gogh en zijn schilderijen.

Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) is vooral een erg ontspannend en meeslepend boek, dat ik in één ruk uitlas en het was dan ook spijtig om afscheid te nemen van de personages. Gelukkig wordt er aan een vervolg gewerkt!

Mijn oordeel: 4/5

Bedankt Uitgeverij Boekerij voor het bezorgen van een exemplaar.

Advertenties

To the Lighthouse – Virginia Woolf

Titel: To the Lighthouse
Auteur: Virginia Woolf
Eerste uitgave: 1927
Er zijn ook Nederlandse vertalingen beschikbaar.

To the Lighthouse is made up of three powerfully charged visions into the life of one family living in a summer house off the rocky coast of Scotland. As time winds its way through their lives, the Ramsays face, alone and simultaneously, the greatest of human challenges and it greatest triumph–the human capacity for change. A portrait in miniature of family life, it also has universal implications, giving language to the silent space that separates people and the space that they transgress to reach each other.

Mijn mening:

Virginia Woolf was een auteur waar ik al veel over gehoord had, maar nog niets van gelezen had uit schrik voor stream-of-consciousness. De beslissing om er dan toch voor te gaan werd niet door mezelf genomen, maar door mijn professor van ‘The British Novel in the Twentieth Century’. De komende tijd zullen er dus nog recensies van ‘grote’ werken uit de twintigste eeuw verschijnen op deze blog.

Om terug te komen op Mrs. Woolf; ik weet gewoon niet goed wat ik moet zeggen. Bij elke letter die ik geschreven heb sinds ik To the Lighthouse begonnen ben – zei het voor mijn blog, voor schoolwerk of in mijn dagboek – kon ik er niet onderuit: zulke prachtige taal is gewoon niet te evenaren. Het boek is moeilijk om te lezen, want de eerder vermelde stream-of-consciousness maakt het  ‘verdammt’ – ik ben in Wenen – moeilijk om vooruit te geraken, maar het is tegelijkertijd briljant. Ik merkte dat ik na een tijdje in een soort trance belandde en dan schoot het lezen wel op, maar daar had ik even tijd voor nodig. Een leesbeurt van tien minuten in de U-Bahn zat er dus niet bij.

Daarnaast wil ik het ook nog hebben over de inhoud, oftewel de plot. Bij modernisme primeert de plot niet, maar komt eerder ‘het leven’ naar voren en dat is hier duidelijk het geval. Je volgt de gedachten van verschillende leden van de familie Ramsay en hun vrienden, die met hen in hun zomerhuis verblijven. Hun gedachten cirkelen rond de gebeurtenissen van de dag, een trip naar de vuurtoren die niet doorgaat, en hun relaties met de andere aanwezigen. Deze zijn zo echt weergegeven dat ik ondanks het tijdsverschil van honderd jaar nog heel veel gelijkenissen met mijn leven en manier van denken kon ontdekken. Dit is geen boek om even te ontsnappen aan het leven. Neen, je wordt er recht in gegooid.

Ook heel mooi vond ik het middendeel, dat het vergaan van de tijd toont.

“The spring without a leaf to toss, bare and bright like a virgin fierce in her chastity, scornful in her purity, was laid out on fields wide-eyed and watchful and entirely careless of what was done or thought by the beholders.”
(Penguin Modern Classics, blz. 143)

Het was geen gemakkelijke leesbeurt en ik heb er bijgevolg ook redelijk lang (twee weken) over gedaan om dit boek uit te lezen. Toch raad ik iedereen aan om To the Lighthouse te lezen en zelf te beslissen of het iets voor hem/haar is.

Sterren: 4.5/5

Chucks – Cornelia Travnicek

Titel: Chucks
Auteur: Cornelia Travnicek
Eerste uitgave: 2012
(Nog) geen Nederlandse vertaling beschikbaar.

Mae zog noch vor Kurzem als Punk durch die Straßen Wiens, lebte von Dosenbier und den Gesprächen mit ihrer Freundin über Metaphysik und Komplizierteres. Im AidsHilfe-Haus, wo sie eine Strafe wegen Körperverletzung abarbeiten muss, lernt sie Paul kennen und verliebt sich in ihn. Als bei ihm die Krankheit ausbricht, beginnt Mae gegen sein Verschwinden anzukämpfen: Sie sammelt seine Haare und Fußnägel wie Devotionalien und fängt zuletzt die Luft in seinem Krankenzimmer in einem Tupperdöschen ein. Chucks erzählt eine bezaubernde Geschichte vom Aufwachsen zwischen Liebe und Tod und ist von einem Ton durchdrungen, der mal humorvoll, mal aufwieglerisch laut, aber auch überaus zärtlich sein kann.

Mijn mening:

Zoals ik her en der al eens vermeld heb, bevind ik me op dit ogenblik in Wenen. Dat betekent natuurlijk ook dat ik omgeven word door Duitse boeken en toen ik hoorde over Chucks, dat zich afspeelt in Wenen, was ik meteen verkocht. Initieel dacht ik ook dat het een jongerenboek was, want de cover is een beetje YA-achtig, naar mijn mening. Dat bleek niet helemaal te kloppen, maar dat kon het leesgenot natuurlijk niet drukken.

In Chucks volg je Mae op verschillende tijdstippen in haar leven: als kind, wanneer haar broer ziek wordt, als tiener in de straten van Wenen en als volwassene die probeert terug op het rechte pad te geraken. Onaangekondigd springt het verhaal van het ene moment naar het andere en stukje bij beetje reconstrueer je het leven van Mae. Zelfs op het einde weet je niet alles, maar heb je wel een beeld van de situatie. Het is een verhaal over hoe het verlies van een dierbare families en personen kan verwoesten. Over de slechte invloed van een jonge vrouw op een tienermeisje. Over aids.

Het zijn best wel zware thema’s die aan bod komen, maar de schrijfstijl is prachtig en juist door het constante verspringen van de tijd wordt de zwaarte een beetje doorbroken. Het deed me ook inzien dat ik (en anderen) vaak snel zijn om te oordelen over mensen, zonder kennis van hun achtergrond.

Meer wil ik niet zeggen over dit boek, want het is echt aan de lezer om het zelf te ontdekken. Verwacht geen klassiek verhaal, waar alles tot in de puntjes uitgelegd wordt, maar eerder een beeld van Mae’s leven door haar eigen ogen.

Mijn oordeel: 4/5

Lone Wolf – Jodi Picoult

Titel: Lone Wolf
Auteur: Jodi Picoult
Eerste uitgave: 2012
Nederlandse uitgave onder de titel Voor de wolven bij The House of Books

On an icy winter night, a terrible accident forces a family divided to come together and make a fateful decision. Cara, once protected by her father, Luke, is tormented by a secret that nobody knows. Her brother, Edward, has secrets of his own. He has kept them hidden, but now they may come to light, and if they do, Cara will be devastated. Their mother, Georgie, was never able to compete with her ex-husband’s obsessions, and now, his fate hangs in the balance and in the hands of her children. With conflicting motivations and emotions, what will this family decide? And will they be able to live with that decision, after the truth has been revealed? What happens when the hope that should sustain a family is the very thing tearing it apart?

Mijn mening

Volgens mij is het ongeveer vijf jaar geleden dat ik op aanraden van een leerkracht de Nederlandse vertaling van My Sister’s Keeper las. Het was een van de eerste volwassenenboeken die ik gelezen heb. Erg veel weet ik er niet meer van, behalve dat er een groot ethisch dilemma was en dat het best wel vlot las. Daarom besloot ik toen ik in mijn nieuwe bibliotheek in Wenen tussen de beperkte voorraad Engelse boeken grasduinde opnieuw een boek van Piccoult meenam. Als je in den vreemde bent, dan wil je graag nog iets vertrouwds.

Mijn herinnering aan het vlotte boek werd inderdaad bevestigd, maar ik merk dat ik een stuk kritischer geworden ben. Toen ik halverwege Lone Wolf was, vroeg ik me af of het wel de moeite was om verder te lezen, maar omdat ik nu al zo ver was besloot ik niet te stoppen. Dit klinkt misschien alsof het een vreselijk boek was en dat was gelukkig niet het geval. Wat mij stoorde, was dat dit een lang gerekt sensatieverhaal was. Luke ligt in coma en zal waarschijnlijk nooit meer wakker worden, maar zijn twee kinderen strijden om het recht om te bepalen of hij verder beademd wordt of niet. Daarbij komt nog eens het verleden van hun vader dat intrinsiek verbonden is met wolven en dat dit zijn relatie met zijn familie bemoeilijkte.

En het duurde en het duurde. Elk argument kwam honderd keer naar voren en je ging terug in de geschiedenis van alle betrokken personen. Er waren ook lange stukken over Luke zelf, over hoe hij met wolven ging leven. Eerlijk gezegd ben ik geen dierenliefhebber en interesseerde me het ook niet heel erg. Ik vond vooral Lukes zoon, Edward, interessant, omdat hij volgens mij de meest realistische en verstandige persoon is. Het einde vond ik niet erg verrassend en had het typische melodramatische van een feel good roman.

Gelukkig leest dit boek erg vlot en komt het ook zeer goed van pas als je slechts af en toe een stukje kan lezen: je pikt het zo weer op. Om het nog eens samen te vatten: een entertainend, maar nogal langdradig boek voor de niet al te kritische lezer met gevoel voor melodrama.

Mijn oordeel: 2.5/5

Heb jij al eens een boek van Jodi Picoult gelezen? Wat vond jij ervan?

UP – Myrthe v/d Meer

Titel: UP
Auteur: Myrthe van der Meer
Eerste uitgave: 2015 (The House of Books)

Emma is jong, getalenteerd, bevlogen en ze heeft levenslang… de levenslange diagnose manisch depressief. Als Emma vol goede moed naar het laatste gesprek met haar psychiater gaat, gebeuren er een aantal dingen die ze niet helemaal had voorzien; haar psychiater is verdwenen, de vervanger weet niets van een eindgesprek en voor het einde van de dag is ze opgenomen op de paaz. Alweer.
Terwijl Emma op zoek gaat naar een verklaring, raakt ze langzaam maar zeker verstrikt in de wonderlijke wereld van pillen, psychiaters en patiënten. Hoeveel last mag je als psychiatrisch patiënt je omgeving bezorgen? Waar loopt de grens tussen problemen bespreken en anderen ermee chanteren?

Mijn mening

Enkele jaren geleden las ik al PAAZ, wat ik een geweldige en bovenal grappige introductie in de wereld van de psychiatrie vond. Myrthe weet alles vast te leggen op zo’n manier dat je de ernst van de situatie voelt, maar dat het tegelijkertijd ook nog grappig is. Toen ik hoorde dat er een vervolg was, wilde ik dat natuurlijk meteen lezen.

UP gaat verder met Emma’s verhaal. Over hoe ze opnieuw op de Paaz belandt en hoe het haar daar vergaat. Het is zeker geen herhaling van PAAZ en je kan dit boek ook prima apart lezen. Wat me meteen opviel – en dat bevestigen ook een heleboel andere recensies – is dat UP een veel donkerder boek is. Op de één of andere manier voelde de materie veel zwaarder aan, maar dat wil niet zeggen dat er geen humor meer was. Misschien ligt het eraan dat er nu nog meer focus was op de andere patiënten en op het leven van de therapeuten en dokters, die het immers ook moeilijk kunnen hebben.

Je merkt echt dat Myrthe zelf ook in de uitgeverswereld actief was (is?) want de tekst heeft een perfecte opbouw en het is zo goed geschreven! Ik kan me natuurlijk niet voorstellen hoe het is om wanen te hebben, maar ik vond de beschrijvingen heel beklemmend en echt aanvoelen. Een boek dat mensen met vooroordelen zeker eens zouden moeten lezen.

Als je nog meer wilt van Myrthe van der Meer of haar nog niet kent: UP is een echte aanrader!

Eindoordeel: 4/5