Leopold Blue – Rosie Rowell

Titel: Leopold Blue
Auteur: Rosie Rowell
Eerste uitgave: 2014 (Hot Key Books)

Meg Bergman is fifteen and fed up. She lives in a tiny town in rural 1990s South Africa – a hot-bed of traditionalism, racial tension and (in Meg’s eyes) ordinariness. Meg has no friends either, due largely to what the community sees as her mother’s interfering attempts to educate farm workers about AIDS. But one day Xanthe arrives – cool, urban, feisty Xanthe, who for some unknown reason seems to want to hang out with Meg.
Xanthe arrives into Meg’s life like a hurricane, offering her a look at a teenage life she never knew existed. But cracks quickly begin to show in their friendship when Meg’s childhood friend Simon returns from his gap year travels. LEOPOLD BLUE is an emotionally taut and beautifully-written story from a debut author with a mesmerising voice.

Mijn mening:

Leopold Blue is zo’n boek met een weinigzeggende achterflap en ook de foto op de voorkant maakt niet meteen duidelijk waar het verhaal over gaat en of het de moeite is om te lezen. Omdat ik er al een filmpje over had gezien op het YouTube kanaal van Hot Key Books, de uitgever, en ik het dan toevallig tegenkwam in de bibliotheek besloot ik het er toch maar op te wagen.

Dit bleek helemaal geen foute inschatting, want Leopold Blue is een degelijk boek dat ik vlotjes op drie dagen uitlas. Het verhaal op zich is niet zo heel bijzonder: de vijftienjarige Meg is eenzaam, maar dan komt er een nieuw meisje in de klas en ze worden vrienden. Natuurlijk heeft het nieuwe meisje slechte invloed op Meg en slechts geleidelijk aan komt Meg tot het inzicht wat vrienden echt voor elkaar betekenen en hoe ze zichzelf kan zijn. Zo zijn er volgens mij al hopen boeken geschreven en vroeger heb ik er ook al veel gelezen. Je weet dat het goedkomt, maar er is toch altijd dat gevoel van ‘Oh nee’.

Daar was het mij bij dit boek dus ook niet om te doen. Wat Leopold Blue echt interessant maakt is de setting die een bijzondere sfeer creëert. Het verhaal speelt zich af in Zuid-Afrika in het begin van de jaren ’90. Er is een nieuwe ziekte, aids, die voor onrust zorgt en dat niet alleen, want ook het einde van de apartheid maakt mensen onzeker over hoe ze met elkaar moeten omgaan. Meg heeft blanke ouders en bovendien is haar moeder nog eens een Engelse, waardoor ze het op school soms zwaar te verduren krijgt, ook door het toedoen van leerkrachten. Als je dit boek leest kom je direct en indirect zoveel te weten over hoe het er daar aan toe ging. Ik merkte ook duidelijk dat ik een zeer Westerse instelling had en dan ook vaak ‘onze’ kant koos, zonder me eigenlijk te realiseren hoe de mensen van daar erover denken. Simon, bijvoorbeeld, de slimste jongen van het dorp, vervreemdt van zijn moeder nadat hij een beurs heeft gewonnen om naar Europa te gaan. Zijn moeder ziet hem in een keer als een blanke en behandelt hem daarom ook anders. Dit boek toont aan dat veranderingen op papier een stuk simpeler lijken dan ze in werkelijkheid zijn.

Een mooi boek dat je volledig meeneemt naar de broeierige sfeer van Zuid-Afrika, begin jaren ’90.

Eindoordeel: 4/5

Lobsters – Tom Ellen & Lucy Ivison

Titel: Lobsters: Een extreem akward liefdesverhaal (met happy ending)
Auteurs: Tom Ellen & Lucy Ivison
Eerste publicatie: 2015 – Blossom Books
Vertaald uit het Engels door Astrid Staartjes

Op de achterflap:
Hannah en Sam kennen elkaar niet, maar hebben allebei dezelfde missie: niet als maagd naar de universiteit gaan. Niet dat ze nou per se op zoek zijn hun lobster, nee, seks is gewoon iets wat ze een keer gedaan moeten hebben zodat ze verder kunnen met hun leven. Ze hebben hiervoor nog precies één zomer. Maar in plaats van een onvergetelijke vakantie vol jaloersmakende romantiek en stomende seksmarathons, gaat het er tijdens de zomer van zowel Hannah als Sam nogal awkward aan toe.

De nutteloze maar goedbedoelde raad van vrienden en gênante dates helpen ook niet echt tegen hun diepgewortelde angst om voor altijd seksloos door het leven te gaan. Gelukkig helpt het lot een handje om hen bij elkaar te brengen. Nu moeten ze alleen nog in zichzelf én in happy endings leren vertrouwen.

Mijn mening

De afgelopen tijd had ik last van een leesdipje en in de boeken waarin ik begonnen was geraakte ik maar niet verder. Gelukkig nam ik Lobsters mee op vakantie en dat was de perfecte keuze, want dit boek lees je in geen tijd uit!

Het eerste waaraan ik aan dacht toen ik Lobsters las, was waarschijnlijk die keer dat ik in een gastgezin in Engeland verbleef en ik me samen met de twee dochters achter het gordijn verschool om de overbuurjongens te bestuderen. Ik weet niet of er een correlatie is tussen Engelse meisjes en jongensgekte of dat het maar zo lijkt, maar ook Lobsters past volledig binnen dit plaatje.

Het is een heel vermakelijk boek waarbij je al van de eerste bladzijde weet dat het goed zal komen (en dit is geen spoiler, want het staat op de kaft), maar waarbij eerst de nodige hindernissen en misverstanden overwonnen moeten worden. Sam en Hannah zijn allebei leuke personage en lijken heel erg op elkaar omdat ze allebei erg onzeker zijn en door hun vrienden gepusht worden om dingen te doen of zeggen waar ze niet helemaal achter staan. Geleidelijk aan laten ze dit lossen en leren ze om zelf beslissingen te nemen en daardoor elkaar te vinden.

Dat het ontspannend is, is volgens mij het belangrijkste kenmerk van dit boek. Verwacht geen grote levenswijsheden of een schitterende schrijfstijl, maar laat je gewoon meeslepen.

Leuk weetje: Nadat ik door het boek heengeracet was heeft ook mijn broer het in één dag uitgelezen!

Eindoordeel: 3.5 /5

Las jij Lobsters? Is het volgens jou de hype waard?

All the Bright Places – Jennifer Niven

All the Bright PlacesTitel: All the Bright Places
Auteur: Jennifer Niven
Eerste uitgave: 2015
Dit boek is ook vertaald naar het Nederlands met als titel Waar het licht is.

Theodore Finch is fascinated by death, and he constantly thinks of ways he might kill himself. But each time, something good, no matter how small, stops him.
Violet Markey lives for the future, counting the days until graduation, when she can escape her Indiana town and her aching grief in the wake of her sister’s recent death.
When Finch and Violet meet on the ledge of the bell tower at school, it’s unclear who saves whom. And when they pair up on a project to discover the ‘natural wonders’ of their state, both Finch and Violet make more important discoveries: It’s only with Violet that Finch can be himself – a weird, funny, live-out-loud guy who’s not such a freak after all. And it’s only with Finch that Violet can forget to count away the days and start living them. But as Violet’s world grows, Finch’s begins to shrink.

Mijn mening:

Gedurende 2015 heb ik dit boek al een heleboel keren zien opduiken. Enerzijds had ik heel veel zin om het te lezen, want de cover sprak me aan en het verhaal leek ook boeiend te zijn, maar anderzijds vreesde ik voor zielige hoofdpersonages. Zo van die mensen die schreeuwen: ‘Kijk eens wat voor vreselijk leven ik heb!’ Uiteindelijk heb ik het er toch op gewaagd, want vaak zijn de mooiste boeken degenen waar je het niet van verwacht.

Dat laatste was inderdaad ook het geval. All the Bright Places is zo één van die boeken die je eraan herinnert waarom je nu weer zo graag leest. Helemaal opgaan in een andere wereld en er daarna  terug uitkomen met heel wat extra wijsheid en een book hangover. Finch is helemaal geen zielig personage, in tegendeel, al vanaf de eerste bladzijde komt hij over als een hele stoere jongen, die onder de oppervlakte heel wat problemen verbergt. Violets wereld lijkt daarentegen heel wat meer op de wereld die ik gewoon ben, maar door het overlijden van haar zus is ze helemaal van slag.

Ik vond het heel boeiend om te lezen hoe de beide jongeren elkaars leven beïnvloeden. De ontwikkeling die ze beiden doormaken is ook erg realistisch, want soms kan een schoolproject al genoeg zijn om elkaar beter te leren kennen. Hierdoor maak je ook kennis met een heel andere wereld. Ik kon bijvoorbeeld niet begrijpen dat er ouders zijn zoals die van Finch, die niets om hun kinderen lijken te geven en hen dan ook niet missen als ze een paar dagen niet meer thuiskomen. Dat stond sterk in contrast met de ouders van Violet, die ondanks hun verdriet erg hun best doen voor hun dochter.

Over het einde van het boek kan ik niets verklappen, maar ik had het eerlijk gezegd niet zien aankomen. Nee, dat klopt niet helemaal: ik bleef in mijn hoofd geloven dat het anders zou eindigen. Ook op dat vlak vind ik het boek enorm realistisch en drukt het je ook met je neus op de feiten.

Voor wie nog langer twijfelt: aarzel niet en lees All the Bright Places! Dit boek neemt je vast en laat je niet meer los.

Eindoordeel: 5/5

Zac en Mia – A.J. Betts

Titel: Zac en Mia
Auteur: A.J. Betts
Eerste uitgave: 2014 (Blossom Books)
Vertaald uit het Engels door Aimée Warmerdam

Op de achterflap:
De laatste persoon die Zac had verwacht in de kamer naast die van hem, is een meisje zoals Mia: boos, snel op haar teentjes getrapt en met een twijfelachtige muzieksmaak. In de ‘echte’ wereld zou hij nooit bevriend met haar (willen) raken. Maar in het ziekenhuis gelden andere regels, en wat begint met kloppen op de muur, leidt tot een briefje – en ten slotte tot een vriendschap die ze allebei niet aan hadden zien komen.

Je hebt moed nodig in het ziekenhuis; een ander soort moed dan in de gewone wereld. In een van deze werelden heeft Zac Mia nodig. En in de andere wereld heeft Mia Zac nodig. Of misschien hebben ze elkaar allebei nodig, voor veel langer dan ze in eerste instantie denken.

Mijn mening:

Dit boek had ik al verschillende keren voorbij zien komen, maar de cover en de korte inhoud spraken me niet zo aan. Ik dacht: “niet weer een boek over zieke jongeren.” Het lijkt wel een hype te zijn om daarover te schrijven. Tot ik een week geleden in de bibliotheek kwam en Zac en Mia daar zag staan. Ik kwam nogal traag vooruit in een ander boek dat ik aan het lezen was en door examenstress was ik op zoek naar iets dat vlot zou lezen. Opeens leek Zac en Mia toch een goed idee. En dat had ik niet beter kunnen denken!

Zac en Mia ontmoeten elkaar in het ziekenhuis, of liever, ze horen elkaar door de muur heen. Van daaruit begint een interessant verhaal dat vooral gaat over hoe je omgaat met ziekte en de relaties binnen families. Er is een hele duidelijke tegenstelling tussen Zac, die uit een liefhebbend gezin komt met een eigen boerderij en Mia, wiens moeder haar op haar zestiende kreeg en met wie ze geen goede band heeft. Dit beïnvloedt hun reactie op kanker heel sterk. Zac is eerder positief ingesteld, terwijl Mia alleen maar boos is en doet alsof er niets aan de hand is. Dat concept vond ik echt heel leuk en ik was benieuwd hoe ze elkaar zouden helpen en wat er zou gebeuren eens ze uit het ziekenhuis mochten.

Het boek blijft ook weg van tienerliefdes en kleffe romantiek, wat ik erg apprecieerde. Mia was bijvoorbeeld verbaasd (en zelfs geërgerd) dat Zac echt in haar geïnteresseerd was en dat hij haar niet meteen haar wou ‘neuken’. Nog een pluspuntje is dat het verhaal zich in Autralië afspeelt, een land dat ik erg interessant vind omdat ik er niet zoveel van af weet.  Het boek is dus verrassend en leest ook erg vlot; ik had het op drie dagen uit! Het enige wat me een beetje stoorde was dat de tegenstellingen wel heel sterk waren. Als Mia in zak en as zat, dan was Zac sterk en vice versa. Ik kan me niet voorstellen dat gevoelens altijd zo naar één kant wijken, volgens mij voel je je soms ook wel eens tussenin.

Zeker een aanrader voor iedereen die houdt van een YA over serieuze thema’s en zonder de clichés.

Mijn oordeel: 4/5

The Madness – Alison Rattle

Titel: The Madness
Auteur: Alison Rattle
Eerste uitgave: 2014 (Hot Key Books)

Op de achterflap:
Somersetshire, 1868
Marnie leads a lonely existence in a seaside village famed for its ‘sea-cures’. Visitors flock from London every summer, but the ladies in their fancy clothes are like foreign creatures to Marnie. When she meets Noah she can see a future for herself for the first time. A future where she is no longer an outcast; a future of love and happiness. But Noah doesn’t share Marnie’s vision. Het thinks they’re simply having fun. Marnie has to make him understand that they are meant to be together; she has to make him see the thruth… no matter what it takes.

Mijn mening:

Dit boek sprak me vooral aan door z’n mooie kaft. Ik hou van romans met een Victoriaanse setting en de pier op de voorkant deed me meteen aan Brighton denken. Over de badgewoontes van de rijke Victorianen had ik nog nooit gelezen, dus dit leek me het ideale boek!

Over het baden zelf, kom je eigenlijk niet zo heel veel te weten. Je volgt Marnie en ziet hoe ze geleidelijk aan geobsedeerd geraakt door een rijke jongen, Noah de Clevedon. Ze ontmoeten elkaar op het strand wanneer zijn moeder gaat baden. Hij heeft echter heel andere bedoelingen en ziet de ontmoetingen met Marnie als een goede voorbereiding op zijn latere huwelijksleven. Dit kom je te weten aan de hand van passages uit zijn dagboek.

Hoewel ik vond dat het verhaal een leuke insteek had, kon ik me toch niet echt identificeren met de personages. Marnie was volgens mij veel te naïef  en Noah werd afgeschilderd als de perfecte jongen, maar eigenlijk maakte hij gewoon misbruik van Marnies goedgelovigheid en hij kwam er steeds mee weg.

Ik was benieuwd hoe het nu zou aflopen voor Marnie, die op het einde van het boek nog maar aan één persoon kan denken. Hierdoor werd de aandacht afgeleid van allerlei mogelijke nevenverhaallijnen en dat vond ik jammer. Ook het einde stelde me een beetje teleur door de makkelijkste oplossing te kiezen en er een halfslachtig happy-end van te maken.

Niettegenstaande de bovengenoemde bedenkingen, heb ik toch van dit boek genoten. De kustsetting is heerlijk en het is ook interessant om te lezen over de heel verschillende levens van Noah en Marnie en hoe zij hierdoor elk een andere visie op de situatie hebben.

De voorkant van het boek belooft veel, maar slaagt er toch niet in om los te breken van de stereotypes. Toch is het een aangenaam boek voor iedereen die van historische fictie houdt!

Eindoordeel: 3.5/5